1- بنیامیّه مصداق عینی حاکمیت ظلم و استبداد دینی
قدرت و دارایی بدست آمده از ظلم و استبداد، همواره محتاجِ «زور و خشونت» است. زیرا صاحبان چنین قدرت و ثروتی، یا میبایست دارایی و قدرت خود را افزایش داده و یا در دفاع از آن برآیند! از این روی در همه حال محتاج زور و خشونت هستند و به همین دلیل و بواسطه همین احتیاج مُبرم، دست به تشکیل دولت و حکومت میزنند و برای اینکه بتوانند از موقعیت و مالکیت خود حمایت کنند سازمانها و نهادهایی نظیر نظمیه، عدلیه و امنیه و غیره بوجود میآورند، پرواضح است که این سازمانها نیز «وسیلهی اعمال زور و خشونت» برای حمایت از «حاکمیت و مالکیت» میشوند. نویسندگان، دانشمندان، شعراء و خلاصه تمامی افرادی که در یک چنین جامعهای وزیر پرچم یک چنین دولتهایی زندگی میکنند، ولو اینکه متوجه نباشند. علیرغم میل و ارادة خود شب و روز و همه عمر را صرف حفظِ ثروت، قدرت و مزایای یک طبقه خاص میسازند و برای آن طبقه، زحمت میکشند.
فاجعهی بزرگ آنجاست که رسیدن به این «قدرت و ثروت»- که در اصطلاح او را «حکومت» مینامند آمیخته و گرهخورده با دیانت و اعتقادات مذهبی باشد! در اینصورت دیانت هم عملاً به حمایت از چنین حکومتی برمیخیزد- هرچند برای غلبه بر آن دولت فاسد بوجود آمده باشد- اما ناخواسته برای غلبهی ظالمان و زورگویان و خشونت طلبان و مستبدان تبلیغ میکند و زور و قوّت آنها را تائید مینماید و آنان را در کسب ثروت و تثبیت قدرت خویش مدد میرساند.
مصداق عینی چنین جوامعی را در هزاروچهارصد سال قبل و پس از «پنجاهویک» سال از رحلت بنیانگذار مکتب اسلام در حکومت «آل امیّه» مطالعه میکنیم؛
2- بزرگترین فاجعه در تاریخ
اندیشمند وارستهای مینویسد:« وقتی زور، جامهی تقوا میپوشد، بزرگترین فاجعه در تاریخ پدید میآید!» فاجعهای که قربانیان خاموش و بیدفاعاش «علی(ع)» است و «فاطمه(س)» و پس از آنها فرزندانشان یک یک ، و اخلافشان همه!
خانهنشینی علی(ع) آغاز یک تاریخ هولناک و خونین است؛ و بیعت سقیفه، که آرام و هوشیارانه آغاز شد،بیعتهای خونینی را به دنبال خواهد داشت و فدک سرآغاز غصبهای بزرگ و ستمهای بزرگ فردا خواهد بود؛ «خلافتهای فردا» مصیبتی بزرگ برای اسلام،فاجعهیی سنگین برای بشریت!»
این سخن درستی است که، در نظام طبقاتی، توحید حاکم نیز، نقش شرک را دارد و در حاکمیت زور، قرآن نیز، جانشین «بُت» میشود در حقیقت عملکردِ همانندِ (پدر و پسر) در قبل و بعد از اسلام گواه روشنی بر مدعای مذکور است. ابوسفیان قبل از اسلام، در اُحد «بت عزی» را بر سردست میگیرد و به جنگ «رسولالله(ص)» میآید و فرزندش معاویه، پس از اسلام، و در حکومت اسلام «قرآن» را بر سرنیزه «پرچم» میکند و به جنگ «امیرالمؤمنین(ع)» میشتابد.
