پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران: براساس روایات حضرت زینب کبرى (س) روز پنجم جمادى الاول سال 5 یا 6 هجرت در مدینه چشم به جهان گشود. اما قوی ترین روایت این است که ایشان در پنجم ماه جمادى الاولى سال پنجم هجرى به دنیا آمده است.
تربیت و پرورش زینب(س) در کنار پیغمبر اکرم (ص) بوده، غذای خود را از وجود مطهر زهرای مرضیه (س) تناول کرده و از دست پسر عموى پیغمبر، امیرالمؤ منین (ع) غذا و خوراک خورده و نمو نموده است. پنج تن اصحاب کساء به تربیت، پرورش و تعلیم، تهذیب و پاکیزه گردانیدن او قیام نموده و ایستادگى داشتند. همین بس است که مربى و مؤدب و معلم او ایشان باشند.
القاب حضرت زینب (ع)
1) زینب کبرى : این لقب براى مشخص شدن و تمییز دادن او از سایر خواهرانش (که از دیگر زنان امیرمؤمنان به دنیا آمده بودند) بود.
2) صدیقه صغرى : چون «صدیقه» لقب مبارک مادرش، زهراى مرضیه (س) است و از سویى شباهت هاى بى شمارى میان مادر و دختر وجود داشت، لذا حضرت زینب را «صدیقه صغرى» ملقب کردند.
3) عقیله / عقیله بنى هاشم / عقیله الطالبین :«عقیله» به معناى بانویى است که در قومش از کرامت و ارجمندى ویژه اى بر خوردار باشد و در خانه اش عزت و محبت فوق العاده اى داشته باشد.
4) دیگر لقب ها: از دیگر لقب هاى حضرت زینب ، موثقه عارفه ، عالمه غیرمعلمه، عابده آل على، فاضله و کامله است.
علت نامگذاری روز پرستار
به نظر می رسد علت اینکه روز تولد ایشان را روز پرستار نامیده اند پرستاری های ایشان (تا حد گذشتن از جان) از تنها بازمانده نسل سید الشهداء (ع) و امام عصرش باشد. در واقع حفظ جان حجت خدا به دست آن بانو سپرده شده بود که در موارد متعدد این مسئولیت سنگین را بر عهده گرفت و در موارد متعدد از جان حضرت سجاد علیه السلام نگهداری نمود.
اما آن حضرت جدای از اینکه پرستاری حضرت زین العابدین و دیگر بیماران و مصیبت زدگان حدثه کربلا را بر عهده داشت و از پرستاری بیمار کربلا نیز با تحمل آن همه سختی ها و ناملایمات، آنی فروگذار نبود، نکته ای که لازم است به آن اشاره کنیم این است که حیف است حضرت زینب (ع) را پرستار بیمار بخوانند زیرا پرستاری از بیمار یکی از کوچک ترین مسؤولیت های او بود. هر چند پرستاری وظیفه سنگین و ارزشمندی است و پرستار متعهد باید با صبر و حوصله، تحمل هر نوع ناملایمات برای انجام خدمتش بنماید و چنین کاری از عهده هر کس برنمی آید، ولی با این حال مقام زینب، آن قدر والا و عظیم است که باید او را پرستار نهضت و انقلاب حسینی بنامیم. زیرا این پرستاری به مراتب مهم تر و سرنوشت سازتر از پرستاری بیمار بود.
زینب (س) نقش نگهداری از قیام خون بار حسینی را بر عهده داشت که قطعا اگر او این بار را بر دوش نمی گرفت، خون امام حسین (ع) پایمال می شد و بسیار دشوار بود که نهضت ابی عبد الله به مردم اعلام و ابلاغ گردد و شاید بدون اسارت خاندان رسول الله (ص) و پیش تازی زینب کبری (س) در رسوا نمودن هیئت حاکم، و تبلیغ او از انگیزه قیام برادرش، یزیدیان به هدف پلید خود نائل می آمدند و نام رسول الله (ص) را نه تنها از مناره های مساجد بلکه از تاریخ، پاک و محو می کردند.
حضرت زینب (س) با مجاهدت و قیام شجاعانه خویش در برابر زورگویان و همچنین فریب خوردگان زمانش، آن چنان از قیام حسین دفاع کرد که تا قیام رستاخیز، همانند او نه در مردان و نه در زنان، وجود ندارد و این نام جاودان و مقدس برای همیشه با عظمت و شموخ باید برده شود.
زینب (س) در پس آن مصیبت بزرگ آن چنان بار سنگین پرچم ولایت را بر دوش گرفت و در برابر کفر و زندقه ایستاد و سخنرانی کرد و خطابه خواند و مردم را بیدار کرد و حرکت را در مردگان آغاز نمود که از آن جا حرکت توابین و دیگر حرکت های اسلامی آغاز شد و تا امروز و فردا و فرداها، آثار این حرکت عظیم زینبی، هویدا است و به برکت زینب (س) و قیام مبارکش، هم چنان بیرق های خونین عاشورا به نشانه روز انتقام مظلوم از ظالم، در سراسر جهان افراشته می شود. زیرا حضرت زینب (س) بود که پیام خونین امام حسین (ع) را به تمام نسل ها و عصرها رساند.