مرحوم آیتالله آقا مجتبی تهرانی بعد از سه سال از تبعید امام خمینی(س) به عراق، فراق استاد را تاب نمیآورند و به امام(س) ملحق میشوند؛ پس از چندی، امام(س) ایشان را مکلف به تربیت جوانان در تهران میکنند؛ و مرحوم تهرانی زمینههای مرجعیتشان در نجف را رها کرده و رنج دوری از استاد را به جان میخرند.
آیتالله مجتبی تهرانی عالم وارسته و با جدّیت و پشتکاری بودند که در جوانی به درجه رفیع اجتهاد رسیده و بهزودی توانستند از نزدیکان و خصّیصین حضرت امام(س) قرار گیرند. مقبولیّت علمی ایشان نزد استاد خویش، به اندازهای بود که حضرت امام(س) به طلبه خوشفکر و جوان خود اجازه داد تا تقریرات و نوشتهجات درس بیعشان را جمعآوری کرده و به صورت یک اثر مستقل منتشر نماید. ایشان در همین ایّام، کتاب مکاسب محرّمه حضرت امام(س)، همچنین دو جلد رسائل اصولی ایشان را تنظیم و منتشر کردند.
پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، در همین زمینه گفتوگویی با حجتالاسلام مجید حکیم الهی «معاون جامعة المصطفی العالمیة» بخشی از روند کسب فیوضات علمی و اخلاقی آیتالله مجتبی تهرانی از محضر امام خمینی(س) را تبیین کرد.
وی در ابتدای این مصاحبه اظهار کرد: حضرت امام(س) همواره از شهرت و مطرح شدن دوری میگزیدند و تلاششان این بود که به عنوان یک مرجع معرفی نشوند ولی از سوی دیگر وظیفه شرعی ایشان اقتضا میکرد که علیرغم میلشان، به این وادی قدم گذارده و فتاوی خود را به مقلدان برسانند. لذا تلاش کردند تا برای جمع آوری مطالب کتاب الرسائل، از کسانی استفاده کنند که عملشان فقط برای رضای خداست و یکی از کسانی که هیچ شائبهای از مسائل دنیوی در او وجود نداشت، مرحوم آیتالله مجتبی تهرانی بود.
این استاد حوزه خاطر نشان کرد: علیرغم اینکه شخصیتهای علمی و برجستهای در کنار امام(س) و از شاگردان ایشان بودند و مشتاق بودند تا افتخار جمعآوری الرسائل امام(س) را به نام خودشان ثبت کنند؛ اخلاص و دنیاگریزی امام(س) سبب میشود که مرحوم آیتالله مجتبی تهرانی که جوانی حدود 25 ساله را انتخاب کنند و در این اقدام امام(س) نکات بسیار ظریفی نهفته است که باید عدهای از بزرگان در آن تأمل کنند.
حجت الاسلام حکیم الهی افتخارات آیتالله مجتبی تهرانی را نشان از اخلاص و نیز توان علمی آن مرحوم دانست و گفت: اقدام امام خمینی(س) نشان از این است که مرحوم تهرانی در آن سن و سال یک شخصیت برجسته علمی بودند. البته مهمتر از جنبه علمی ایشان، جنبه اخلاص، معنویت و روحانیت ایشان است.
معاون جامعة المصطفی العالمیه ادامه داد: حوزویان ما باید از برجستگیهای رفتاری و سلوک ایشان درس بگیرند. مرحوم آیتالله مجتبی تهرانی بعد از سه سال از تبعید امام(س) به عراق، نمیتوانند فراق استاد خود را تحمل کنند و به امام(س) ملحق میشوند تا به مراد خود برسند؛ اما پس از چندی، امام(س) به ایشان میفرمایند که به تهران بروند و به تربیت جوانان اهتمام کنند؛ و مرحوم تهرانی علیرغم اینکه زمینههای مرجعیتشان فراهم میشود و ایشان میتوانند در نجف بمانند و رشد علمی بیشتری داشته و شهرت یابند، دوری از استاد و نیز محرومیت از مجاورت با حرم نورانی حضرت علی(ع) را به جان میخرند و برای عمل به تکلیف، به تهران بر میگردند.
وی با تقدیر از تلاش رسانههای فعال در پاسداشت جایگاه رفیع علما و بزرگان دین اظهار کرد: یقینا خدمتی که امثال مرحوم آیتالله مجتبی تهرانی به جامعه اسلامی و به ویژه جوانان کردند، مرهون اطلاع رسانیهای ایشان توسط رسانههای ماست و میتوان گفت کاری که رسانههای ارزشی امروز انجام میدهند، جایگاه بالایی نظیر اقدامات علمایی چون مرحوم تهرانی را داراست. ارزش اطلاعرسانی پیام اسلام، در حادثه عاشورا مشهود بود که اگر حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع) نبودند، پیام عاشورا به نسلهای بعدی منتقل نمیشد.
حجتالاسلام حکیم الهی در پایان خاطر نشان کرد: امروز، وظیفه همه ما و به ویژه رسانههای کشور است که سیره مرحوم را برای نسل جوان تبیین کنیم. جوانان زیادی در اقصی نقاط جهان زندگی میکنند که شاید با فضای روحی و معنوی ایشان آشنا نباشند و ما امروز میتوانیم گستره بیشتری را برای استفاده از معنویات آن مرحوم ایجاد کنیم.