در روز بیستم جمادی الثانی 1320 ه . ق مطابق با اول مهرماه 1281 ه . ش ( 24 سپتامبر 1902 م ) در شهرستان خمین از توابع استان مرکزی ایران در خانواده ای اهل علم و در خاندانی از سلاله زهرای اطهر سلام الله علیها روح الله الموسوی الخمینی تولد یافت . کسی که سالها بعد ، مسیر تاریخ ایران و اسلام را عوض کرد .امروز به این مناسبت یادداشتی از دکتر منظر سلطانی که در یکصدمین سالروز میلاد امام خمینی (س) در سال 1387نگاشته شده است تقدیم می شود :
روز میلاد مهین عاشق یار است امروز
مددی کن سرخم را بگشا بر ابرار
صد سال پیش خورشید سواری از معبر شیری ستارگان گذشت و زمین را با نور ملکوتی خویش آذین بست؛ مسافری از سرزمین نور، از نسل سپیده، از سلالۀ مهرآوۀ هستی، از باغ پر بهار بانوی آفتاب، شاخۀ سرسبزی از شجرۀ طیّبۀ سیادت، فرزندی از بیت رسالت، پای به عرصۀ هستی گذاشت که آغازگر چهاردهمین قرن از هجرت جد بزرگوارش باشد؛ قرنی که شمارۀ چهارده معصوم را بر خود داشت. تا از این قِران، ظهور و تجلّی مردی الهی، ابراهیمی بتشکن با صبر پیامبر(ص)، عدالت علی(ع)، کریمی حسن(ع)، رشادت حسین(ع) را شاهد باشیم، مردی که بحق جلوۀ میزان و عدالت و قسط در عصر آهن و گلوله بود؛ مردی که چون ستارهای بر پیشانی این قرن نشست، قرنی که سزاوار یافتن نام او و در خور شأن این مولود عزیز بود، قرن خمینی کبیر.
آری، او را با رودی خروشان و سرشار از نور ایمان پیوندهاست، دستهای ما در تاریخ، گهوارۀ او را تکان داده بود و او را ابر مردی تاریخی ساخته بود؛ از نسل شیردلانی بود که زن و مردشان اسوههای کمال و رشادت و تقوا و فرهیختگی هستند.
او از دوردستهای تاریخ به سرزمین ما گام نهاده بود، در دستانش شاخههای مهر، در نگاهش صلابت و استواری قیام، در قدومش کوبندگی زمان، در قامت استوارش معنای حقیقت کوه و در اندیشهاش روشناییهای علم و حکمت و عرفان، و در قلب مهربانش، عشق بود و عشق، عشق به کمال مطلق، به جمال محض، به یار:
آن روز که عاشق جمالت گشتم
دیوانۀ روی بیمثالت گشتم
دیدم نبود در دو جهان جز تو کسی
بیخود شدم و غرق کمالت گشتم
و بدین سان بر خرمن هستیمان شرارۀ شعور زد تا جوینده و سالک باشیم و به معنای «من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی عشقنی» برسیم و دریابیم عشق را و قیام مولایمان شهید کربلا را، و سوختن در راه معشوق را.
آری صد سال پیش، عشق وزیدن گرفت و زمین را که در دام گریز از باورهای حقجویانه گرفتار آمده بود، سرمست از شمیم دلنواز گامهای خویش کرد و در آغاز قرنی که بوی خون و هتک حرمت انسانیّت از ثانیه ثانیههایش به مشام میرسید، نوید داد که زمین از حجت خالی نخواهد ماند.
و این حجت الهی با دستانی پر از شکوه بهاران، با نگاهی پر از لطافت باران، با قلبی پر از رحمت رحمان، با لبخندی سرشار از شکوفۀ ایمان، به سرزمین معطر انتظار آمد، سرزمین سبز بیداران، سرزمین سفید دوستی، سرزمین سرخ شهادت، و او آموزگار شهادت بود و شهامت؛ شهادت به خاطر حفظ عزت و دوری از ذلّت، و او آموزگار صلح و دوستی بود و کبوتران دلمان را در هفت وادی معرفت، آسمان به آسمان به پرواز درآورد تا به دیدار سیمرغمان ببرد:
فارغ از هر دو جهانیم و ندانیم که ما
در پی غمزۀ او بادیه پوییم همه
...
