امام خیلی منظم بودند و در بسیاری از مسائل مقید بودند، تا آنجا که یک قران از سهم امام مصرف نمیکردند، یک زمینی داشتند مشترک که از پدرشان به ارث رسیده بود و دست برادر بزرگشان آقای پسندیده بود و این زمین در ماه در آمدی داشت و از همان درآمد، ایشان زندگیش را مرتب میکرد، به نحوی که با همان در آمد تطبیق بکند و لذا ایشان هیچ وقت از سهم امام استفاده نکردند تا وقتی که مجتهد شدند و صاحب رساله، و این هم از امتیازاتی بود که ایشان داشتند به طور کلی با گناه فاصله داشت و با خدا مرتبط بود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، شهید فضلالله محلاتی خاطره جالبی از روحیات اخلاقی و معنوی امام خمینی(س) داشتهاند و می گویند: آنچه که برای ما و برای همه در درجه اول اهمیت و جذابیت قرار داشت معنویت امام بود. در محلات که بودیم قبل از اینکه مکلف شوم پدر خانم من مرحوم آیتالله شهیدی از خصوصیات روحی ایشان در زمان جوانی نقل میکرد: ما قبل از انس با ایشان این روحیات را در مورد ایشان شنیده بودیم. امام در زمان جوانی یک طلبه خشکی نبود که همیشه مثلا روزه بگیرد و ذکر بگوید و نخندد و تفریح نکند تفریح هم داشتند، تفریحاتی نظیر اینکه شبهای پنجشنبه دور هم جمع شوند و یک طاسکبابی درست کنند یا در مدرسه کتهای درست کنند. از همان اول جوانی نقل میکنند که ایشان نماز شبش ترک نشده بود تهجد ایشان ترک نشده بود. از آن اول جوانی مقید بودند غیبت نکنند حتی ما و شاگردهای ایشان وقتی نزد ایشان مینشستیم جرات نمیکردیم از کسی حرف بزنیم، زیرا ایشان با یک نگاه تند در همان کلمه اول ما را ساکت میکرد و ایشان در این موارد یک رعب خاصی داشتند امام به چند چیز مقید بودند؛ نماز جماعت اول وقت، تهجد، غیبت نکردن حتی در زمان جوانی، زمانی که هنوز عیال هم نداشتند دوستان ایشان میگفتند که حتی از گناه صغیره اجتناب میکردند این طور ایشان منزه و پاک بودند بعد ایشان با عرفان آشنا شدند و استادشان در این زمینه مرحوم شاه آبادی بود که گاهی در این اربعینشان و دیگر کتابهایشان در مورد مرحوم استادشان نقل میکنند شیخ عارف ما روحی له الفداه ایشان با آن مسائل عرفانی که آشنا شدند دیگر انس خاصی با خدا داشتند تضرع و زاری و انس با خدا در درسشان هم مقید بودند که درسشان را مطالعه کنند، بنویسند و یک برنامه منظمی در درس و بحثشان داشتند به هر حال هرگز عمرشان را به بطالت نگذراندند تابستان که میشد ایشان تمام درسهایشان را مینوشتند هر روز مینوشتند ایشان کتاب وسیله را همان تابستانها در محلات حاشیه کردند، کتاب وسیله مرحوم حاج سید ابوالحسن را حاشیه کردند. آنچه که ما از تاریخ زندگی ایشان سراغ داریم این است که یک انسان منظمی بودند، زمان نماز و نیایش شان مشخص بود، زمان تهجدشان مشخص بود.
مرحوم حاج آقا مصطفی از زبان دیگران نقل میکرد که وقتی امام عیال گرفتند- خوب معمولا آدم وقتی تازه زن میگیرد قدری از اشتغالات معمولی دور میشود- غروب پس از نماز جماعت میآمدند، شام میخوردند و میخوابیدند، از آن طرف آخرهای شب بلند میشدند، نمار شب و تهجد و مطالعاتشان را دنبال میکردند. یک برنامهای تنظیم کرده بودند که هم خانواده ناراحت نشود و هم به تهجد و به مطالعه شان برسند. امام خیلی منظم بودند و در بسیاری از مسائل مقید بودند، تا آنجا که یک قران از سهم امام مصرف نمیکردند. یک زمینی داشتند مشترک که از پدرشان به ارث رسیده بود و دست برادر بزرگشان آقای پسندیده بود و این زمین در ماه در آمدی داشت و از همان درآمد، ایشان زندگیش را مرتب میکرد، به نحوی که با همان درآمد تطبیق بکند و لذا ایشان هیچ وقت از سهم امام استفاده نکردند تا وقتی که مجتهد شدند و صاحب رساله، و این هم از امتیازاتی بود که ایشان داشتند به طور کلی با گناه فاصله داشت و با خدا مرتبط بود.