به همین زودی سه سال از ارتحال آیتالله غلامحسین جمی، نماینده امام و امام جمعه آبادان که نام و یاد خاطرهاش با نام و یاد وخاطره امام و جنگ و آبادان و رزمندگان سرفراز آن یکی شده است، فرارسید.
سه سال پیش، مردی سر در نقاب خاک نورانی وادی السلام نجف، این تربت مقدس متصل به مضجع غرق نور امیرالمؤمنین
علی بن ابیطالب (ع) کشید که با زهد و وارستگی، فروتنی و پارسایی، صفا و صمیمیت، شجاعت و ایستادگی شکوهمند خویش، نام خود را با ایثار و مقاومت در تاریخ خوزستان پیوند زد. خوزستان اگر به مقاومت شناخته میشود، نام آبادان و او به میان میآید و چرا نیاید؟
مردی که در برابر سختیهای فراوان جنگ و محاصره شهرش آبادان که صدام و ارتش بعث به فتح سه روزه آن میاندیشیدند، تسلیم نشد و مشکلات در برابر اراده آهنین او سر خم کردند.
مردی که با تمام وجود به آبادان عشق میورزید و چون بهشت او بود، هرگز از آن قدم بیرون نگذاشت.
مردی که امام به اوعلاقه داشت. امام را جان خود میدانست و هر بار که به محضر او میشتافت، با لبخندش جان تازهای میگرفت و بلافاصله به آبادان برمیگشت تا لبخند رضایت امام را بین بر و بچههای رزمنده شهر تقسیم کند.
مردی که همچون رزمندگان غیرتمند، ضربان قلبش به اشاره امام میتپید.
مردی که به تمام معنا دلسپرده امام بود و با دل وجان به این سرسپردگی میبالید.
مردی که وقتی در تاریخ 14/8/1359 اخطار امام به فرماندهان جنگ، مبنی بر اینکه «حصر آبادان باید شکسته شود»، به گوشش رسید، آن را فریضهای الهی و بزرگ دانست و در جهت تحقق آن سر از پا نشناخت.
مردی که در ایام محاصره شهر آرامی نداشت و تا رزمندگان اسلام که همه آنان را چون فرزندان و برادر شهید خود عزیز میدانست، با سرفرازی سربازان دشمن را از اطراف آبادان دور نکردند، نفس راحتی نکشید.
مردی که در کنار رزمندگان شهر و غیر شهر که به فرمان امام خروشیده بودند و خونشان از محاصره آبادان به جوش آمده بود، داغ سقوط آبادان را تا قیام قیامت به دل صدام و ارتش بعث عراق گذاشت.
چشمان تیزبین جمی در آن روزهای شور و اضطراب شکست حصرآبادان عزیز، هماننند همه فرماندهان خواب را مزمزه نکرد و سرانجام با آغازعملیات ثامنالائمه(ع)، شهری که بیش از330 روز، در محاصره ارتش بعث بود، در کمتراز ده ساعت آزاد شد و گل لبخند بر لبهای امام و مردم نشست.
خبر شکست حصر شهر را که به دفترامام رساند، امام در نهایت شوق در پیامی که به فرماندهان ارتش و سپاه صادرکرد، نوشت: «امید است این سرافرازیها برای اسلام و منظور نظر مبارک بقیةالله ارواحنا له الفدا باشد.»
جمی بزرگ حلقه واسط و ارتباط امام و فرماندهان و رزمندگان جنگ در منطقه آبادان بود.
مردی که درچند صدمتری دشمن هرهفته، استوار و بشکوه با سلاحی در دست به نماز میایستاد و خطبههای پر صلابتش در زیر بارانی ازآتش و گلوله بعثیان به همه گرمی حیات و توان ایستادن میبخشید.
مردی که در روزهایی که از در و دیوارشهر مرگ میبارید، مرگ را چنان به بازی گرفت که گویی مرگ از او میگریزد!
مرد روزهای سخت جنگ در آبادان و خرمشهر. مرد روزهای اخراج لشکر دشمن ازآبادان، با نارنجک.
مرد روزهای عروج خونین پارههای دل امام و ملت به ملکوت.
مرد روزهای تلخ تشییع و دفن غریبانه مردم شهر در خاکستان آبادان.
مرد روزهای شیرین عمل به تکلیف الهی.
مرد روزهای دفن جنازههای متجاوزان در زیر نخلهای کوی ذوالفقاری.
مردی که جای جای شهر به او سلام میکرد و نخلهای انبوه، رودهای بهمنشیر و اروند، مأذنههای بلند مساجد شهر با صدای گرم و صمیمی اش آشنا بودند.
مردی که قلبش به عشق آبادان و آبادانی میتپید و آبادان از اینکه اکنون دیگر جسم سختی کشیده او را در آغوش خویش ندارد، غمگینتر از همیشه در گذر تاریخ مانده است.
مردی که دنیا را نخواست و دنیا و موقعیتهای فریبندهاش هرگزنتوانست او را در کمند خود اسیر کند.
مردی که قلبش به عشق اسلام، مردم وامام و میهن میتپید.
آیت الله جمی حتی برای کسانی که با اومعاشرت داشتند، کمترآن چنان که بود، شناخته شده است. انس او با قرآن مثال زدنی بود. از قرآن نور و نیرو و شور و سرور میگرفت و در جان رزمندگان میدمید.
کمتر کسی میداند این پیرمرد برنادل عاشق ادبیات بود و اشعار کسانی همچون حافظ را مدام قرائت میکرد. بسیار میخواند. خواندن و دانستن، ذات زندگی او بود.
به مطالعه متون تاریخ بهویژه تاریخ اسلام علاقه فراوانی داشت. در اوائل دهه پنجاه، محور مقالات متعدد او در مجله پرطرفدارآن روزها (مکتب اسلام) درباره تاریخ صدراسلام بود. گاه که به ایراد خطبه میپرداخت یا برای ایراد سخنی دعوت میشد، باز از بخشهای مهم تاریخ اسلام میگفت.
همین خواندن، از او روحانی روشنفکری ساخته بود که جوانها با مشاهده سطح دانایی و آگاهی او از مسائل روز و بهویژه درعرصه سیاست و روشن بینیهایش به وجد میآمدند.
با جوانان انس خاصی داشت. از دیدن همه آنان که فرزندانش بودند، بس شکفته و تازه میشد. به آنان نیرو میداد و ازجمع پرنشاطشان نیرو میگرفت.
چیزی به نام خستگی نمیشناخت و ترس را نمیدانست که چیست!
تمام عشقش بودن در میان مردم بود. با درد و رنجشان میگداخت و از شادیشان لذت میبرد. بین خود و آنان فاصلهای نمیدید. همه این را احساس میکردند و برای همین بود که مردم نیز او را از خویش میدانستند.او اکنون اگرچه در آبادان مزاری ندارد، اما در دل شیفتگانش حضوری بی بدیل و جاودانه دارد.
سلام و درود و رحمت خدا برتربت نورانی او باد.