غالب اسلام شناسان و تاریخ دانان اسلامی بر این باورند که، «اسلام همواره در مقابل دشمن بیرونی پیروز و سرافراز بوده است حتی در نهایت ضعف خویش و اوج قدرت خصم» اما آنگاه که دشمن جامهی دوست را به تن میکرده و شرک و فسادش را به زیر ردای تقوی پنهان ساخته است اسلام با همه عظمتش از درون مَسخ میشده و حقیقت و حیاتاش را از دست میداده و شاهد قربانی شدن عزیزترین یاران و رهبرانش آنهم با شمشیر خود بوده است.
3- یزید عصارهی ظلم و استبداد تاریخی
به تعبیر دانشمندی محقق؛ «هرکس پیامبر اسلام را میشناسد و قرآن را میشناسد، به خوبی میداند که، تنها خطری که ایندو، همواره از آن دم میزنند و از آن برجان اسلام و امت اسلام بیمناکاند، شرک نیست، کافر نیست، بتپرست نیست. مادی و دهری و طبیعی و خدا نشناس نیست، زیرا اسلام در نبرد فکری و نظامی با این دشمنان پیروز بوده است، دشمن خطرناک، «منافق» است؛ (یزید)، ستمگری که لباس عدل اسلام بر تن دارد؛ بتپرست و آدمپرست و پول پرست و زورپرستی، که شعارش توحید است؛ برده فروش و دینفروش و علم فروش و مردم فروشی، که خود را به شکل «مرد آخرت» گریم کرده است، عنصری که آلت دست کفر است، و اسلام را آلت دست خویش ساخته است، کسی که محافظ جهل و تخدیر است، و مروج خرافه، دروغ و وهم و عامل رکود و جُمود و ذلت جامعه و اغفال مردم است. کسی که در لباس دروغین تقدس، خشنودی خدا را ابلاغ میکند» هر کس پیامبر و قرآن را میشناسد بهخوبی میداند که اسلام را شمشیر مشرکان و منکران خدا قطعهقطعه نکردهاند. بخوبی میداند که «عاشورا» و قتل و عام و اسارت خاندان رسولالله(ص) نه در قادسیه و نه در ممالک کفر، و نه به شمشیر خسرووسزار، نه به فتوای موبدان مجوس و نه کشیشان نصارا و نه احبار یهود و نه برهمنان سومنات، بلکه به فتوای مفتی اسلام و به فرمان امیرالمؤمنین (یزید)- خلیفهی اسلام- و عبیدالله- حاکم حکومت شرع- عمر سعد- فرزند فاتح و مجاهد نامور اسلام- و بالاخره به دست خیل الله، سپاه اسلام، که همهجا سرزمینهای کفر را فتح میکردند انجام گرفته است. آری بخوبی میداند، فرزند رسول الله(ص) و حجت خدا را کسانی به مذبح کشاندند که مساجد خدا را بر پا میداشتند و ندای ملکوتی اذان را بر شرق و غرب عالم میگستردند، و قرآن راجمع و تکثیر و ترویج میکردند، و بالاخره در پیروزی عاشورا، به جای شراب خواری و پایکوبی و فساد، به شکرانهی این پیروزی روزه میگرفتند و به پاس نجات مذهب اسلام از خطر «این خارجیانی» که بر دین «محمد» خروج کردهاند، بر خدا عاصی شدهاند،و بر خلیفهی رسول خدا شوریده اند و شق عصای مسلمین کردهاند، صدها مسجد ساختند! به راستی چه کسی میتواند به سادگی تصور کند، که پیشوایان راستین اسلام، به دست پیشوایان دروغین اسلام، همگی یا کشته شدهاند، و یا مسموم!»
«خاندان حضرت محمد(ص) با شمشیرهایی به شهادت رسیدهاند و امام حسین(ع) یادگار بنیانگذار مکتب با شمشیری جان سپرده است که بر روی آن آیات جهاد در راه خدا و شعار توحید نقش بوده است؛ و در حکومت کسانی که بانیان رسمی قرآن در جهان بودهاند محکوم شده است.»
