آن همه ناز و تنعم که خزان میفرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد
شعبان از راه رسید. بهار آرمانی ما در هر فصلی که باشد برای ما بهار است و مفرح ذات. شعبان را دوست داریم همانگونه که بهار را دوست داریم. تابش آفتاب خورشید در این ماه قمری چشم بدی را میزند. بیاختیار خوشحالیم و این فطرت ماست. جدای از هر آرمان و مذهب و ملیتی که هستیم در رودخانهای قرار گرفتیم که گاه آرام است و گاه خروشان و ما فقط حرکت میکنیم . با آرامش آرامیم و با خروشانش مشوش. و ماه که در شعبان، در شب 15 کامل میشود. تالی لیلةالقدر. نیمه شعبان. نیمه گمشده بشر.
این روزا که تقویمای دنیا جمعهها رو یکی یکی خط میزنن و جا میذاران تو بگو ما چند بهار دیگه منتظرت بمونیم. ما منتظر اون صبح امیدیم. (1) صبحی که یه عمره چشم به راهش موندیم و میترسیم آخر صبح دیدنت خوابمان ببرد.
صحن اون گنبد فیروزه کجاست
تو کدوم نقطهی دنیا وایسادی ...
تقدیم تو باد:
روز مبادا ...
وقتی تو نیستی
نه هستهای ما
چونان که بایدند
نه بایدها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض میخورم
عمری است
لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره میکنم:
باشد برای روز مبادا!
اما
در صفحههای تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه میداند؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد!
وقتی تو نیستی
نه هستهای ما
چونانکه بایدند
نه بایدها...
هر روز بیتو
روز مبادا است! (2)
1)ترانهای از عبدالجبار کاکایی برای امام زمان (عج)
2)شعر «روز مبادا» قیصر امین پور