مهمترین عنوان روزنامه های صبح کشور
روزنامه های سراسری روز دوشنبه سوم اسفند ماه ، تیتر نخست خود را به عناوین خبری زیر اختصاص دادند:
آرمان: علت حضور کمرنگ هاشمی در صدا و سیما
آفتاب یزد: رئیس مجلس: اوباما فکری به حال وزیر خارجه خود کند
اطلاعات: تصمیمات کمیسیون تلفیق درباره لایحه بودجه 89
اعتماد: دفاع ضرغامی از عملکرد انتخاباتی رادیو و تلویزیون
ایران: فرهنگیان زمین و وام مسکن می گیرند
بهار :دیش صداو سیما به بازار می آید
تهران امروز :دومیلیارد مترو در ایستگاه آخر
جام جم: معمای افزایش حقوق کارگران
جمهوری اسلامی: وزیر خارجه سابق فرانسه:اسرائیل تهدید بزرگی است
جوان: اجرای 3 طرح ضربتی برای کنترل قیمت ها
خراسان : نخستین ماموریت ناوشکن جماران در خلیج فارس آغاز شد
رسالت: هاآرتص: ایران ابر قدرت منطقه است
فرهیختگان: دادگاه متهمان کهریزک
کار و کارگر: مزد کمتر از 374 هزار تومان فقر مطلق برای کارگران است
کیهان: انتخابات عراق ؛صف آرایی مردم در مقابل اشغالگران
وطن امروز: تسهیلات جدید مسکن فرهنگیان
همبستگی: علی لاریجانی: نیروهای وفادار به انقلاب به وحدت درونی تمرکز کنند
همشهری: افزایش مالیات نوشابه، سیگار و عوارض خروج از کشور
در تحلیل ها ، گزارش ها و مقالات روزنامه ها نیز موضوعات متنوعی برجسته شدند که گزیده ای از آن منتشر می شود:
«استیضاح غیرسیاسی یک وزیر»عنوان یادداشت روز روزنامه مردم سالاری است که در آن میخوانید؛اگرچه جرقه استیضاح وزیر راه و ترابری، زمانی زده شد که مهماندار یونانی خط هوایی کیش - تهران از واژه مجعول خلیج عربی استفاده کرد، اما زمینه این استیضاح ماه ها پیش فراهم شده بود. وزیر راه و ترابری، از جمله وزیرانی است که علاقه فراوانی به انجام برخی کارهای تبلیغاتی دارد و از بدو آغاز به کار خود در دولت نهم، این علا قه را به طرق مختلف نشان داده است.
معضل حوادث هوایی هم که اظهر من الشمس است.نیازی به تکرار نیست که فقط در سال جاری تا چه حد شاهد بروز حوادث مرگبار هوایی در کشور بودیم و البته باز هم نیازی به تکرار نیست که میزان سوانح هوایی کشور در دوران وزارت آقای بهبهانی نسبت به گذشته افزایش داشته و به ارقام بی سابقه ای رسیده است; چه از نظر تعداد حوادث و چه از نظر تعداد کشته شدگان. پیش از این مسافرت با قطار، ایمنی داشت که دراین دوره ناامنی به آن هم سرایت کرد و حوادث ناگواری در حوزه حمل و نقل ریلی رخ داد.
در تمام مدتی که این حوادث رخ داد، وزیرراه و ترابری نه تنها از سمت خود استعفا نکرد، بلکه حتی یک عذرخواهی خشک و خالی هم از خانواده مقتولین و مصدومین صورت نگرفت; گویی آن چه رخ داده در حوزه مسوولیت فرد دیگری بوده است.
در یادداشت روز روزنامه کیهان با عنوان «سراشیب جنگ نرم» آمده است : دولت آمریکا پس از انتخابات ابتدا با احتیاط و سپس با بی پروایی تمام از این یاغیگری و راهزنی- در پوشش حمایت از «حقوق نقض شده ملت معترض ایران»- پشتیبانی کرد اما پس از 3، 4 ماه، امید پدیدار شده در دولتمردان آمریکایی به تدریج رنگ باخت و هر چه این امید بی رمق تر شد، لحن فریبکارانه آنها نیز کاهش پیدا کرد و بازگشت به سیاست های کور- و صرفا از سر عصبانیت و بی کنترلی- روزگار بوش جای آن را گرفت. دولت اوباما در 4ماهه دوم از 8 ماهه پس از انتخابات، ابتدا صدور ضرب الاجل علیه برنامه اتمی ایران را از سر گرفت که ضرب الاجل دوم با پایان گرفتن آخرین ماه سال 2009 میلادی به سر آمد بی آن که حلقه اصلی تصمیم سازان در اتاق فکر هیئت حاکمه آمریکا بدانند پس از آن چه باید بکنند. نویسنده نوشته است :اوباما ماسک تغییر و مسالمت و آشتی را از چهره برداشته و در کمتر از یک سال تبدیل به یک بوش دوم اما ناتوان تر از وی و میراث دار ورشکستی های بوش شده و بنابراین حنای فریب دیگر رنگی نخواهد داشت. ثانیا او شبکه بزرگ راه اندازی شده برای جنگ نرم طی دو دهه اخیر در ایران را
با تمام شاهرگ ها و مویرگ هاو اتاق فرمان و زیرشاخه های آن به طور کامل برای دستگاه اطلاعاتی و امنیتی- و افکار عمومی- ایران لو داده است. در واقع این، شیر درازگوش خورده ای مانند مهاجرانی یا دلقکی مانند ابراهیم نبوی نبود که پروژه اسب تروا را سوزاند و خاکسترش را به باد داد.