بنیامیه خاصه یزید که محور ظلم و استبداد دینی و نمونه کاملِ زور، خشونت و انسان ستیزی و عصارهی جلادان و قابیلهای تاریخ است، در قالب اسلام دروغین با استفاده از همه ظرفیتها مبارزهی «اسلام علیه اسلام» را وسعت میبخشد، بوسیله دستگاه تبلیغاتی قدرتمندی که دارد، توانست از فرزند فاطمه و علی(ع) و یادگار محبوب رسولالله(ص) - موجودی بسازد که شایستهی کشته شدن باشد - یعنی بر حرمت و آبرو و شخصیت او حمله بردند و بدنامش کردند و بعنوان سردمدار فتنه و آشوب و کسی که ولایت یزید و آل امیه را برنمیتابد در صحرایی و در منطقهای که هیچ صدایی در نمیآید و خبری به کسی نمیرسد، و کسی نمیتواند به کمک و یاری او بشتابد در نهایت تنهایی و بیپناهی، رنجی را بر او تحمیل کردند که هزاران بار از رنج تیغ و شمشیر سختتر بود!
4- امامحسین(ع) و شرایط زمانه
تاریخ نشان داده است، قدرت مندان مستبدی که بر سرنوشت جوامع مسلط بودهاند، همواره از سیاسی شدن تودههای مردم و [بیداری] آنان وحشت داشتهاند و هرکدام بنوعی به سیاست زدایی پرداختهاند.
بعقیده برخی صاحب نظران، «دوران بنیعباس، دوران موفقیت دستگاه در سیاست زدایی جامعهی اسلامی بوده است، آنان به تأثیر خون امام حسین و یارانش در بیداری جامعه و از پای درآمدن رژیم نیرومندی چون بنیامیه پی بردند و بر خلاف بنیامیه، از طریق توسعه فرهنگ، تکیه بر علم، ثروت، قدرت سیاسی، فتوحات اسلامی و تجلیل و تعظیم شعایر دینی، تودهی مردم را به پیشرفتهایی که به نام اسلام در جهان بدست میآوردند، تخدیر میکردند و روشنفکران و دانشمندان را هم با غرق کردن در مسایل ذهنی، کلامی فلسفی و فرقهای از ورود به عرصههای سیاسی و بیداری محروم میداشتند و به این شکل سیاستزدایی میکردند.»
همچنانکه گفته شد، بنیامیه از طریق زور و خشونت، ظلم و استبداد مانع بیداری و فهم سیاسی مردم زمان خویش بودند. مروری بر اتفاقات سالهای پنجاه تا شصت هجری، آنهم در کلام و اندیشهی بزرگان و بررسی شرایط آن روز علاوه بر آشنایی بیشتر ما، با صحنههای پنهان تاریخ کربلا، پاسخگوی برخی شبهات نیز خواهد بود. عدهای این اقدام امام(ع) را نوعی خودکشی و به بنبست رسیدن میدانند و بر این باورند که امام با وجود آگاهی از شرایط زمانه، میبایست تن به ذلتِ بیعت میسپرد یا سکوت میکرد. دقت در مطالب پیش روی که از نگاه برخی بزرگان اندیشه و قلم بیان شده است پاسخ روشنی را به دنبال خواهد داشت.
«[سالهای 50 و 60 هجری] عصری است که اندیشهها فلج است، شخصیتها فروخته شدهاند؛ وفاداران تنها هستند، پارسایان گوشهگیرند؛ جوانان یا مأیوس یا فروخته شده، یا منحرف؛ و گذشتگان و بزرگان گذشته، یا شهید شده، یا خاموش و خفه شده، و یا فروخته شدهاند. سالهایی که دیگر در میان توده [ی مردم]، هیچ آوایی و ندایی بلند نیست : قلمها را شکستهاند، زبانها را بردهاند، لبها را دوختهاند و همة پایگاههای حقیقت را، بر سر وفادارانش ویران کردهاند و در چنین شرائطی، امام حسین(ع) به عنوان یک رهبر مسئول میبیند که اگر خاموش بماند، تمام اسلام به صورت یک «دین دولتی» در میآید.»! تبدیل اسلام به یک قدرت نظامی و سیاسی صرف، آنرا نظیر حکومتهای دیگری میکرد که به محض متلاشی شدن و نابود شدنش چیزی جز خاطره و بیان حادثهای از اسلام باقی نمیماند.»
