جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

به مناسبت شهادت امام موسی کاظم

اسطوره زندانی شیعه، امام موسی کاظم

من آزادی را در 14 قرن دریغ، افسوس و مظلومیت تشیع دیده ام در تکرار مدام تراژدی عاشورا. من آزادی را در پیچش ابروان عارفان آزادیخواهی چون خمینی و در حلقوم عاشقان آزاده ایران جسته ام.

کد خبر: ۱۲۱۸۹
اسطوره زندانی شیعه، امام موسی کاظم

سرود آزادی، مرثیه ای است برای آزادی و برداشتی آزاد است از آموزه های دینی و انسانی از این واژه. این یادداشت آزادگونه، سه سال پیش به مناسبت شهادت امام موسای کاظم، نگاشته شده و امروز سه سال بعد به بهانه همین شهادت سوزناک اینجا منتشر می شود.

22 سال پیش بچه بودم بچه ای 5 ساله هنوز مدرسه ندیده بودم، مسجد ندیده بودم، قفس ندیده بودم، زنجیر ندیده بودم، زندان ندیده بودم، شلاق ندیده بودم و ... و خشونت ندیده بودم؛ فقط مادرم بود و عشق، مادرم بود و ایثار، مادرم بود و آزادی، ... و مادرم بود و قصه:

مادرم قصه های خوبی می گفت. او قصه گوی خوبی بود. قصه هایش را با احساس می گفت. با قهرمان قصه هایش می خندید، گریه می کرد، اشک می ریخت و حتی از فرط خستگی می خوابید.

روزی قصه ای گفت با اشک هایش؛ قصه از زندان بود، از زنجیر، از شلاق، از سامرا، از اسطوره زندانی شیعه، از موسی کاظم.

مادرم گفت: زنجیر را بد بسته بودند. مادرم گفت: زنجیر بر بدن مبارک امام نقش بسته بود. مادرم گفت: شلاق بدن مبارک امام را کبود کرده بود. مادرم گفت ... و گریست.

مادرم آن شب تمام تاریخ را گریست. تمام ظلم را نالید و تمام آزادی را مویه کرد.

و من یاد گرفتم واژه ها را: زندان، زنجیر، شلاق، شکنجه

و من یاد گرفتم واژه را: آزادی، آزادی، آزادی، آزادی

بعدها مدرسه که رفتم

طوقی را دیدم که در تور زیبای صیاد برای آزادی می جنگد.

طوطی را دیدم که در قفس طلایی بازرگان به آزادی می اندیشد.

عشق را دیدم که در دام شهوت با آزادی می رقصد.

احساس را دیدم که بر بام تاریخ برای آزادی مویه می کند.

ایمان را دیدم که در کعبه جان آزادی را خنیا می کند.

و اشک را دیدم که پشت میله های هیچستان آزادی را التماس می کند.

بزرگ که شدم

مسیح را دیدم که برای آزادی صلیب را می بوسد.

حسین (ع) را دیدم که برای آزادی خون می دهد.

حلاج را دیدم که برای آزادی سر دار می رود.

ستار را دیدم که برای آزادی جان می کند.

دانشگاه که رفتم:

دماوند را دیدم که با تکیه بر عصای ملک الشعرای بهار به آزادی اقتدا می کند.

خلیج فارس را دیدم که با لبان رییس علی دلواری بر آزادی لبخند می زند.

ارس را دیدم که با گلوی صمد بهرنگی آزادی را می سراید.

کارون را دیدم که با جسد پاک مهدی باکری آزادی را می خروشد.

و دانشجویان را دیدم "سر به آسمان سپرده بودند" و آزادی را می خواستند.

آزادی اگر نباشد

آزادی که نباشد زندگی کور می شود، کارون سراب می شود، خزر مرداب می شود، مسجد خراب می شود، کلیسا خواب می رود، عشق تعطیل می شود.

آزادی که نباشد زبان لکنت می گیرد. حرف زدن فراموش می شود.

