حضرت امام خمینی(س) گفت: ما مفتخریم که مذهب ما «جعفرى» است و فقه ما که دریاى بىپایان است، یکى از آثار اوست. و ما مفتخریم به همه ائمه معصومین- علیهم صلوات اللَّه- و متعهد به پیروى آنانیم.(صحیفه امام، ج21، ص: 397)
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران در سال 1341 در جمع بازاریان تهران با بیان اینکه قانون این کشور، قانون امام جعفر صادق (ع) است، می گوید: این کشور، قانون اسمىاش قانون امام جعفرصادق است و باید تا موقع ظهور امام زمان، این قانون باقى بماند. از کلیه علما بخواهید تا آنها بخواهند. (صحیفه امام، ج1، ص: 82)
حضرت امام خمینی همچنین در سال 1341 در سخنرانی در جمع روحانیون و اهالى قم درباره امام صادق(ع)، عنوان می کند: آن حضرت مقامش عالى و بلند است، ولادت و شهادتش موجب تحکیم و پیشرفت اسلام است.( صحیفه امام، ج1، ص: 157)
ایشان همچنین در جای دیگری اظهار می کند: حضرت صادق- سلام اللَّه علیه- که مذهب را ترویج و اسلام را ارائه داد به مردم. تحول از شرکها، الحادها، آتش پرستیها و همه انحرافها، به استقامت و توحید و توحید پرستى. در مرکزى که به جاى توحید و به جاى حکومت اللَّه بتها نشسته بودند و در عصرى که به جاى ستایش حق تعالى آتشها پرستیده مىشدند .... و این صراط مستقیمى را که انبیا جلو راه بشر گذاشتند و نبى اکرم آخرین انبیا و اشرف همه، آن راه را جلو مردم گذاشتند، و مردم را دعوت به این صراط مستقیم کردند و هدایت کر
دند به راه انسانیت و خروج از همه انحاى کفر و الحاد و خروج از همه ظلمات به نور مطلق، باید شما جوانها همان راه را ادامه دهید تا اینکه پیرو رسول اکرم و در مکتب حضرت صادق پیروانى شایسته باشید .( صحیفه امام، ج14، ص: 2)
بنیانگذار جمهوری اسلامی در جمع خانوادههاى شهدا و مسئولان قضایى ارتش، می گوید: اینجا کشور رسول خداست، اینجا کشور حضرت صادق است، اینجا پاسدارهاى ما شرافت دارند بر کاخ نشینها، اینجا بسیجیهاى ما و امت ما شرافت دارند بر تمام کاخ نشینهاى عالم و همه کسانى که ادعاى پوچ خودشان.(صحیفه امام، ج20، ص: 159)
حضرت امام در جای دیگری نیز عنوان می کند: مناجات شعبانیه از مناجاتهایى است که اگر انسان دنبالش برود و فکر در او بکند، انسان را به یک جایى مىرساند. آن کسى که این مناجات را گفته و همه ائمه هم به حسب روایت مىخواندند، اینها، آنهایى بودند که وارسته از همه چیز بودند، مع ذلک آنطور مناجات مىکردند، براى اینکه خودبین نبودند. هرچه بودند اینطور نبوده که خودش را ببیند که، حالا من امام صادقام دیگر، نه، امام صادق مثل آن آدمى که در معصیت غرق است مناجات مىکند، براى اینکه مىبیند خودش هیچ نیست و هرچه هست نقص است و هرچه هست از اوست. هرچه کمال است از اوست، خودش چیزى ندارد. (صحیفه امام، ج19، ص: 253)