پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران - سی و یک سال و به عبارت دیگر 11323 روز از ربوده شدن امام موسی صدر در لیبی در 9 شهریور 1357 میگذرد. حزب الله لبنان به همین مناسبت در بیانیهای که روز گذشته صادر شده، از اتحادیه عرب، سازمان کنفرانس اسلامی و همه نیروهای فعال و آزادی خواه خواست تا لیبی را ناگزیر کنند که امام موسی صدر و همراهانش را آزاد کند.
حزبالله در بیانیه خود که خبرگزاری جمهوری اسلامی از بیروت آن را مخابره کرده، می افزاید: امروز مناسبتی است تا به جهان یادآور شویم که مسوولیت کامل و مستقیم موضوع ناپدید شدن امام موسی صدر بر عهده نظام لیبی است.
در بیانیه حزب الله آمده است: در چنین روزی هر ساله درد عمیق و احساس به حزن به دلیل این ظلم بزرگ که در حق امام صدر و همراهانش، لبنان و خانواده وی صورت گرفت زنده میشود.
این بیانیه می افزاید: به مناسبت این روز همه را به احیای خاطره امام موسی صدر و فداکاریها و تلاشهای وی برای حفظ وحدت ، هویت و همزیستی لبنان و دفاع از حقوق مردم فلسطین و نقش پیشگام رهبری وی دعوت میکنیم.
در این بیانیه آمده: حزبالله در کنار جنبش امل بر پایبندی خود به حفظ قضیه امام موسی صدر به عنوان قضیه ملی و اسلامی و جهادی تاکید دارد تا این قضیه به خوشی پایان یابد.
حزب الله تاکید کرد: ربایندگان امام موسی صدر باید بدانند اگر وی را در حبس نگه داشتند شده ولی خط مش ، راه و اهداف وی با قدرت ادامه دارد.
امام موسی صدر توانست مردمی را در لبنان تربیت کند که شاهد پیروزی پس از پیروزی تحت پرچم اسلام است.
امام موسی صدر به همراه شیخ محمد یعقوب و عباس بدر الدین رونامه نگار لبنانی در 25 اگوست سال 1978 (9 شهریور 1357) برای دیدار و گفت وگو با معمر قذافی رهبر لیبی به آن کشور سفر کرد ولی از آن زمان تاکنون از سرنوشت آنها خبری در دست نیست.
مخالفان نظام لیبی می گویند که امام موسی صدر هنوز زنده است و در مکان خاصی توسط تشکیلات امنیتی لیبی نگه داری می شود و وی اکنون به شدت پیر شده و دهها کتاب تالیف کرده است.
دولت لیبی این موضوع را رد می کند ولی در عین این حال پاسخ قانع کننده ای نیز در این زمینه نمی دهد.
در سی و یکمین سالروز ربودن امام صدر و مقارن با ماه مبارک رمضان پیام وی* که در آستانه ماه مبارک رمضان در تاریخ 21 اکتبر 1971(مطابق 29 مهر 1350) منتشر شده است، در پی میآید:
مؤمنان!
دگر بار، رمضان مبارک فرا رسیده است؛ با شبهای الهام بخش، روزهای آموزنده و فضای آکنده از شمیم خاطرات و عبرتهایش که مایة جدیت و نظم است.
دگر بار، روزه میگیریم، شب زندهداری میکنیم، شعایر را دو چندان میکنیم و سرانجام عید را با شادمانی و خشنودی جشن میگیریم و پس از آن به زندگی عادی باز میگردیم. بدین سان سالها تکرار و بر حجم خاطرات افزوده میشود.
اما بیم آن میرود که روزه به عادتی بیروح و شعایر آن به سنتهایی سرگرم کننده بدل و ماه رمضان از همة معانی اصیلیاش تهی شده باشد. با نگاهی سریع در مییابیم که این مشکل، یعنی مشکل و مسئلة روزه و رمضان، مسئلة همه عبادات و همة مناسبتهاست. این آفت به همة عبادات و ایام راه یافته و اماکن مقدس و شعایر دینی و همة آموزههای آسمانی را در برگرفته است.
آیا نقش راهبری دین در هدایت آدمی به آخر رسیده است؟ و به آیینها و خاطرات و تجمل بدل شده است؟ یا اینکه اساساً آموزههای دینی برای تخدیر آدمی آمدهاند و از آنجا که سختیها فرا گیریند این آموزهها نیز همة زندگی آدمی را فرا گرفتهاند. آیا اکنون که آدمی بر بسیاری از مشکلات و سختیهایش چیره گشته، باید از نقش دین بکاهیم؟
مؤمنان!