آزادی که نباشد نمی توان فکر کرد، عشق ورزید، احساس خرج کرد.

آزادی که نباشد نمی توان نفس کشید، نوشت، گریه کرد، کمک خواست.

آزادی که نباشد احساس ترک برمی دارد، چهره ها رنگ می بازد.

آزادی اگر نباشد، جوانه های سبز، پژمرده می شوند، کبوترهای سفید، سیاه می پوشند، لاله ها، خون گریه می کنند.

دین ما از زندان می گریزد، شلاق را نفرین می کند.

ملت ما از قفس متنفر است از زنجیر بدش می آید.

مذهب ما انسان را آزاد می خواهد اسارت را نکوهش می کند.

آزادی تاریخ ماست، حکایت زندگی سیاسی و اجتماعی روزگاران است.

من ایرانی ام، مسلمانم، زنجیر که می بینم قلبم فرو می ریزد، صورتم گچ می شود، داد می زنم، جیغ می کشم.

ایرانیان 100 سال تمام که همه ی سرمایه های خود را خرج کرده اند تا زنجیرهای رنگارنگ اسارت را را از گردن خود جدا کنند و رها کنند:

در تاریخ ایران، سیاست را می بینیم که بر شاخ تاریخ نشسته و قامت رعنای آن را سیاه و زشت کرده است و معنویت را که در قفس روحانی نمایان زندانی کرده و اخلاق را که در چنبره کلاه شرعی و توجیه قانونی گرفتار کرده است.

و زنجیر شهرت و قدرت را می بینیم که مدال ایثار و فداکاری را که به گردن انداخته و با تکیه بر آن همه برخورداری ها را به نام خدمت برای خود مصادره می کنند.

و زالوی جهل را می بینیم که بر رگ های دانایی چنگ انداخته و خون معرفت می نوشد.

من آزادی را در نگاه کارگر کوره های آجرپزی یافتم و در چشم بچه های طلاق.

من آزادی را عصر جمعه ای در حسرت بیست ساله های پارک لاله می بینم و نصف شب خرداد ماهی در دل کارگر افغانی.

من آزادی را در 14 قرن دریغ، افسوس و مظلومیت تشیع دیده ام در تکرار مدام تراژدی عاشورا.

من آزادی را پیچش ابروان عارفان آزادیخواه و در حلقوم عاشقان آزاده ایران جسته ام.

آزادی را در آسمان های آبی نجوییم شاید تلاش مردانه چاه کنی در 15 متر زیر زمین محمل آزادی ها باشد.

نگوییم آزادی یعنی قدم زدن دو عاشق در ساحل کیش، شاید آزادی مرگ محتوم ستاره ای در اوین باشد.

آزادی نه از جنس سیمان، آسفالت، آهن، پلاستیک، چوب و سنگ که از جنس خاک است آزادگان تاریخ همه خاکی بودند.

آزادی سرخ است به رنگ عناب، به رنگ حلاج، به رنگ صلیب، به رنگ کربلا. آزادی یعنی اعتراض، یعنی انتقاد، یعنی چرا؟

آزادی سفید است هم رنگ ردای سفید موسای کاظم. آزادی یعنی عرفان، یعنی ایثار.

آزادی سبز است، به رنگ دشداشه محمد (ع)، به رنگ جنگل، به رنگ ایران، آزادی یعنی جستجوی فردا، آزادی یعنی ورزنه، آزادی یعنی امید، آزادی یعنی یعنی اصلاح.

آزادی را می ستاییم با دست های لرزانمان.

آزادی را می سراییم با حنجره ایمانمان.

آزادی را تقدیس می کنیم با همه احساسمان.

آزادی را می خوانیم با چشم های پرنورمان.

آزادی را می خواهیم با قطره های خونمان.

اگر قفسی از طلا برایم بسازند باز هم آزادی را می خواهم.

انتهای پیام

دیدگاه شما