تصویر اول:شهادت حسین(ع) زمانی رخ داد که اسلام دگرگونه شده و ضد اسلام به نام اسلام عرضه شده بود. تاریکیِ ضلالت، جهان را فراگرفته بود و به جز نامی از اسلام چیزی نمانده بود؛ آن هم اسلامی که یزید رهبرش باشد. مردم، کفر را ایمان، ظلم را عدل، دروغ را راستی، دغل را درستی، هرزگی و بادهگساری را فضیلت و تقوا، نیرنگ و حقهبازی را افتخار می دانستند. حق را با آن کس میپنداشتند که قدرت دردست دارد و شمشیر به کف.
تصویر دوم: حسین(ع) در خیمهاش شمشیر خود را تیز میکرد و با خود زمزمه میکرد: ای روزگار چقدر تو بی وفایی! روزها و شبهایی را با دوستانی به سر بردی و با هیچکدام وفا نکردی این روزگار به اندک قناعت نمیکند! و با کم نمیسازد! کارها همگی به دست خداست. و راهی که من میروم، هر زندهای خواهد رفت.
تصویر دوم: حسین(ع) در خیمهاش شمشیر خود را تیز میکرد و با خود زمزمه میکرد: ای روزگار چقدر تو بی وفایی! روزها و شبهایی را با دوستانی به سر بردی و با هیچکدام وفا نکردی این روزگار به اندک قناعت نمیکند! و با کم نمیسازد! کارها همگی به دست خداست. و راهی که من میروم، هر زندهای خواهد رفت.
تصویر سوم: زینب آوای حسین را میشنود به داخل خیمه میآید و بی تابی میکند و پاسخ میشوند: خواهرم! تقوا پیشه ساز و صبر پیشگیر. و از خدا نیرو طلب کن. خواهرم بدان که زمینیان میمیرند. آسمانیان میمیرند. سرانجام همه چیزها نابودی است، مگر ذات پاک خدا. خواهرم جدم از من بهتربود. پدرم از من بهتر بود. مادرم ازمن بهتر بود. برادرم از من بهتربود. همگی رفتند من نیز بایدبروم. و هر مسلمانی بایستی به دنبال رسول خدا برود. خواهر عزیز من، تو را سوگند میدهم که سخن من را بپذیر، صبر پیشه کن، مبادا درمرگ من گریبان چاک زنی و چهره خراش دهی. خواهر عزیزم! وقتی که کشته شدم، وای وای مگو، صبر پیشهساز.
برگرفته از کتاب ارزشمند پیشوای شهیدان/ نوشته مرحوم آیت الله سید رضا صدر