به مناسبت سالگرد بازگشت آزادگان به کشورمان با "محمود صداقت" از آزادگان دوران دفاع مقدس در عراق به گفت و گو نشسته ایم . وی که 9 سال از عمر خود را در اسارت رژیم بعثی عراق بوده است به بیان خاطره ای از روز ورود به میهن اسلامی پرداخت.
صداقت گفت : ورود ما به کشور عزیزمان بسیار غیر مترقبه بود زیرا در آن زمان که ما در اسارت رژیم بعثی عراق بودیم همه دست اندرکاران بین المللی برای صلح و همچنین بازگرداندن اسرا به خانوادهایشان تلاش می کردند ولی در این زمینه موفق نبودند.
وی ادامه داد : سرانجام با لطف خدا ، اللهم اشغل الظالمین بالظالمین شد و کویت و عراق توسط اربابشان آمریکا با یکدیگر درگیر شدند و اسرای دفاع مقدس آزاد شدند. با این حال تا لحظه ای که وارد کشور نشده بودیم اصلا باور نمی کردیم که سرانجام به کشور بازگشته ایم زیرا بارها بسیاری از دوستان ما را تا لب مرز آورده بودند و ما گمان می کردیم که چون بسیاری از این بنده های خدا جانباز بودند آزاد می شوند ولی متاسفانه آنها را از مرز دوباره باز می گرداندند و این رنج بزرگی بود.
این آزاده همچنین گفت : ما گمان می کردیم که با ما نیز چنین کاری را انجام دهند به همین دلیل باور نمی کردیم که سرانجام وارد کشور شدیم. تا این که نیروهای خودی و نیروهای دژبان را سر مرز که تغییر و تحول توسط دژبان مرکز انجام می شد و سازمان صلیب سرخ جهانی هم نظارت می کرد دیدیم و متوجه شدیم که پرچم، پرچم ایران و نیروها نیروهای خودی هستند .
وی به واکنش خبرنگاران در لحظه ورود به کشور هم اشاره کرد و گفت : درلحظه ورود وقتی خبرنگاران پرسیدند که چند سال اسیر بودی و من اعلام کردم که نه سال در اسارت عراق بودم بسیار تعجب کردند و من گفتم این نه سال به اندازه نه تا چشم بر هم زدن گذشت.
صداقت ادامه داد: وقتی در حضور خبرنگاران سجده کردم باز تعجب کردند و پرسیدند چرا سجده کردی و من در پاسخ گفتم وقتی 124 هزار پیامبر و چهارده معصوم از دست این ها در امان نبودند ولی ما آزاد شدیم باید برای این آزادی سجده کرد که خبرنگاران از این پاسخ بسیار به وجد آمدند.
وی همچنین گفت :وقتی وارد ایران شدم اولین خبری که دریافت کردم سلامتی خانوداه و مردم بود. در آن زمان بسیار سعی کردم تا از حال مردم و تغییر و تحولات با خبر شوم زیرا با وجود این که اطلاعاتی چه سر مرز و چه در زمانی که در پایگاه قصر فیروزه در قرنطینه بودم در اختیار ما گذاشتند تا مدتی مانند اصحاب کهف بودم چون اطلاعاتی که از تغییرو تحول ایران در اختیار ما گذاشتند مکفی نبود.
وی ادامه داد: در آن زمان بسیاری از خبرها را که می شنیدم متاسف می شدیم چون نظام جمهوری اسلامی با تمام نظام ها فرق دارد و انتظارات معنوی از این نظام می رود.
این آزاده در پاسخ به این سوال که در زمان اسارت خبرهای ایران را چگونه دریافت می کردید گفت :
از طریق نامه ی دوستانی که در بیت حضرت امام رفت و آمد داشتند به نوعی پیام های امام را دریافت می کردیم و گاهی خانواده ها مخفیانه مثلا از قول پدر بزرگ نامه ایی را ارسال می کردند و متوجه می شدیم که پیام حضرت امام است.
وی گفت : پیام های حضرت امام (س) اکثرا از طریق نامه می رسید . بعدها رادیو ایی را بدون این که عراقی ها متوجه شوند به دست آوردیم و از طریق ساعت های که از صلیب دریافت کرده بودیم و باتری می خورد هر هفته اطلاعات کلی را دریافت می کردیم .همچنین هفتگی گزارش های خبری را که ساعت 12 شب به بعد به طور مختصر ارائه می شد دریافت می کردیم و گاهی دوستان جمع می شد وفردی مختصر پیام ها را می خواند و خبرنگارهای که در آن جمع حاضر بودند خبرها را نوشته و بعدا بسط می داند.