این است که امام(ع) در برابر دو نتوانستن گرفتار آمده است؛ نه میتواند (خاموش بماند) که وقت از دست میرود و همه چیز ریشه کن و زدوده میشود، و به قول اندیشمندی فرزانه؛ «همه چیز، در درون ذهن، یا در عمل وجدانها، احساسها، اندیشهها، در مدرسهها و مسجدها و جامعهها، بر باد میرفت؛ و همهی ارزشها و ایمانها و هدفها و مفاهیم و ایدهآلها و هرچه که پیام محمد(ص) آورد و اسلام ارزانی داشت ، و با جهادها و رنجها فراهم شد، دگرگون میشد و خانه نشینی علی(ع) و رنجهای فاطمه(س) و صبر حسن(ع) و همه و همه از بین میرفت، و اسلام اموی و نفاق و تزویر، جایگزین اسلام علوی و حقیقی میشد.! و نمیتواند (بجنگد) که نیروی جنگیدن را ندارد. و در عین حال مسئولیت جنگیدن با ظلم را هم دارد، نه میتواند فریاد کند، نه میتواند خاموش بماند، نه میتواند تسلیم باشد، نه میتواند حمله کند، تنها مانده با دستهای خالی اما بار سنگین همهی این مسئولیتها تنها بر دوش او است. شگفتا! «بایستن» و «نتوانستن»! «نتوانستن» نیز، او را از این «بایستن» معاف نمیکند. چُه، این مسئولیت بر دوش آگاهیِ انسانی او است، زادهی «حسین بودن» او است، نه «توانا بودن» اش؛ و او در تنهایی و عجز، بی سلاح و بی همراه نیز «حسین» است!
آری «حسین بودن» او را به نبرد با «یزید بودن» میخواند ولی سلاحی برای نبرد ندارد. آیا باز هم وظیفه دارد که بجنگد؟
همهی متولیان عقل و دین، نصیحتگران شرع و عرف، مصلحتپرستان صلاح و منطق همه، با یکصدا میگویند: نه! و «حسین» میخواهد بگوید آری!
چُه اینکه برای او، «زندگی، عقیده و جهاد» است و به دلیل این که زنده است، مسئولیت جهاد در راه عقیده را دارد «انسان زنده» مسئول است، و نه فقط «انسان توانا» و از «حسین» زندهتر کیست؟ در تاریخ ما کیست که به اندازة او، حق داشته باشد، که «زندگی کند»؟ و شایسته باشد که «زنده بماند»؟
نفس انسان بودن، آگاه بودن، ایمان داشتن، زندگی کردن، آدمی را «مسئول جهاد» میکند؛ و «حسین»، مَثَل اعلای «انسانیت زندهی عاشق و آگاه» است.
ناگهان جرقهیی در ظلمت، انفجاری در سکوت، سیمای تابناک، چهرهی روشن و نیرومند یک «امید»، در شب ظلمانی «یأس»! باز از خانه ی خاموش و غم زدهی فاطمه(س) - این خانهی کوچکی که از همهی تاریخ بزرگتر است- مردی بیرون میآید! مدینه را مینگرد و مسجد پیامبر را! و مکهی ابراهیم را، و کعبهی به بند نمرود کشیده را، و اسلام را، و پیام محمد(ص) را و کاخ سبز دمشق را، و گرسنگان را و در بند کشیدگان را و ... .
مردی خشمگین و مصمم، و در هیأتی که گویی بر سر همة قصرهای قساوت و پایگاههای قدرت، آهنگ یورش دارد و گویی قلهی کوهی است که آتشفشانی بیتاب را در دل خود به بند کشیده است و یا تندبادی است که خداوند بر این قوم عاد فروفرستاده است، و اکنون به وزیدن آغاز میکند! در چنین روزگاری است، که «مردن» برای یک مرد، تضمینِ «حیات» یک ملّت است. شهادت او، مایهی بقای یک ایمان است و اعتراض سرخی است بر حاکمیت سیاه؛ فریاد خشمی است بر سر سکوتی که همهی حلقومها را بریده است.«حسین» آگاه از چنین رسالتی که تقدیر تاریخی انسان، بر دوشاش نهادهاست، بیدرنگ از مکّه بیرون میآید، و به سوی قتلگاه خویش شتاب میگیرد.»
