پایگاه اطلاع رسانی قانون؛در مطلبی نوشت : امام به شدت با خرافات برخورد و از بسط و رشد آن جلوگیری میکردند. موارد بسیاری بود که برخی افراد ادعا میکردند که با امام زمان ارتباط دارند و خدمت آقا میرسند. روزی زن و مردی به امام نامهای نوشتند و ادعا کردند که خدمت آقا امام زمان(عج) رسیدند و آقا هم مسائلی را توصیه کردهاند و میخواهم آن مسائل را خدمت امام خمینی بیان کنیم. یکی از بزرگان واسطه شد؛ حضرت امام قبل از دیدار با آنها فرمود: من دو سوال میپرسم، اگر از امام زمان(عج) پاسخش را آوردند، به جای این که آنها بیایند، من خدمتشان میرسم؛ یکی اینکه گمشدهای دارم؛ (اشاره به اینکه من در جوانی یک کتاب شعری نوشته بودم که ساواک آن را ربود.) آن کجاست؟ و دیگری اینکه یکی از بحثهای مشکل فلسفه، ربط حادث با قدیم است. چگونه میان مخلوق اول (عقل قدیم) با حادث (پدیدههایی که نبودند و سپس پدید آمدند) ارتباط پیدا میشود؟ این دو مسئله را اینها از آقا بپرسند و پاسخ بیاورند.
پس از این سوالات بود که مشخص شد که آنها شیاد هستند و سپس نامهای توهین آمیز نوشتند. امام به شدت با این گونه ادعاها برخورد میکرد و قبول نمیکرد.
امام ارادت فوق العادهای به امام زمان(عج) داشت. و بنابر توصیه ایشان که به نایب آخرشان فرموده بودند: «از این به بعد کسی مرا نمیبیند و هر کس ادعای رویت مرا کرد، او را تکذیب کنید و آنانی که میگویند: فلان سال من میآیم، دروغ میگویند...)
اینکه در زندگانی برخی علما از کرامات آنان نقل میشود و میگویند آنان مکاشفاتی داشتهاند و امام زمان را دیدهاند نیز باید عرض کنم که به یاد یک خاطره از مرحوم آیتالله فاضل لنکرانی افتادم؛ ایشان از دوستان بنده در نجف بودند. یک روز در این باره سخن به میان آمد و ایشان فرمودند:من اعتقاد دارم که احدی تا به حال امام زمان(عج) را ندیده است. آنانی که میگویند دیدیم، یا دروغ میگویند، و یا توهم دارند. خود امام زمان(عج) هم فرموده بودند:«فَکذّبوا»؛ دیگر از این سخن بالاتر نداریم.
به یاد دارم که امام در درس ولایت فقیه و ضرورت حکومت در عصر غیبت در نجف فرمودند: اگر امام زمان تا یکصد هزار سال دیگر هم نیاید، جامعه باید چگونه اداره شود؟ باید حکومت در این مدت تشکیل شود و نوع حکومت هم حکومت قانون بر مردم است؛ فرد حکومت نمیکند؛ حتی شخص اول عالم امکان، رسولالله هم مجری قانون است، تشکیل حکومت را امر عقلایی میدانستند که قدمتش به اندازه تاریخ بشر است. در پاسخ به این سوال که برخی امور آنچنان عمومیت مییابند که کمتر شخص حاضر میشود آن را خرافه بنامد. باید گفت که برخی خرافات بَیّن هستند و برخی خفیّ؛ فرق میان این دو وجود دارد. اینکه گفته میشود به عنوان مثال در رابطه با مسجد جمکران واکنشهایی له یا در نقد آن وجود دارد، هم باید در نظر بگیریم که مسجدی در عراق به نام سهله وجود دارد که به نام امام زمان(عج) است. این مسجد سند دارد و یکی از اصحاب امام زمان(عج)، به نام سهیل آن را ساخته است. و همچنین مقام حضرت صادق(ع) و حضرت سجاد(ع) در آن موجود است و بزرگانی همچون سید بحرالعلوم در آن مسجد نماز تحیت میخواندند و ...؛ و با وجود تمام این مسائل، کثیری از مراجع میگفتند که اگر ما شب چهارشنبه به عنوان ورود(استحباب)، آن جا برویم، بدعت است. چون دلیل نداریم که شب چهارشنبه باید به آنجا رفت. در حالی که سندیت این مسجد، بیش از مسجد جمکران است.
(برگرفته از خاطرات آیتالله بجنوردی، کتاب ره افسانه، جلد2، صص6-5)