رحمت رحیمیه مختص طایفه خاصى از بشر است، در هر کس ایمانى پیدا شد مورد رحمت رحیمیه الهى است.
رحمت رحیمیه الهى به حسب کیفیت مقابل تمام رحمت رحمانى عامه تکوینى است یعنى یک نفر مؤمن را که خدا رحم میکند آن رحمت رحیمیهاش معادل است با تمام رحمتهایى که به جمیع عالم هستى افاضه فرموده است. عنایت و حیات ابدى و سلطنتى که به مؤمن میدهد هزار سال، صدهزار سال، یک میلیون سال نه، بلکه بینهایت (خالدین فیها) آن هم هر چه اراده کند، بشود.
میخواهى حیات همیشگى داشته باشى؟ بنده خدا شو. میخواهى رحمت تامه کامله باقیه به تو برسد؟ بنده خدا شو.
رحمت رحیمیه خدا به کسى داده میشود که از رحمت حق در خودش ظهور باشد، اگر رحمى در خودت بود سزاوار رحمت پروردگار میشوى: آن وقت بگو: «یا رب ارحم» خدایا رحمم کن، اگر در خودت رحمتى باشد، آن رحمت رحیمیه الهى را هم میتوانى راستى بطلبى و خدا هم به تو میدهد.!S1!
اما اگر خداى نکرده رحم ندارى، نه به زن و بچه، نه به مشترى، نه به یتیم و زیردستت، رحم نمیکنى. هر طورى هستى خدا هم همینطور با تو معامله میکند. تا کرم در تو نباشد، توقع کرم خدا غلط است، کرم خوب است یا بد؟ اگر بد است چرا میخواهى، اگر خوب است چرا ندارى؟ به زبانش میگوید خدایا رحم کن، کرم کن. آرى کسى که میگوئى خدایا فرج امام زمان(عج) را نزدیک فرما، امام زمان براى عدل است عدل خوب است یا بد؟ با زنت با بچهات عدل میکنى؟ با همسایهات عدل میکنى؟ با هم مجلسیات عدل میکنى؟ با بدهکارت عدل میکنى؟ میخواهى خدا رحمتت کند باید رحمى در خودت باشد تا جایى که باید مؤمن به جمیع خلق رحم کند حتى به کافر، حتى به گنهکار، آى مقدسها اگر رد شدى دیدى یک نفر روزه میخورد، باید دلت به حالش بسوزد رحم کنى مثل اینکه اگر رد شدى دیدى یک نفر دامن لباسش آتش گرفته و خودش هم ملتفت نیست، از پشت سرش نگاه میکنى، میبینى آتش دارد بالا میرود، داد میزنى، از شفقت و مهر، آب هر جا باشد پیدا میکنى آتشش را خاموش میکنى. اگر دیدى در خیابان یک نفر روزه میخورد، دلت بسوزد که آتش به وجود و هستى خودش زده به آب توبه او را
راهنمائى کن، به او بگو شاید مریضى، اگر مریض هستى مریض حق ندارد آشکارا روزه بخورد، حرام است، عذر دارى آى زن، اگر عذر زنانه دارى، اگر مسافر هستى حق ندارى بین جمع روزه بخورى حرام است. ماه رمضان اعلام آتش بس است جنگ با خدا تمام شد، ماه رمضان حریم خداست.
بزرگى نوشته است: بیرون صحرا رد میشدم دیدم گبرى دامن پر از گندم کرده در این صحراى پر از برف، برفها را عقب میزند مقدارى گندم میریزد و رد میشود. پیش رفتم گفتم جناب گبر چکار میکنى؟ گفت امروز برف همه جا را گرفته، به فکر پرندهها افتادم. این شخص میگوید من به او گفتم «انما یتقبل الله من المتقین» تو که تقوا ندارى، تو که اهل توحید نیستى عملت فایده ندارد، این چه کارى است که میکنى، جواب خوبى داد گفت من گبر هستم اما خداى عالم که خالق این پرندهها است و خالق من و همه است، آیا میبیند یا نه؟ گفتم البته میبیند گفت برایم کافى است. طولى نکشید او را در مراسم حج مشاهده کردم رو به من کرد و گفت دیدى خالق من و پرندهها دید و چگونه تلافى کرد مرا به اسلام هدایت فرمود.
منبع: معارفی از قرآن صص 50 تا 53