خورشید بیزوال شرق، بلندترین گلدستهٴ رضا، امام رأفت و مهربانی، حضرت رضای آلمحمد که این روزها جهان در سوگ شهادتش رخت ماتم بر تن کرده است، از جد امجد خود حضرت باقرالعلوم روایت کرده است:
أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّا لَا نُغْنِی عَنِ اللَّهِ شَیْئاً وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّهُ لَا یُنَالُ مَا عِنْدَ اللَّهِ إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّ أَعْظَمَ النَّاسِ حَسْرَةً یَوْمَ الْقِیَامَةِ مَنْ وَصَفَ عَدْلًا ثُمَّ خَالَفَهُ إِلَى غَیْرِهِ وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّهُمْ إِذَا قَامُوا بِمَا أُمِرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامَة (اربعین حدیث، ص569 به نقل از امالی شیخ طوسی، ص380). به شیعیان ما بگو که در دادگاه الهی ما شما را از عمل بینیاز نمیکنیم(با اعتماد به ما از عمل باز نمانید) و به ایشان بگو که تنها با عمل میتوان به خدا رسید و نیز به ایشان بگو که حسرتمند ترین مردم در قیامت کسی است که از عدل و داد سخن بگوید و مردم را بدان فراخواند و خود خلاف عمل کند و به ایشان برسان که اگر به وظائف خود قیام کنند و آنچه به آنان دستور داده شده انجام دهند، در قیامت رستگارند.
با توجه به آنچه خورشید شرق در این روایت بیان فرمودهاند میتوان گفت:
1. دوستی و محبت اهلبیت(ع)، گرچه دستگیر مردمان در روز عسرت و سختی است؛ لیک باید آگاه بود که این مهم در پرتو عمل و پیروی محض منشأ اثر است و خود به تنهایی، چارهای به روی بیچارگان نمیگشاید و گرهی از کار ایشان برنمیدارد. اینکه انسان به مصیبت این خاندان محزون شود یا که از شادی همایشان شاد گردد، زمانی متصفان به وصف شیعه را چاره میسازد که با مبنای کلی انجام واجبات و ترک محرمات همراه شود. پس به اعتماد دستگیری ایشان نباید از عمل باز ماند.
2. راه رسیدن به قرب و بهشت عدن تقرب، یکی است و جز این راهی نیست؛ این راه را شاهراه ببینی یا که باریکه، وسعتش دهی یا که در حصار تنگ نفسانیت به بند کنی، فزونی نمییابد. تنها راه رسیدن «عمل» است و هرکه طی این مسیر کند، به مقصد میرسد؛ عمل به آنچه خدا و رسول بدان فراخواندهاند و دوری از آنچه همایشان از آن بازداشتهاند و البته هرچه میزان خلوص عمل بیشتر باشد، درجه و مرتبه حضور در جنة القرب بالاتر است، پس به ندای آسمانی «تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوى»، باید که در این راه توشهٴ تقوا برگرفت و در مسیر عمل شتافت.
3. قیامت را «یوم الحسرة» خواندهاند و در این روز که روز حسرت است، حسرت اعظم وبال کسی است که به توصیف عدل بنشیند، و خود جز آن عمل کند. عدل و عدالت واژگانی است شیرین که طبع بشر شیفتهٴ آن است، پس آن هنگام که آدمی به وصف عدل مینشیند، در میدانی به گسترهٴ کلمات ترکتازی میکند؛ لیکن چون وقت عمل فرا میرسد، مجالی تنگ مییابد؛ گفتن و نوشتن در باب عدل آسان است؛ لیکن دالان عمل به آن تنگ و نفس گیر. عدل را باید مصداق بارز «أَوْسَعُ الْأَشْیَاءِ فِی التَّوَاصُفِ وَ أَضْیَقُهَا فِی التَّنَاصُف» خواند و از این روست که در یوم الحسرة، حسرت عظمی در چهرهٴ کسانی نمایان است که با عدل چنین معامله کردهاند.
4. شیعیان علی و پیروان مکتب رضوی نیک بدانند که تنها زمانی ملکهٴ رستگاری را در آغوش میگیرند که لباس اطاعت را با تار و پود آنچه خدا و رسول به ایشان امر کردهاند، بر قامت خویش استوار سازند. ترجیع بند آیات قرآن این کلام نورانی است که «وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّه» این دستورالعمل کلی راه گشای پرهیزگاران است.
أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّا لَا نُغْنِی عَنِ اللَّهِ شَیْئاً وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّهُ لَا یُنَالُ مَا عِنْدَ اللَّهِ إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّ أَعْظَمَ النَّاسِ حَسْرَةً یَوْمَ الْقِیَامَةِ مَنْ وَصَفَ عَدْلًا ثُمَّ خَالَفَهُ إِلَى غَیْرِهِ وَ أَبْلِغْ شِیعَتَنَا أَنَّهُمْ إِذَا قَامُوا بِمَا أُمِرُوا أَنَّهُمْ هُمُ الْفَائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامَة (اربعین حدیث، ص569 به نقل از امالی شیخ طوسی، ص380). به شیعیان ما بگو که در دادگاه الهی ما شما را از عمل بینیاز نمیکنیم(با اعتماد به ما از عمل باز نمانید) و به ایشان بگو که تنها با عمل میتوان به خدا رسید و نیز به ایشان بگو که حسرتمند ترین مردم در قیامت کسی است که از عدل و داد سخن بگوید و مردم را بدان فراخواند و خود خلاف عمل کند و به ایشان برسان که اگر به وظائف خود قیام کنند و آنچه به آنان دستور داده شده انجام دهند، در قیامت رستگارند.
با توجه به آنچه خورشید شرق در این روایت بیان فرمودهاند میتوان گفت:
1. دوستی و محبت اهلبیت(ع)، گرچه دستگیر مردمان در روز عسرت و سختی است؛ لیک باید آگاه بود که این مهم در پرتو عمل و پیروی محض منشأ اثر است و خود به تنهایی، چارهای به روی بیچارگان نمیگشاید و گرهی از کار ایشان برنمیدارد. اینکه انسان به مصیبت این خاندان محزون شود یا که از شادی همایشان شاد گردد، زمانی متصفان به وصف شیعه را چاره میسازد که با مبنای کلی انجام واجبات و ترک محرمات همراه شود. پس به اعتماد دستگیری ایشان نباید از عمل باز ماند.
2. راه رسیدن به قرب و بهشت عدن تقرب، یکی است و جز این راهی نیست؛ این راه را شاهراه ببینی یا که باریکه، وسعتش دهی یا که در حصار تنگ نفسانیت به بند کنی، فزونی نمییابد. تنها راه رسیدن «عمل» است و هرکه طی این مسیر کند، به مقصد میرسد؛ عمل به آنچه خدا و رسول بدان فراخواندهاند و دوری از آنچه همایشان از آن بازداشتهاند و البته هرچه میزان خلوص عمل بیشتر باشد، درجه و مرتبه حضور در جنة القرب بالاتر است، پس به ندای آسمانی «تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوى»، باید که در این راه توشهٴ تقوا برگرفت و در مسیر عمل شتافت.
3. قیامت را «یوم الحسرة» خواندهاند و در این روز که روز حسرت است، حسرت اعظم وبال کسی است که به توصیف عدل بنشیند، و خود جز آن عمل کند. عدل و عدالت واژگانی است شیرین که طبع بشر شیفتهٴ آن است، پس آن هنگام که آدمی به وصف عدل مینشیند، در میدانی به گسترهٴ کلمات ترکتازی میکند؛ لیکن چون وقت عمل فرا میرسد، مجالی تنگ مییابد؛ گفتن و نوشتن در باب عدل آسان است؛ لیکن دالان عمل به آن تنگ و نفس گیر. عدل را باید مصداق بارز «أَوْسَعُ الْأَشْیَاءِ فِی التَّوَاصُفِ وَ أَضْیَقُهَا فِی التَّنَاصُف» خواند و از این روست که در یوم الحسرة، حسرت عظمی در چهرهٴ کسانی نمایان است که با عدل چنین معامله کردهاند.
4. شیعیان علی و پیروان مکتب رضوی نیک بدانند که تنها زمانی ملکهٴ رستگاری را در آغوش میگیرند که لباس اطاعت را با تار و پود آنچه خدا و رسول به ایشان امر کردهاند، بر قامت خویش استوار سازند. ترجیع بند آیات قرآن این کلام نورانی است که «وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللَّه» این دستورالعمل کلی راه گشای پرهیزگاران است.