پرتال امام خمینی (س) در صفحه ویژه ای با عنوان ضیافت رحمت بر آن است تا در سلسه مطالبی هر روز مطالبی را باعنوان 30 گنج در یک شهر را که از آثار امام خمینی استخراج شده است در اختیار علاقمندان و طالبان گنجهای حقیقی قرار دهیم. باشد که در پایا ن این ماه عظیم با 30 گنج آشنا شده و بهره برداری و مالکیتش را از آن خویش کنیم.انشاء الله برای یک سال پیش رو بیمه شده و نیازهای مان را از آن منبع و سفره گسترده تامین نماییم. تا چه قبول افتد و چه در نظر آید.بخش بیستم این مطلب را با هم می خوانیم :
ولی اگر بنا باشد که انسان به اسم روزه دهان را از مطعومات ببندد و به غیبت مردم باز کند و شبهای ماه مبارک رمضان- که مجالس شب نشینی گرم و دایر بوده- وقت و فرصت بیشتری است، با غیبت، تهمت واهانت به مسملانان به سحر انجامد، چیزی عاید او نمی شود و اثری بر آن مترتب نمی گردد؛ بلکه چنین روزه داری آداب مجلس مهمانی حق را رعایت نکرده، حق ولینعمت خود را ضایع نموده است؛ ولینعمتی که پیش ازآفرینش انسان، همه گونه وسایل زندگی و آسایش را برای او فراهم کرده؛ اسباب تکامل را تهیه دیده است؛ انبیا را برای هدایت فرستاده؛ کتابهای آسمانی نازل فرموده است؛ برای رسانیدن انسان به معدن عظمت و نور ابهج قدرت داده؛ عقل و ادراک عنایت کرده، کرامتها فرموده واکنون از بندگانش دعوت به عمل آورده که به مهمانخانه او وارد شده، بر خوان نعمت او بنشینند و شر و سپاس حضرتش را تا آنجا که از دست و زبان آنان بر می آید ادا نمایند. آیا صحیح است که بندگان دعوت به عمل آورده که به مهمانخانه او وارده شده، بر خوان نعمت او بنشینند و شکر و سپاس حضرتش را تا آنجا که از دست و زبان آنان بر می آید ادا نمایند؟ آیا صحیح است که بندگان از خوان نعمت او بهره مند گردند، از
وسایل و اسباب آسایشی که در اختیار آنان قرار داده، استفاده کنند، و با مولی و میزبان خود مخالفت ورزند و بر ضد او قیام نمایند؟ اسباب و وسایلی که او به آنان ارزانی داشته، علیه او و بر خلاف خواست او به کار برند؟ آیا این ناسپاسی و نمک ناشناسی نیست که انسان سر سفره مولای خویش بنشیند و با اعمال و کردار گستاخانه و بی ادبانه خود نسبت به میزبان محترم که ولینعمت او می باشد اهانت و جسارت کند، کارهایی را که نزد میزبان زشت و قبیح است مرتکب گردد؟ (جهاد اکبر، ص 30-31)