روزنامه اعتماد در یادداشت روز خود با عنوان «پرسش هایی که ترور المبحوح برمی انگیزد» نوشت : برخورد دوگانه مطبوعات جهان با اختلافات فلسطینی ها و اسرائیل جای سوال دارد. از این جهت که وقتی اسرائیل دست به ترور می زند و مثل مورد اخیر محمود المبحوح را با نقشه قبلی توسط تروریست های موساد به قتل می رساند، از آن به عنوان یک حادثه سیاسی نام می برند، ولی زمانی که فلسطینیان دست به اقدامی مشابه می زنند آن را اقدامی تروریستی توصیف می کنند. چنین امری با کار حرفه یی روزنامه نگاری منافات دارد و باید متذکر شد که اگر تروریسم بد است - که بد است - پس برای همه کشورها بد است و تروریسم قانونی و غیرقانونی نداریم.
بر این اساس باید برای رسانه ها روشن کرد که ترور محمود المبحوح، عضو ارشد تشکیلات حماس، باید به عنوان یک اقدام تروریستی محکوم شود، چراکه در درجه اول یک جنایت به حساب می آید و در درجات بعدی خلاف قوانین بین المللی و حتی قوانین داخلی دوبی، کشوری که جنایت در آن اتفاق افتاده، است.
امروز همگان می دانند که موساد، نوک پیکان حملات خود را متوجه حماس کرده و برای این هدف تشکیلات خود را در اکثر پایتخت های کشورهای عربی سازمان داده است. در این روند، دوبی هم یکی از همین کشورها است که البته باید ملاطفت برخی زمامداران عربی را با اسرائیل موید نفوذ موساد در کشورهایشان دانست.
«راه نظام؛ راه امام»عنوان سرمقاله روزنامهرسالت است که در آن میخوانید؛چندی پس از انتخابات مهم22 خرداد عده ای از سست عهدان و خاذلان در هزیمت از شکست سختی که دچار شدند، یاوه بافتند که انقلاب از مسیر خود منحرف شده است و راه نظام، راه امام(ره) نیست. این دسته با همین بهانه واهی از ندای وحدت بخش رهبر معظم انقلاب سر باز زدند و هزینه های زیادی برای مردم و کشور به بار آوردند که البته دیگر امیدی نیز به بازگشت آنها وجود ندارد. این القائات و توهمات که پژواک صدای دشمن در داخل البته در لباس میش بود نه تنها هیچ تاثیری در افکار عمومی نگذاشت بلکه به فرصتی برای نمایش ارادت، ایمان قلبی و امتثال امر ملت از ولی فقیه زمان حضرت آیت الله خامنهای تبدیل شد که بعد از حضرت امام (ره) چنین ارادت و محبوبیتی در طول تاریخ ایران بی نظیر است. حماسه22 بهمن امسال و حضور میلیونی نهم دی نمایشگاه کوچکی از عمق ارادت و محبت ملت ایران نسبت به ولایت فقیه و شخص آیت الله خامنه ای بود. البته بدون تردید بخش مهمی از این محبوبیت متاثر از جایگاه ساختاری و کارکردی ولایت در فرهنگ سیاسی شیعیان و در یک تحلیل کلان تر رهبری
دینی در بین عموم ملت ایران با هر گرایش، قومیت و مذهبی است.