بهتر است پیش از آنکه دیگران از ما بپرسند ما خود این پرسش دشوار را از خود بکنیم. اما حقیقت این است که این پرسش و پاسخها پیشتر مطرح شدهاند، اما ما آنها را نادیده گرفتیم، بر آنها چشم پوشیدیم و از سخن گفتن دربارة آنها روی برتافتیم، تا با واقعیت دلهرهآور و تلخ روبه رو نشویم.
ای مؤمنان!
آیا در روزههامان آثار روزه را میبینیم؟ و در نمازمان عروج آن را؟ آیا در فطر و قربان معانی این اعیاد و کارکردشان را حس میکنیم؟ آیا شعایر در ما فعل و انفعال و اماکن مقدس در ما اثر دارد؟
آیا در مسجد اقصی و کلیسای قیامت آن معانی را که بالقوه برای امتمان روشن بود, یافتهایم.
اینها تجارب تلخ و دردآور ما در متن واقعیت تلخ و درد آور ماست. پس بار دگر با نگاهی واقع بینانه، همهجانبه و با شجاعت و بینش آموزههای دینمان را ارزیابی کنیم, شاید راهی نو بپیماییم و در آنها زندگی بدمیم، و از هستی خود به دین و آموزههای والایش ببخشیم تا جایگاه رفیع و فراگیر خود را باز یابد. بگذاریم دین ابعاد وجودی ما را فراتر ببرد و کثرتمان را وحدت بخشد و تشتتمان را به همدلی بدل کند.
ای مؤمنان!
هرگاه اندیشة دینی و آموزههایش در همة ابعاد زندگیمان؛ در خانه, در بازار، در دفتر کار، و در عرصههای حیات ما حضور داشته باشد، هرگاه حصارها را از احساس دینی در بند در عبادتگاهها، برداریم, و بگذاریم این احساس به کلیت حیاتمان راه یابد, به زندگیمان پا نهد، تا اختیار ما به دست او باشد و اثر گذارد و هدایت کند، هر گاه به او فرصت دهیم و نخواهیم که با منزوی کردن او از نقشش بکاهیم و او را از میان ببریم, تنها در این صورت است که آثار این گنج گرانمایه را در زندگی و در ساختن تمدن خود میبینیم.
مؤمنان!
روزة ماه رمضان و دیگر عبادات و شعایر دینی تنها فعالیتی جسمانی نیستند، بلکه حرکاتی سرچشمه گرفته از عقل و دلاند که به قالب حس در میآیند و با آن در میآمیزند، از همین رو هر گاه به دور از دخالت عقل و دل انجام گیرند، اعمالی خشک، کم رنگ و تقلیدگونهاند که ما را به خود مشغول میکنند, ولی تأثیری نمیگذارند.
بر ماست تا در این تجربة تازه و این ماه مبارک و در روزهاش، عقل و دل را در کنار جسم فعال کنیم. باید تفکر و تأمل کنیم، باید عشق بورزیم و حساس باشیم. باید این عشق و آن تأمل را در متن روزة خود جاری سازیم.
پیامبر فرمودند:«تفکر ساعه خیر من عباده سبعین سنه» (یک ساعت تفکر، برتر از هفتاد سال عبادت است.) امام صادق نیز فرمودهاند:«هل الدین الا الحب؟» (آیا دین جز محبت است؟) این چنین روزة زندهای، سپر آتش است و یکی از ارکان اسلام, مهمانی خداوند است و تکریم انسان. قدر انسان است و قَدَر او. فقط در این صورت است که رمضان شرایط و فضایی را فراهم میکند که در آن انسان گرامی ساخته میشود، انسانی که فاتح مکه است و پیروز بدر و سازندة تاریخ. این چنین رمضانی ماه الفت و همدردی با دیگران و فصل فراموشی کینهها و اتحاد صفوف است. ماه وحدت کلمه و وحدت دلها و ماه رستاخیز دوبارة امت است.
این گونه روزه داری ماه رمضان نخستین گام در ساختن امت و تاریخ است، تمرینی برای جهاد و آمادگی برای نبرد است، آغاز بازگشت به سوی خداست، به سوی سرزمین مقدس خدا، به سوی قدس. این وعدة حق خداوند است و خداوند از وعدهاش تخلف نمیکند. خداوند میفرماید:«ولینصرن اللَّه من ینصره ان اللَّه لقوی عزیز الذین ان مکنا هم فی الارض أقاموا الصلوه و آتو الزکاه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و للَّه عاقبه الامور» (حج: 40 و 41)
----------------------------------------------------
* منبع: پایگاه موسسه امام موسی صدر - ترجمه: مهدی فرخیان