پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: دهم رجب المرجب سال 60 هجری قمری، ولادت با سعادت کوچکترین یاور کربلایی ، شش ماهه حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، حضرت علی اصغر (ع) است.
خانه امام حسین (ع) دو باره نور باران می شود و از پنجره کوچک آن، آسمان مدینه روشن می گردد. برای حسین (ع) دسته گلی زیبا فرو فرستاده بودند. اشک شوق و برق شادی او بر صورت نوزاد می نشیند و گلبرگ رخش را با شبنم صبحگاهی، با طراوت تر می سازد. خدا به حسین (ع) پسری دیگر عطا فرمود که نیازمند و غنی بر نامش دخیل بسته اند و قنداقه زیبایش را قبله نیازهای خود ساخته اند.
نامش را علی نهاد. مانند دو پسر دیگرش و عشقی بیکرانه از محبت پدر و مولای خویش علی (ع) را به تصویر کشید. نامش را علی نهاد و فرمود که اگر خدا هزار پسر به او دهد، همه را علی نام خواهد نهاد. آری، او هم علی بود که شکوه و نامش، بلندتر از آسمان بود و زیباتر از صبح و روشن تر از باران.
آغوش مهربان پدر تو را در خود جای می دهد و چشمان او بر تو می گرید. تو مولود کربلایی. تو شش ماهه عاشورایی. تو آمده بودی که فقط در قافله عشاق بمانی. تو آمده بودی که همسفر کربلا شوی. تو آمده بودی که حج را ناتمام بنهی. میلاد تو شادی را غریبانه کنار می زند و اشک را در چشمان همه جاری می سازد. آخر، تو از زندگی، فقط تشنگی و عطش و شهادت را دریافتی. تو آمده بودی که به شهادت آبرو دهی. تو کوچکترین قربانی هستی؛ اما با همه کوچکی، حماسه ات بی هماورد بود و نام تو در ردیف اول عشقبازان عاشورا حک شد. سلام بر نام بلندت که زمزمه مستان است، ای علی اصغر (ع).
بأی ذنب قتلت
در روز عاشورا امام حسین (ع) خطاب به دشمن فرمود: از یاران و فرزندانم، کسى جز این کودک نمانده است. نمى بینید که چگونه از تشنگى بى تاب است؟ در«نفس المهموم» آمده است که فرمود: «ان لم ترحمونى فارحموا هذا الطفل» «اگر به من رحم نمی کنید، به این طفل رحم کنید». امام در حال گفت و گو بود که تیرى از کمان حرمله آمد و گوش تا گوش حلقوم على اصغر را درید. امام حسین (ع) خون گلوى او را گرفت و به آسمان پاشید.
علی اصغر (ع) به خاطر بچگی عملاً نقشی در قیام نداشت. اما از نظر روحی و روانی و عاطفی نقش به سزایی داشت. با شهادتش مردمی که هنوز یک جو از شرافت و بزرگواری در نهادشان بود فهمیدند که دشمن بسیار قسی القلب، بی عاطفه و بی رحم است که حتی به طفل شیرخواره رحم نکرده است.
در زیارت ناحیه مقدسه، درباره این کودک شهید، آمده است:«السلام على عبد الله بن الحسین، الطفل الرضیع، المرمى الصریع، المتشحط دما، المصعد دمه فى السماء، المذبوح بالسهم فى حجر ابیه، لعن الله رامیه حرملة بن کاهل الأسدى وذویه».
همچنین در یکى از زیارتنامه هاى عاشورا آمده است: «و على ولدک على الأصغر الذى فجعت به» از این کودک، با عنوان هاى شیرخواره، شش ماهه، باب الحوائج، طفل رضیع و ... یاد مى شود و قنداقه و گهواره از مفاهیمى است که در ارتباط با او آورده مى شود.
على اصغر، یعنى درخشانترین چهره کربلا، بزرگترین سند مظلومیت و معتبرترین زاویه شهادت ... چشم تاریخ، هیچ وزنه اى را در تاریخ شهادت، به چنین سنگینى ندیده است. على اصغر را «باب الحوائج»مى دانند، گر چه طفل رضیع و کودک کوچک است، اما مقامش نزد خدا والاست.