در سرمقاله روزنامه «صهیونیست ها در اندیشه تکرار جنایت» آمده است : سردمداران سیاسی و نظامی رژیم صهیونیستی چندی است که بار دیگر به زبان تهدید متوسل شده اند و از حملات قریب الوقوع ارتش این رژیم به غزه و لبنان دم می زنند. محافل خبری غرب نیز با تاکید بر اظهارات جنگ طلبانه مقامات رژیم صهیونیستی و تحرکات نظامی جدید این رژیم چنین اظهار می دارند که رژیم صهیونیستی درصدد است تا حمله ای گسترده تر از جنگ های 33 روزه لبنان و 22 روزه غزه علیه این مناطق صورت دهند.اقدامات افراطی نتانیاهو با سیاستهای دولت فعلی آمریکا که شعارهای صلح طلبانه سر می دهد تناقض شدیدی ایجاد کرده است . باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا که از ابتدا شعارهای صلح طلبی تغییر و تجدیدنظر در سیاستهای واشنگتن سر داده و با این ترفند وارد میدان شده است طبعا مایل نیست این حربه و پوشش صلح طلبی را با ماجراجویی های رژیم صهیونیستی از دست بدهد.
اوباما ترجیح می دهد برای حفظ ظاهر و به ویژه برای جلب رضایت اعراب چنین وانمود کند که تابع محض نظرات و سیاست های رژیم صهیونیستی نمی باشد و دارای موضعی مستقل است با اینحال هرگز حاضر نخواهد بود در این راه تا آنجا پیش برود که موقعیت سیاسی خود را با خطر جدی و ناشی از خشم لابی صهیونیستی آمریکا مواجه سازد و نمونه بارز آن عقب نشینی اخیر دولت وی در موضوع « شهرک سازی » توسط رژیم صهیونیستی بود.
با توجه به این موارد بعید است دولت اوباما در برابر جنگ افروزی های جدید رژیم صهیونیستی اقدامی بیش از توصیه های محتاطانه بعمل آورد.
با اینحال تردیدی نیست که صهیونیستها در جنگ افروزی های جدید با نگرانی های جدی مواجه هستند که عمده ترین آن ها ترس از تکرار شکست های قبلی ناشی از مقاومت متهورانه مبارزان ضد صهیونیست است . از اینرو رژیم صهیونیستی در تهاجم جدید به غزه و لبنان بر سر یک دو راهی قرار گرفته است . صهیونیستها بسیار مایل هستند با افروختن شعله های جنگی جدید به زعم خود انتقام شکست و رسوایی های دو جنگ گذشته در لبنان و غزه را بگیرند و این بار کار مقاومت را در لبنان و غزه یکسره سازند و با این دستاورد ضمن اعاده حیثیت از دست رفته خود روحیه ساکنان فلسطین اشغالی را تقویت نمایند. این آرزویی است که ژنرال ها و سردمداران سیاسی این رژیم در سر می پرورانند و تحقق آن صهیونیستها را برای انجام حملات گسترده نظامی وسوسه می کند. ولی شاید این آخرین رویای صهیونیستها باشد و صهیونیستها این آرزو را با خود به گور ببرند.
روزنامه اطلاعات در یادداشتی با عنوان جای نگرانی نیست نوشت :شیمون پرز گفته ست که «هیچ نزاعی میان لبنان و اسرائیل نیست و او تعجب می کند چرا نخست وزیر لبنان نگران حمله اسرائیل به کشورش است.»رئیس جمهور اسرائیل افزوده استکه «جای هیچ گونه نگرانی نیست.»
البته وی دروغ می گوید.خودش هم می داند که در نظام سیاسی اسرائیل تصمیم گیر نیست.شاید هم از یاد برده باشد که کمتر از یک ماه قبل،یکی از وزیران اسرائیلی گفت که جنگ با لبنان حتمی است،ولی زمانس را نمی داند.مردم اسرائیل در جنگ 33 روزه (سه سال قبل)بیشتر حرف سید حسن نصرالله را قبول می کردند تا بیانیه های ارتش خودشان را.اینک هم وقتی وی می گوید که اگر به حومه جنوبی بیروت حمله کنند،تل آویو هم هدف قرار خواهد گرفت،باور میکنند. همین موازنه نوعی بازدارنگی ایجاد کرده است.
زمانی که وزیر خارجه سوریه می گوید که در هر جنگ دیگری،سراسر خاک اسرائیل به آتش جنگ کشیده خواهد شد و هر حمله اسرائیل به لبنان،حمله به سوریه هم تلقی می شود،تکیه بر همین بازدارنگی دارد.
شرایط بین المللی به ظاهر به سود اسرائیل است و هر اقدام اسرائیل با حمایت آمریکا و اروپا همراه خواهد شد،ولی دست کم تجربه 22 روز جنگ غزه ثابت کرد که شرایط مردمی در منقطه وجهان به نفع اسرائیل نیست.هنوز هم اسرائیل باید تقاص جنایت های جنگی در غزه را پس بدهد و گزارش قاضی گلدستون را پاسخ گوید.اسرائیل می خواهد از خود و ارتشش اعاده حیثیت کند،ولی هر روز بیشتر از دیروز دست هایش بسته می شود.
