حضرت امام خمینی(س) ضمن بیان وظیفه مسلمین در ماه مبارک رمضان، ماه شعبان را مقدمهای بر ضیافت الله رمضان خواندند و فرمودند: ماه شعبان براى این است که همان مهیا بودنى که مىخواهید مهمانى بروید، خودتان را مهیا مىکنید و سر و ظاهرتان را، سر و صورتتان را یک قدرى فرق مىگذارید با آن وقتى که در خانه هستید.
به گزارش پایگاه اطلاعرسانی و خبری جماران، بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی در بعد از ظهر 21تیرماه سال 1359 همزمان با بیست و نهم شعبان المعظم سال 1400 هجری قمری در حسینیه جماران در جمع اعضای جامعه اسلامی بانوان شمیران، در عظمت مناجات شعبانیه در میان دیگر ادعیه وارده تأکید کردند: اگر نبود در ادعیه الّا دعاى مناجات شعبانیه، کافى بود براى اینکه امامان ما، امامان بحقند.
بخشهایی از فرمایشان حضرت امام در این مراسم به شرح زیر است:
«ماه شعبان مقدمه است براى ماه مبارک رمضان که مردم مهیا بشوند براى ورود در ماه مبارک رمضان و ورود در «ضیافت اللَّه». شما وقتى که مىخواهید به مهمانى بروید خوب، یک وضع دیگرى- غالباً البته-، یک وضع دیگرى خودتان را درست مىکنید. لباسى تغییر مىدهید و یکطور دیگرى وارد مىشوید. آنطورى که در خانه هستید یک تغییرى مىدهید. ماه شعبان براى این است که همان مهیا بودنى که مىخواهید مهمانى بروید، خودتان را مهیا مىکنید و سر و ظاهرتان را، سر و صورتتان را یک قدرى فرق مىگذارید با آن وقتى که در خانه هستید. در ضیافت خدا، ماه شعبان براى مهیا کردن این افراد است، مهیا کردن مسلمین است براى ضیافت خدا، ادبش آن مناجات شعبانیه است. من ندیدهام در ادعیه، دعایى را که گفته شده باشد همه امامها این دعا را مىخواندند، (1) در دعاى شعبانیه این هست؛ اما من یادم نیست که در یک دعاى دیگرى دیده باشم که همه ائمه این را مىخواندند. این مناجات شعبانیه براى این است که شما را، همه را مهیا کند براى «ضیافت اللَّه».
تقویت روح و رسیدن به اوج کمالات در ادعیه ائمه(ع).
یک کج فهمیهایى در انسان هست که این کج فهمیها گاهى خیلى زیاد مىشود. اینها دعا را نمىفهمند چى هست، لهذا، خیال مىکنند که حالا ما خوب، قرآن را مىگیریم دعا را رها مىکنیم. اینها نمىفهمند که دعا اصلًا چى هست. مضامین ادعیه را نرفتهاند ببینند که چى هست، به مردم چى مىگوید، چه مىخواهد بکند. اگر نبود در ادعیه الّا دعاى مناجات شعبانیه، کافى بود براى اینکه امامان ما، امامان بحقند؛ آنهایى که این دعا را انشا کردند و تعقیب کردند. تمام این مسائلى که عرفا در طول کتابهاى طولانى خودشان یا خودشان مىگویند در چند کلمه مناجات شعبانیه هست، بلکه عرفاى اسلام از همین ادعیه و از همین دعاهایى که در اسلام وارد شده است از اینها استفاده کردهاند. و عرفان اسلام فرق دارد با عرفان هند و جاهاى دیگر. این دعاهاست که به تعبیر بعض از مشایخ ما(2) مىفرمودند که «قرآن، قرآن نازل است، آمده است به طرف پایین و دعا از پایین به بالا مىرود، این قرآن صاعد است.» معنویات در این ادعیه- آنى که انسان را مىخواهد آدم کند، آنى که این افرادى که اگر سر خود باشند از همه حیوانات درندهتر هستند- این ادعیه با یک زبان خاصى که در دعاها هست
اینها این انسان را دستش را مىگیرد و مىبردش به بالا، آن بالایى که من و شما نمىتوانیم بفهمیم، اهلش هستند.
یکدفعه آدم مىبیند که کسروى(3) آمد و کتابسوزى! مفاتیح الجنان هم جزو کتابهایى بود که سوزاند، کتابهاى عرفانى را هم سوزاند. البته کسروى نویسنده زبردستى بود، ولى آخرى دیوانه شده بود یا یک مغزى است که این مغز- بسیارى از شرقیها اینطورى هستند که تا یک چیزى، چهار تا کلمهاى یاد مىگیرند ادعاشان خیلى بالا مىشود.» (صحیفه امام، ج13، ص: 32)
--------------------------------------------------------
(1)- اقبال الاعمال، ص 685.
(2)- آقاى محمدعلى شاه آبادى، استاد عرفان امام.
(3)- احمد کسروى تبریزى از نویسندگان و تاریخ نگاران معروف با پنجاه اثر که در آثار خود از استعمال واژههاى عربى پرهیز داشت. او با آنکه در جوانى لباس روحانیت بر تن داشت بعدها به عنصرى ضد دین و ضد روحانى مبدل شد و پیشنهاد کرد تمام کتابهایى که به زبان عربى و درباره دین نوشته شده است از جمله، قرآن کریم و مفاتیح الجنان را آتش زنند. وى سرانجام هنگام مراجعه به دادگسترى توسط یکى از فدائیان اسلام ترور شد.