جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

به مناسبت شب اول محرم:

استاد صمدی آملی: حضرت مسلم(س) چگونه به شهادت رسید؟/ شور هیجان عزاداری ها باید همراه با معارف دینی باشد

چون مسلم شیهه­ ی اسبان بشنید، آن دعا که می­ خواند به شتاب تمام کرد، شب به صبح رسید. آن­گاه زره پوشید و طوعه را گفت «نیکی و احسان خود را به­ جای آوردی و بهره­ ی خویش از شفاعت رسول خدا، خاتم انبیا و سید انس و جان به دست آوردی. دوش عم خود امیرالمومنین را در خواب دیدم. گفت: تو فردا با ما هستی.» در بعضی کتب مقاتل است، چون فجر طالع شد؛ طوعه برای مسلم آب آورد تا وضو سازد و گفت «ای مولای من! دیشب نخفتی؟» مسلم گفت «اندکی خفتم در خواب امیرالمومنین را دیدم می­گفت: الوجا! الوحا! العجل! العجل!زود زود.بشتاب بشتاب! گمان دارم که امروز روز آخر عمر من است.

کد خبر: ۱۰۴۲۵۸
استاد صمدی آملی: حضرت مسلم(س) چگونه به شهادت رسید؟/ شور هیجان عزاداری ها باید همراه با معارف دینی باشد

پایگاه اطلاع رسانی جماران: آن چه در پی می آید،جلسه اول از سخنرانی استاد داود صمدی آملی است که در محرم سال 93 برگزار شده است. در این سلسله جلسات، صمدی آملی می کوشد با استناد به آیات قرآن و روایات شیعه، به شبهات اهل سنت پیرامون مسئله امامت پاسخ دهد. وی تذکار می دهد که در کنار شور و هیجان مراسم عزاداری، کسب معارف اهل بیت نیز باید مورد توجه باشد و مورد اهتمام قرار گیرد.در ادامه این جلسه، با استناد به منابع تاریخی، نحوه شهادت مسلم بن عقیل را بیان می کند.

متن کامل این سخنرانی از سوی جماران در پی می آید:

بزرگ ترین نعمت الهی الفت قلبی است/لزوم روی آوردن به معارف قرآنی

این توفیق الهی را که یک جمعی با این کیفیت و نظم بسیارعالی در عزاداری امام حسین (علیه الصلاه و السلام) و مشتاقان واقعی برای کسب علوم و معارف الهی و قرآنی اهل بیت (ع) جای شکر است، جای نماز شکر به جای آوردن در پیش­گاه الهی است که خداوند دل­ ها را به هم­دیگر الفت فرمود واین قلب­ ها مأنوس هم و معروف هم شده­ اند؛ چرا بزرگترین نعمت الهی الفت قلبی­ است. تألیف دل­ ها با هم­دیگر، بزرگترین عظمتی است که خدای متعال به بندگانش عطا می ­فرماید. و لذا این نعمت را پاس بدارید و إن­ شالله توفیق ارتقای علمی و عملی؛ خداوند به همگان عطا فرماید و این حقیر هم، در این دعای خیر با شما عزیزان شریک باشم. به­ خصوص جوانان عزیز ما، و به­ ویژه دانشجویان گران­ قدر ما در دانشگاه­ ها، اعم از پسران عزیز ما و دختران گرامی. باید مثل این جمعی و همانند این دل­ های تألیف­ یافته، بدون هیچ فوت وقت، به­ سوی معارف حقیقی قرآنی و معارف واقعی اهل­ بیت (علیهم­السلام) حرکت کنیم و روز­به­ روز افق اعلایی از این معارف در مقابل چشمان ما گشوده بشود.

منابع علمی و معرفتی ما در کتاب و سنت موجود است

امام امیرالمومنین می­­فرماید: قرآن قعر،(به تعبیر فارسی ته) ندارد، به انتها نمی­ رسد و فرمود ما هستیم که می­ توانیم این قرآن را به حرف در­بیاوریم. لذا منابع علمی و معنوی ما؛ به صورت کامل،دریک منظومه­ ی آیات قرآنی و یک منظومه­ ی روایات و سنت نبوی و علوی در صدر جان ما و تابلوی مقابل چشمان ما می­ درخشد. این من وشما هستیم که باید بدون فوت وقت، به­ دنبال این حقایق بگردیم. به خصوص دانشجویان باید خیلی مسلح بشوید به معارف. معارفتان را هم باید بر­ اساس روش­ های صحیح علمی و مسلک وسلوک علمی به­ دست آورید.