5- حسین کیست (حکایتی از امام صادق(ع))
دربارة امام حسین (ع) مناقب و منزلت ایشان و نیز دربارهی کاری که آنحضرت کردهاند بسیار سخن گفتهاند، و بسیار نوشتهاند و میگویند و مینویسند، آنچه میتواند پاسخگوی سوال مذکور باشد بیان حکایتی از امام صادق(ع) است، که در مقام و منزلت و همچنین جایگاه امام حسین(ع) در نزد خدای متعال و نوع معاملهای است که خداوند با «حسین»(ع) کرده است؛
از امام صادق(ع) پرسیدند: معاملهی خداوند با جد بزرگوارتان امام حسین(ع) چگونه معاملهای است؟ به عبارت دیگر (خداوند از امامحسین(ع) چگونه قدردانی میکند) حضرت پس از گریستن بسیار در غالب داستانی پاسخ را اینگونه فرمودند؛
روزی پادشاهی قدرتمند در نبردی با دشمن در سرزمینی دور دست شکست خورد و لشکریان او کشته، یا پراکنده شدند، پادشاه با تنی مجروح و بیهوش در گوشهای میاُفتد، پس از ساعتی به هوش میآید، لنگلنگان و ناله کنان در مسیری نامعلوم تشنه و گرسنه، نا امید و خسته سر به بیابان میگذارد! ساعتها میگذرد ناگهان در اوج یأس و در انتظار مرگ و در حال تجربه کردن آخرین نفسهای زندگی، چشمش به خیمهای در بیابان میافتد، خویش را به خیمه میرساند، ساکنان این خیمه، که پیرمرد و پیرزنی بیش نبودند با دیدن مرد زخمی به استقبالش میشتابند و با گرمی او را به درون خیمه میبرند، در برابر این میهمان ناخوانده و ناشناس احساس تکلیف میکنند و نجات جان او را بر خود واجب میشمارند! در اقدامی جانانه و عجیب تنها سرمایهی زندگی خود را که یک رأس «بُز» بود قربانی کردند و چند روزی را به پذیرایی و مداوایِ میهمانِ بیمار و مجروح پرداختند، پادشاه رفته رفته بهبودی خود را بازیافت و قصد مملکت خویش نمود از میزبانان سالخوردة خود که تمام هستی خود را برای او ذبح کردند تشکر فراوان نمود، به آنها گفت شما از شیر این حیوان ارتزاق میکردید و تنها منبع معیشت شما بود، همهی این دارایی را ایثار کردید و بی آنکه مرا بشناسید برای بقاء من آن را قربانی نمودید و در این چند روز همه چیز را به جان خریدید تا مرا سالم و توانا سازید. امید است بتوانم جبران کنم! پادشاه پس از چند روز به مملکت و قصر خود رسید، گروهی را برای آوردن پیرمرد و پیرزن، به درون قصر، گسیل داشت، سالخوردگان ایثارگر را، با شکوهی خاص به قصر آوردند، پادشاه دستور داد همهی بزرگان و دانشمندان در جلسهای اجتماع کنند، پیرزن و پیرمرد را در جلسه حاضر کرد و به حضار گفت: ای بزرگان و ای دانشمندان، از شما سوالی دارم! به من بگویید اگر روزگاری تنها و زخمی، و گرسنه و تشنه در سرزمینی دور، سرگردان شوید و لحظه به لحظه به مرگ نزدیکتر شوید و در این شرایط سخت، ناگهان کسی پیدا شود، برای نجات شما و بقای شما، دست از بقای خود بردارد و همه سرمایه و هستی خود را بدهد تا شما زنده بمانید، در مقابل یک چنین ایثاری چه خواهید کرد؟ و چگونه پاداشی را به او خواهید داد؟ هر کس جوابی گفت؛ یکی گفت نیمِ ثروتم را به او میبخشم، دیگری گفت هرچه او بخواهد به او میدهم، دیگری گفت گنجینهی طلا و جواهرات و زرآلاتم را به او میدادم و دیگری و دیگری ...! پادشاه گفت: نه، اینها جواب من نیست، بخداقسم، در مقابل چنین کسی حتی اگر جان خود را بدهید باز جبران نکردهاید! سپس پادشاه سرگذشت خود را و ایثاری که آن دو سالخورده برای او انجام داده بودند بیان کرد و با صدای بلند گفت؛ اینان همهی آنچه را که داشتند و همهی سرمایه خود را به پای من ریختند و من نیز هرچه دارم به پای آنان میریزم. سپس پیرمرد و پیرزن را به جای خود بر تخت نشاند و خود نیز کمر همت، به خدمت آن دو بست!
