پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، نوروز، سنت ملی ایرانیان است، سنتی که ریشه در هزاره ها دارد. این عید ملی، تنها در عید هزراه های پیش از اسلام نماند، بلکه از صافی تغییر دین عبور کرد و قویا مورد تایید بزرگان دین همچون علی (ع) قرار گرفت. امام خمینی نیز به عنوان یک مقتدای دینی، این آیین ملی را تایید می کند. نخستین غزل دیوان اشعار امام به نوروز اختصاص دارد:
باد نوروزی وزیده است به کوه و صحرا
جامهی عید بپوشند چه شاه و چه گدا
بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست نازم آن مطربِ مجلس که بود قبلهنما
صوفی و عارف از این بادیه دور افتادند جام می گیر ز مطرب، که رَوی سوی صفا
همه در عید به صحرا و گلستان بروند منِ سرمست، ز میخانه کنم رو به خدا
عید نوروز مبارک به غنیّ و درویش! یار دلدار! ز بتخانه دری را بگشا
گر مرا ره به در پیر خرابات دهی به سر و جان به سویش راه نوردم نه به پا
سالها در صف ارباب عمائم بودم
تا به دیدار رسیدم نکنم باز خطا[1]
[1] - ارباب عمائم: صاحبان عمامه، جامعهى روحانیت. حضرت امام خمینى(س) تعلّق خاطر خاصّى به حوزههاى علمیّه و علوم دینى داشتند و، خود نیز در همهى علوم متداول حوزهها، از سرامدان روزگار ما بودند؛ آن بزرگوار در این بیت، تعلّق به این صنف و صف را سبب وصول به حضرت رحمانى (دلدار) میدانند.