مبحث «بعثت» در 27 رجب، با موضوع نهضت امام حسینعلیهالسلام در 28 رجب سال 60 هجرت گره خورد، زیرا یزید که 15 رجب جای معاویه پدر را گرفت، در نخستین اقدام خود، نامهای به والی مدینه نوشت و از چند نفر چون «حسین بنعلی، عبدالله عمر، عبدالله زبیر» بیعت خواست، در نامه به حسینبنعلی، نوشت «خذالحسین بنعلی بالبیعة، اخذ شدیدا لیس فیه رخصة» از حسینبنعلی بیعت بگیر و کمترین مسامحه و رخصت در آن روا مدار در نامه ضمیمه اعلام داشت، اگر وی بیعت نکرد، گردن وی را بزن. حضرت فراخوانده شد و موضوع عنوان و امام در نهایت فرمود «مثلی لایبایع مثل یزید» همانند من با همانند یزید بیعت نمیکند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، سید رضا اکرمی در یادداشتی که در روزنامه مردم سالاری منتشر کرده آورده است: بلافاصله مدینه را با خانواده پشت سر گذاشت و ظرف 5 روز خود را به مکه رساند. این اتصال بعثت و هجرت امام، تابلو «حسین منی و انا من حسین» را در برابر دیدگان قرار میدهد و به تامل وا میدارد.
نکته: از کنار حوادث تاریخی به سادگی نگذریم و ارتباط حوادث را مورد توجه قرار دهیم و درسهای لازم را فرا گیریم، زیرا قرآن در زمینه تاریخ به وضوح اعلام میدارد «فاقصص القصص لعلهم یتفکرون، لقد کان فی قصصهم عبرة لاولی الالباب» درباره تاریخ تفکر کنید، و از آن عبرت بگیرید.
در بعثت رسول خدا که در «1446سال قبل» رخ داده، باید تامل جدی نمود که چگونه درجزیره العرب «صفر، ظلمات، جهل، فقر» و به تعبیر قرآن کریم «بواد غیر ذی زرع» بعثتی به وجود آمد که در ظرف 23 سال، کانون همه چیز شد و پیامبری از غار حرا فرود آمد و دعوت خود را به «خدا، انسان، خواندن، نوشتن، آموختن» شروع کرد، و به صدها والی و حاکم و عالم نامه نوشت و دعوت به اسلام نمود، دهها سریه و غزوه به وجود آورد، روم و ایران و یمن و حبشه را به خود جذب نمود، عقد اخوت بین مسلمانان در مدینه به وجود آورد، پیمان بین قبائل ساکن در مدینه، برقرار کرد، بازار تجاری مستقل برای مسلمانان به دلیل خیانت یهودیانه درست کرد، اجتماع در ساختمانی ساده به نام مسجد و برگزاری نماز جماعت و جمعه، شور انگیز شد و شعور دست نخورده مردم را به کار گرفت« فبعث الیهم رسله و واترالیهم انبیائه، لیستادوهم میثاق فطرته و یذکروهم منسی نعمته و یثیروالهم دفائن العقول، نهجالبلاغه» و جزیرة العرب ساکت و ساکن و تاریک و غرق در بیسوادی و فقر و فساد، را به تلاش و تکاپو واداشت و «ایمان و ایمان، اندیشه و اخلاق، جهاد و هجرت، تقوی و تعهد و تعاون» را سرمایه هر فرد و جامعه معرفی نمود.
چون حضرت از جنس خود مردم «من انفسهم» بود و در بین خود مردم «فیهم» میزیست و خود را وقف خدمت به مردم«لهم و لکم» نمود و طبیب سیاری بود که به سمت مردم «طبیب دواربطبه» رفت، مقبول واقع شد.
ظرفیتی به نام «اعیاد، وفیات» در جامعه ایرانی وجود دارد، که اگر درست برنامهریزی و بهرهبرداری شود، کمک بسیاری به کارهای فردی و اجتماعی جامعه،خواهد نمود.بعثت را بنگریم که یک حادثه مهم تاریخ است و هیچ حادثهای همپای آن وجود ندارد، در این روز مقدس، عدهای به زیارت میروند، و برخی به عبادات ویژه «غسل، نماز، دعا، صله رحم، عروسی، فاتحه اهل قبور» میپردازند و مراسم زیارت «دیدار مقامات با رهبری در حسینیه امام خمینی (ره)» و برگزاری جشنهای عمومی در مراکز دینی و زیارتی، به وقوع میپیوندد. در آیات و روایات این برنامهها عنوان «شعائر» دارد و قرآن مجید به وضوح اعلام میدارد«و من یعظم شعائر الله فانها من تقوی القلوب» بزرگداشت شعائر نشانه تقوی «پرهیز و ستیز» میباشد.
شایسته است در این ظرفیتها، اضافه بر مراسم فعلی، کاری کارستان انجام دهیم و آن اینکه چه کنیم، اسلام ناب محمدی در داخل کشور ما تبلور و تجلی علمی و فکری و عقیدتی و عملی پیدا کند، یعنی همه مردم تلاش و مجاهدت نمایند، همه بخوانند و بنویسند و بیاموزند، همدیگر را به «تواصی» و سفارش در زمینه «حق، صبر، رحمت» دعوت نمایند، نقد و بررسی صادقانه و عالمانه و عاقلانه و ناصحانه، به وجود آید، از خود بپرسیم چرا در ژاپن 140 میلیون نفری «250 هزار» پرونده قضائی در سال دارند و در ایران اسلامی و انقلابی «7 میلیون پرونده در دادسراها» و در شورای حل اختلاف «3 الی 4 میلیون» پرونده در سال، تنظیم میگردد، چرا در جادههای ایران، این همه تصادف و حادثه داریم. چرا در چند روز تعطیلی خرداد 91، 35 نفر در دریای خزر غرق میشوند. از ظرفیتهای اعیاد و وفیات بهره گیریم برای خودسازی، خدمترسانی،تلاش و تکاپو.