امام صادق(ع) درحالی که محاسن اشکآلود خود را لمس میکرد، فرمود بعزت و جلال خدا سوگند؛ «معاملهی» حضرت حقتعالی با جدّم «حسین» نظیر معاملهی این پادشاه، با آن پیرمرد و پیرزن است. چون حسین(ع) همهی هستی خود را در راه خدا و برای بقاء یاد و دین خدا نثار کرد، خداوند نیز همه چیز خود را در اختیار حسین گذاشته است. صلیاللهعلیک یا اباعبدالله
آری صرف نظر از همه مناقب و فضایل آن حضرت، این داستان به روشنی جایگاه و عظمت و حرمت و محبوبیت مولایمان حسین(ع) را در منظر خداوند بیان میدارد.
به راستی که حسین آموزگار شهادت، انسانیت، و آموزگار بزرگِ والاترین ارزشهای اخلاقی و زیباترین رفتارهای انسانی در عالم است.
آموزگاری که نه ترحم خواه شمر و نه جیرهخوار خلیفه بود! در سختترین شرایط حسرت شنیدن یک «آخ» را بر دل خلیفه گذاشت و جانانه با تثلیث (زور، زر و تزویر) به مبارزه برخاست و نقاب از چهرهی پلید حکومت یزید و آل امیه پایین کشید و چهرة حقیقی حاکمیت ظلم و استبداد را برای جهانیان و همهی آیندگان بعد از خود برملا ساخت.
آموزگار بزرگی که در یک لحظه، قلم بطلان بر همهی برخورداریهای خویش کشید و به همگان آموخت که ایثارگری نه به زبان و سخن، که به عمل است، آموزگاری که نه تنها از جان بلکه از همه تعلقاتش و از همه برخورداریهایش گذشت و قلب تاریخ شد.
پیامبران و انبیاء برای آموزشِ چگونه زیستن آمدهاند امام حسین علیهالسلام چگونه مردن را آموخت و به این صورت، عقول انبیاء و اولیاء و همهی جهانیان را در عظمت خویش متحیر و سرگردان نمود.
آن بزرگ مرد، تنها بوسیله خون خود، شالودهی حکومت استبدادی و ظلم را آنچنان متزلزل کرد، اکه اگر، مخالفان بنیامیه میلیونها قربانی میدادند، نمیتوانستند، اینگونه حکومت امویان را سست و سرنگون نمایند. او توانست ارکان حکومتی را که - برای خیلیها غیرقابل تزلزل و محو نشدنی بود- سرنگون نماید. امام(ع) با یک حرکت بینظیر در تاریخ جهان جاده را برای انسانهای آزاده باز کرد و از روزی که«نقصهای بزرگ جامعهی خویش را پیدا کرد» و اساس آن را بر (خشونت و زور، ظلم و استبداد) دید، تمام توان و نیروی خود را در اصلاح امور بکار بست.