جز رخ یار جمالی و جمیلی نبود
در غم اوست که در گفت و مگوییم همه
این عاشق بادیهپوی پرسوختۀ وادی عرفان، این خلیفةالله در قرن فراموشی ایمان، فرزند شیرزنی از دیار رسالت است، فرزند «امّابیها»ی محبوب خداست، فرزند بانوی گل و ریحان، فرزند کوثر قرآن است که به لطف خداوند مشمول سعد اکبر گشته و میلادش با میلاد آن دخت آفتاب تقارن یافته است.
* * *
به ساحت ربوبی آن بانوی بزرگوار راهی ندارم، میخواهم به تماشای جمالش که بیشک یک مظهر تامّ و تمام جمال الهی است، بنشینم:
مدعی خواست که آید به تماشا گه راز
دست غیب آمد و بر سینۀ نامحرم زد
نمیتوانم، مرا به بانوی نور و روشنی و شعر و شعور راهی نیست، مشتی خاک را با مهمان ملکوتی افلاک چه کار؟ انسان کاملی که «علّم آدم الاسماء کلّها» در وصف او صادق است، فرشته رحمتی که پذیرای فرشتۀ وحی بوده است؛ تابناکترین ستارۀ منظومۀ هستی، زهرای مرضیه(س)، فاطمۀ طاهرۀ صدیقه(س)، محدّثه والاتبار، چشمه جاری بهشت، عطر دلپذیر باغ رسول(ص).
عاقلان از سر سودایی ما بیخبرند
ما ز بیهودگی هوشوران بیخبریم
خبری نیست ز عشاق رخش در دو جهان
چه توان کرد که از بیخبران، بیخبریم
بانویی که از دستانش نسیم سعادت میوزد و تقسیم کنندۀ بهشت است؛ زیرا در زیر گامهای او بهودیعه نهاده شده است، او معنویات را، نور رسالت و ولایت را از چشمۀ روشن امامت جاری کرده است. او فرزندان عشق را از ارث معنوی خویش بهرهمند ساخته است، جواد و بخشندهای است که هیچ سائلی از درگاهش نومید نمیشود؛ چه او آینه تمامنمای الهی است، خلیفةاللهی است که از زلال نگاهش میتوان به اسما و صفات حق پی برد، معصومی که در حجاب غیرت اوست؛ زیرا «الله اغیر منّا»، و از این روست که کس را زهرۀ نزدیک شدن به ساحتش نیست:
اگر یک سر موی برتر پرم
فروغ تجلّی بسوزد پرم
حضرت زهرا(س) ولیّ خداست که در پردۀ قباب او پنهان است و «لا یعرفها غیره»، او قندیل آویخته از عرش است که بر دل سالکان و رهروان راهش نور میپاشد؛ چه او معنای «نور سماوات» است و خداوند خواسته که چنین عزیز باشد. او فرزندی است که قرة العین رسول(ص) است و از راه شیری او میتوان به سرچشمۀ بهشت دست یافت، او بانویی است که در پناه ذکر و نماز و دعای او، شیفتگانش به سرمنزل دوست ره خواهند یافت، او شجرۀ طیبهای است که اصلش در زمین و فرعش در آسمان است و بر تمام گسترۀ وجود برکت میبارد، او شب قدر قرآن است و درک عظمت او درک عظمت قرآن است؛ از رضوان او، رضوان الهی بر آدمی نثار میشود و حزن او، اندوه تمامی افلاکیان است، پس میلاد او روشنیبخش ذرّات عالم وجود است و هر ذرهای به قدر استطاعت خویش از او بهره میگیرد؛ ما را توان نثار هدیه به مقدم این نوباوۀ آفرینش نیست؛ امّا چشمها و دلهایمان را بستری خواهیم ساخت تا کرم نماید و فرود آید که خانه، خانۀ اوست.