جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
هلال عید در ابروی یار باید دید
ماه نو آمد با عید و ماه رمضان رفت با حسرت. 30 روز وقت داشتیم خودمان را بشناسیم که اگر خودمان را میشناختیم خدا را میشناختیم. معلوم نیست سال دیگر رمضان را چگونه تجربه کنیم در حیات یا ممات! اما رمضان شاید آغاز یک مسیر بزرگ و بلند است که جلوی پای ما قرار میگیرد. حال اگر به بیراهه برویم یا راه را گم کنیم دیگر با خودمان است. 30 روز مسیر جلوی پای ما بود و حق انتخاب بر گردن ما. اما تنها رمضان سایهی خداشناسی را بر سر جوانههای وجود ما نمیاندازد. هر ماه میتواند برای ما رمضان باشد و هر شبمان شب قدر، به شرط اینکه قدر بدانیم و آن وقت که بفهمیم راه را صحیح طی میکنیم، وقت عیدمان است. عیدی که خودمان باید درکش کنیم. دلگرم این نفسهای سنگین و سبکمان نباشیم. ما در این هستی به نخی نازک وصل شدیم که تنها نفس کشیدنمان را به دوش میکشد و دیگر هیچ چیز جور ما را نمیکشد و ضمانت نمیکند که ما فردا را ببینیم. پس امروز را که نفس میکشیم، این دقیقه را که میبینیم، این ثانیهها را که از دست میدهیم، روز رمضانمان باشد و شبش هم شب قدرمان. عید آمد و تا اینبار او به ما تبریک بگوید که 30 روز را برای خودمان صرف کردیم و به خودمان توجه نمودیم. این ما هستیم که در هر ماهی فرصت داریم اندیشهمان را جاودان کنیم. این جسم ما چه غذا بخورد چه نخورد چند نفس با ما همراهی میکند و بعد به قدری بیارزش است که قدر کمال را نمیداند و از اندیشهی ما و روح ما جدا میشود تا در این زمین بماند. «جان گشاده سوی بالا بالها/ تن زده اندر زمین چنگالها». ما با اندیشهمان است که ماندگار میشویم نه با غذا خوردن. اگر این ماه را به روزهخواری گذراندیم، پس بدانیم هیچ نیافتهایم. این بدن و نفس مانند زمینی خشک و بیآب علف ریاضت می خواهد و بیل و کلنگ تا آباد شود و گرنه تا آخر عمر زمین ناباروری است. اگر رمضان را از دست دادیم، امروز را از دست ندهیم. کسی امروز برایش عید است که دست روحش و اندیشهاش به حریم کبریای خدا رسیده باشد و ذات پاک خودش را که در گرو خداوند است زیارت کرده باشد ...
بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
هلال عید به دور قدح اشارت کرد
ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکده عشق را زیارت کرد
امسال عیدمان عید نیست. شاید برای ما مثل دیروز امروز هم عادی باشد اما برای مردم گوشهای از کشورمان امسال عید شاید روز سوم یا هفتم کوچ خانوادهشان باشد. عید را نداند و نفهمند و اگر هم بفهمند با آن نخندند و اگر هم بخندند سخت خندهشان گریهآور است. امسال عیدمان عزای هموطنان آذری زبانمان است. هموطنانی که شاید هنوز از زیر خاک نفس میکشند و یا در زیر خاک خفتهاند. بد نیست درس بگیریم از این ماجرا. نه اینکه درس زنده بودن یاد بگیریم و برویم خانه هایمان را مقابل زلزلههایی تا 10 ریشتر مقاوم کنیم! عمر ما روزی به پایان خواهد رسید در امن ترین نقطه هستی هم که باشیم قلبمان از کار میایستد و آن وقت سر و کارمان با اندیشه و اعمالمان است. درس بگیریم که شاید مثل این هموطنانمان و دیگر افرادی که در این ماه کوچ کردند به دیار باقی، ما هم هیچ بعید نیست ماه رمضان آینده که سهل است، همین فردا را ببینیم! نصیحت نیست، حقیقت است...
گه به کیسه گه به کاسه عمر رفت
هر نفس از کیسه ما میرود
مرگ یک یک میبرد وز هیبتش
عاقلان را رنگ و سیما میرود
«امیدوارم که این عید سعید براى همه مسلمین عید به معناى واقعى باشد و براى ملت ایران برکات عید از جانب خداى تبارک و تعالى نازل شود. عید واقعى آن وقتى است که انسان رضاى خدا را به دست بیاورد، درون خود را اصلاح کند. امورى که مربوط به این عالم است گذراست، زودگذر هم هست و پیروزیها و شکستها و خوشیها و ناخوشیهاى این دنیا بیش از چند روزى و مقدار اندکى پایدار نیست. آنچه که براى ما و شما میماند، آن چیزى است که در درون خودمان تحصیل کرده باشیم، باور بکنیم که خداى تبارک و تعالى حاضر است، باور بکنیم که همه چیز به دست اوست و ما چیزى نیستیم، باور کنیم که ما قاصر هستیم براى شکرگزارى نعمتهاى خدا .
این ماه مبارک رمضان با آن همه برکاتى که دارد، ما نمیتوانیم از عهده شکر یکیاش برآییم، ولى باید کوشش کنیم که در این ماه مبارک رمضان که بر ما گذشت، اگر حالى پیدا شد، این حال را تا ماه رمضان دیگر نگه داریم و اگر حالى پیدا نشد، متأسف باشیم و کوشش کنیم که پیدا کنیم. این هیاهوها همه رفتنى است، تمام شدنى است، آنچه که هست آنى است که پیش خود ماست، آن باقى است و با ماست و ما باید کوشش کنیم که باطن خودمان را اصلاح کنیم.(صحیفه امام، ج20، ص53)
معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا
کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا
ملکی که پریشان شد از شومی شیطان شد
باز آن سلیمان شد تا باد چنین بادا
هم باده جدا خوردی هم عیش جدا کردی
نک سرده مهمان شد تا باد چنین بادا
زان طلعت شاهانه زان مشعله خانه
هر گوشه چو میدان شد تا باد چنین بادا
شب رفت صبوح آمد غم رفت فتوح آمد
خورشید درخشان شد تا باد چنین بادا
از دولت محزونان وز همت مجنونان
آن سلسله جنبان شد تا باد چنین بادا
عید آمد و عید آمد یاری که رمید آمد
عیدانه فراوان شد تا باد چنین بادا