آموزگار بزرگ هدایت، به همگان میآموزد تا مادامی که حق و باطل و حقیقت و تزویر در مقابل یکدیگر باشند «هر ماهی محرم و هر روزی عاشورا و هر سرزمینی کربلا است!» و این شعار را پرچم میکند و آن را به همهی راهبران مردم و همهی آزادگانِ عدالتخواه، در تاریخ بشریت میسپارد و در لحظهای که میرود تا جام شهادت را بنوشد و پرچم را از دست بگذارد، به همهی نسلها در همهی عرصههای فردا، فریاد بر میآورد؛«آیا کسی هست، مرا یاری کند؟»
6. نقش سیدالشهدا در مواجهه با خلافت اموی در کلام امام خمینی(ره)
«احیاء و زنده ماندن اسلام به وسیلهی خون سیدالشهداء و تبیین نقشههای شوم بنیامیه در کلام حضرت امام بسیار قابل تأمل و تدبر است.
شهادت سیدالشهدا مکتب را زنده کرد، خودش شهید شد، مکتب اسلام زنده شد و رژیم طاغوتی معاویه و پسرش را دفن کرد و سیدالشهداء هم، چون دید اینها دارند مکتب اسلام را آلوده میکنند با اسم خلافت اسلام، خلافکاری میکنند وظلم میکنند و این منعکس میشود در دنیا که خلیفهی رسولالله دارد این کارها را میکند، سیدالشهداء تکلیف برای خودشان داشتند که بروند کشته هم بشوند.
شهادت سیدالشهداء به اسلام هیچ لطمهای وارد نیاورد، اسلام را جلو برد. اگر نبود شهادت ایشان، معاویه و پسرش اسلام را یک جور دیگری در دنیا جلوه داده بودند.
سیدالشهداء ـ سلاماللهعلیه- این نقشی که اینها داشتند برای برگرداندن اسلام به جاهلیت و نمایش دادن اسلام به اینکه این هم نظیر همان چیزهای سابق است، آن را باطل کرد. خطری که معاویه و یزید برای اسلام داشتند این نبود که غصب خلافت کردند؛ این یک خطر، کمتر از آن بود؛ خطری که اینها داشتند این بود که اسلام را بصورت یک سلطنت درمیخواستند بیاورند، میخواستند معنویت را بصورت طاغوت درآورند، به اسم اینکه «ما خلیفهی رسولالله هستیم» اسلام را منقلب کنند... اگر توفیق پیدا میکردند، اسلام یک چیز دیگری میشد، اسلام میشد مثل رژیم 2500 سالهی سلطنت، اسلامی که آمده بود و میخواست رژیم سلطنتی را و امثال این رژیمها را بهم بزند و یک سلطنت الهی در دنیا ایجاد کند.
سیدالشهداء به داد اسلام رسید، سیدالشهداء اسلام را نجات داد...
ماه محرم برای مذهب تشیع ماهی است که پیروزی در متن فداکاری و خون به دست آمده است. انقلاب اسلامی ایران پرتوی از عاشورا و انقلاب عظیم الهی آن است. لازم است در نوحهها و اشعار مرثیه و اشعار ثنای از ائمه حق- علیهم سلامالله- به طور کوبنده فجایع و ستمگریهای ستمگران هر عصر و مصر یادآوری شود. هرچه روز عاشورا سیدالشهدا - سلاماللهعلیه- به شهادت نزدیکتر میشد افروختهتر میشد.جوانان او مسابقه میکردند برای اینکه شهید بشوند. همه هم میدانستند که بعد از چند ساعت دیگر شهیدند، مسابقه میکردند آنها؛ برای اینکه آنها میفهمیدند کجا میروند، آنها میفهمیدند برای چه آمدند، آگاه بودند که ما آمدهایم ادای وظیفهی خدایی را بکنیم. آمدیم اسلام را حفظ بکنیم!»
و مولوی چه زیبا سروده است:
کجائید ای شهیدان خدایی بلاجویان دشت کربلایی
کجایید ای سبکروحان عاشق پرندهتر ز مرغان هوایی
کجایید ای....