مهدویت در واقع فرهنگ انتظار در تشیع است و تمام ارکان آن به اصل اسلام و قرآن و مکتبی که پیامبرش برای تکمیل اخلاق آمده، وابسته است. به نظر میآید که این انتظار امید جهان تشیع به آینده روشنی است که اسلام در همه ابعاد و عمق مورد نظر این دین بزرگ و پیامآورش وعده داده است، یعنی همه آن ویژگیهایی که آن را برای انسان، جامعه و یک زندگی متعادل آرمانی در این جهان و جهان دیگر تضمین میکند. همه اینها وابسته به ظهور یک منجی است. این دیدگاه در ادیان دیگر هم متبلور است. در مسیحیت ظهور دوباره مسیح را ظهور منجی میدانند اما فلسفه این انتظار چیست؟ به طور کلی فلسفه ظهور و انتظار فلسفهیی پویاست با وجود اینکه عنوانش انتظار است اما این انتظار انتظاری مثبت است، چرا که زمینهساز ظهور یک منجی برای داشتن جامعهای آرمانی است و این امید مثبت و روشن در داشتن آیندهای مثبت برای جهان یک انتظار عمومی است که شیعیان با آن غریبه نیستند.
در کنار این دیدگاه، دیدگاهی وجود دارد که برخی متصورند چون حضرت مهدی(عج) زمانی ظهور میکند که ظلم در دنیا فراگیر شده باشد با بسترسازی برای اعمال منفی به فراگیر شدن ظلم در دنیا کمک میکنند. این دیدگاه یک دیدگاه خرافی و انحرافی است و این را باید در اظهارات برخی افراد دنبال کرد و از آن فاصله گرفت چون به روشنی دیدگاههای منفی خود را بیان میکنند و برای آن دلیلهایی دارند. این دیدگاه مخرب است و با فرهنگ انتظار بسیار متفاوت. پیروان حضرت مهدی(عج) و منجی شیعیان با تعالیم قرآنی آشنایند و در همان جهت حرکت میکنند و نباید از تلاش برای داشتن جامعهای ایدهآل و آرمانی باز ایستاد. اگر خواهان ظهور هستیم باید پیرو واقعی حضرت باشیم. در حال حاضر دنیا را سراسر ظلم گرفته است، این را از انقلابهای آزادیخواهانه منطقه و در سطح دنیا هم میتوان مشاهده کرد.
درچند سالی که حضرت علی(ع) حکومت را در دست داشتند و جامعه اسلامی را هدایت میکردند و عدل و رحمتی که در این حکومت وجود داشت همان انتظاری است که شیعیان دارند تا منجی ما حضرت مهدی(عج) ظهور کند و دوباره شاهد همان عدل و انصاف باشیم. متاسفانه دنیای امروز ما با این تفاسیر فاصله گرفته است. برای رسیدن به جامعه آرمانی و نزدیک شدن به حکومت علوی فقط داعیه داشتن کافی نیست، بازگشت به مسیر درست و حرکت طبق اصول از الزامات این امر است. امید است به زودی شاهد ظهور منجی بشریت باشیم، اما نزدش شرمگین نباشیم.
منبع: روزنامه اعتماد