روزنامه بهار در ستون نگاه با عنوان«تقدم بهبود تامین اجتماعی بریارانه نقدی نوشت:این روزها بحث خوشه بندی مردم را برای پرداخت احتمای بحشی از مابه التفاوت تعدیل قیمت حامل های انرژی،بسیاری از موضوعات دیگر را تحت الشعاع خود قرار داده است.اگر چه پس از مساله سیاسی این مورد،مهم ترین موضوع مطرح در کشور و توجه مردم را از چند جهت به خود جلب کرده است زیرا از یک سو میزان دریافت هر فرد یا خانوار،ثبات و پایداری این دریافت ها،بدون شرط و شروط بودن دریافت ها،تبعات تورمی ناشی از افزایش قیمت های حامل انرژی برای مردم اهمیت دارد،اما از سوی دیگر برای کارفرمایان نیز این طرح از جهت تاثیری که بر صادرات،هزینه تولید،دستمزدها و اخراج نیروی کار خواهد گذاشت،واجد اهمیت است،به علاوه برای سیاسیون نیز تبعات سیاسی و امنیتی و احتمالا بحران های بعدی ناشی از این رویداد اهمیت دارد.
عباس عبدی در ادامه می نویسد: سازمانی که سرمایه بسیار عظیمی دارد و شاید ثروتندترین سازمان و نهاد عمومی باشد،ممکن است در آینده نه چندان دوری به مرحله ای برسد که دریافت ها پرداخت هایش بیش از حد مجاز به یکدیگر نزدیک و موجب ورشکستگی آن شود و در این میان بدهی ده هزار میلیارد تومانی(ده میلیارد دلاری)دولت نیز فشار مضاعفی به کارگران کشور است که اگر دولت این بدهی را می پرداخت و مدیریتی علمی مستقل وحافظ منافع کارگران در آنجا مستقر بود،منافع حاصل از آن بسیار بیشتر از آن چیزی بود که قرار است احتمالا بر اثر طرح اصلاح اقتصاد پرداخت گردد.در این میان کارفرمایان نیز باید مطالبات خود را از این سازماندر جهت بهبود ارائه خدمت به کارگران پیگیری کنند زیر آنان سهم عمده ای از حق بیمه کارگران می پردازند. اما ظاهرا قرار نیست نه کارگران و نه کارفرمایان که بخش اعظم حق بیمه را می پردازند،حتی به میزان اندکی هم در برابر دولتی که بخش اندک سهم بیمه خود رابه صورت نسیه هم نمی پرداز،در سیاستگذاری و اداره این سازمان کلیدی و عمومی نقش داشته باشند.
روزنامه جوان در یادداشتی با عنوان روزنامه جوان آمریکا و رویای دولتی ضعیف در عراق نوشت : در انتخابات اخیر عراق چالشها و اختلافات مختلفی پیشروی مسوولان و مقامات سیاسی این کشور وجود دارد که چالش برقراری امنیت، نظارت بر انتخابات و از همه مهمتر، احتمال نفوذ بعثیها از جمله دغدغههای اصلی سیاستمداران عراقی در این انتخابات بوده و نگرش متفاوت گروهها بر سر مسأله کرکوک، ماده 140 قانون اساسی، یک یا چند دایره شدن انتخابات پارلمانی و مسأله بعثیزدایی از ساختار قدرت عراق، قراردادهای نفتی بهخصوص بین کردها و سایر گروههای عراقی از جمله عمده اختلافات میان گروههای سیاسی در عراق است.
نویسنده اضافه کرده است : آمریکا از دولت فعلی عراق به دلیل آنکه یک دولت شیعی محسوب میشود و روابط بسیار نزدیکی نیز با ایران دارد چندان راضی نیست و در پی آن است تا در انتخابات اسفندماه جریانی به پیروزی برسد که منابع آمریکا را در عراق حفظ کند بنابراین تمام تلاش آمریکا این است که دولتی ضعیف در عراق سر کار بیاید تا بتواند قدرت چانه زنی این دولت را همچنان در سطح پایین نگاه دارد و منافع خود را از این قبل تامین کند و با نگاهی گذرا به فعالیت برخی جریانهای داخل عراق و با توجه به نفوذ آمریکا در میان کشورهای عربی میتوان گفت، تلاش کشورهای عرب منطقه برای نفوذ در انتخابات عراق نیز در راستای منافع آمریکا انجام میشود.