تاثیر عزاداری ها در کسب معارف دینی/عزاداری اباعبدالله دل ها را به خود جذب می کند

عموم، در مثل ایام محرم، بیشتر به همان جنبه­ های شور و هیجان و مسائل شعار شعائر اسلامی و حسینی توجه دارند، که البته این کار مهم باید تقویت و فرا­گیر­تر و وسیع­ تر بشود، چون این شعائر ظهوری شیعه، مثل بر­پایی عزاداری ایام محرم و صفر؛ این­ ها تور شکاری است برای شیعه، که می­ تواند همه­ ی دل­ های عالم را که مستعد این تعالی­ اند، در این دام بیاندازد و کم کم این­ ها را به طرف معارف حقه­ ی اهل بیت (ع) سوق بدهد که عالم به فکر فرو برود که چیست داستان عاشورای ابی عبدالله و چه موضوعیتی دارد شهادت این بزرگوار، که این­ چنین در سراسر کره­ ی زمین،در جای­ جای کشور­ها و به خصوص در مثل ایران وعراق (که در آن عتبات عالیات و مشاهد مشرفه برای ما به عنوان یک شمع محفل بشریت می­ درخشند)، چه باعث شده­ است که این­ همه شور و هیجان، عزت و سعادت، رسیدن به حوائج انسانی، تعالی روحی با همین مثل دهه­ ی محرم و کل ماه محرم و صفر و عزاداری­ هایشان دارد ایجاد می­ شود؟

شعائر الهی دانشمندان را به تفکر وا می دارد

بالاخره دانشمندان عالم به فکر می افتند. اگر سیاسیون عالم، به سوی پیشرفت و تعالی بشریت فکر نمی­ کنند وسوق نمی­ یابند؛ معنایش این نیست که تمام مردم دنیا، آدم­ های فهیم در عالم هم، نسبت به این معارف حقه بی­ توجه­ اند. قطعا این شعائر الهی، تمام متفکرین عالم را به تفکر وا­ می­ دارد؛ واقعا این چه سری است که این­ مردم، در مسیر یک شخصیتی به نام امام حسین که به شهادت رسید، آن­ هم قریب 1400 سال قبل، این­ طور عالم و تمام مردم مشتاق، برای او به سر وسینه می­ زنند. این­ ها، آنان را به فکر فرو­می­ برد. این چه عشقی است؟ چه شوریست که مردم در روز عاشورا باید روی انگشت از ذغال گر­گرفته سینه­ زنی کنند و عبور کنند بدون این­ که پایشان بسوزد، بدون این­ که تاول بزند، بدون این­ که کوچک ترین آسیبی ببینند. مات و مبهوت هستند. آن­ ها نمی­ دانند که چه سری است؟ از کجا این معرفت و حقیقت حاصل شده­ است؟ که این­ گونه اتفاقات را حتما درباره شیعیان هند دیده اید و شنیده اید. این همه مال خرج کردن، نذری­ ها، غذا طبخ کردن، جلسات عظیم جهانی مثل سینه­ زنی­ های کلان کشور، سینه­ زنی­ های دسته­ روی مردم عزیز زنجان، بر اساس یک سنت حسنه و ده­ ها چیز دیگر که همه شاهد هستیم.

می­ خواهم بگویم که آن شور و هیجانی که در آنان پدید می­ آید و در عشق به امام حسین، حاضر اند این­ گونه به خود، به ظاهر ضربه­ های سنگین بزنند تا به یک نحوی آن­ چه در دل دارند، در سرشان هست، در باطنشان هست به آقا نشان دهند، و بگویند که ما­هم مشتری شما هستیم، ما­هم می­ خواهیم این یوسف فاطمه را، که از چاه خارج شده­ است و او را به بازار عشق و معرفت آورده و دارند عرضه می کنند، ما­هم خواهان او هستیم. حاضریم تا پای جان به پیش برویم تا به آقا عرض ارادت کنیم.

عقل جزیی قدرت درک معارف حقه را ندارد

گاهی­ اوقات دشمن می آید یک چیزی را می­ گیرد که خودش در آن فضا نیست. معنویتی را که یک شیعه در محضر مشاهد مشرفه، در عتبات عالیات، در پیاده­ روی به­ سوی حرم حسینی و در زیارت­ نامه خواندن و در دور قبر به سر­و­سینه زدن و گشتن دارد و می­ چشد و می­ فهمد و می­ یابد و می­ رسد، او (دشمن) چون در این فضا نیست، و این شور عشق در او ایجاد نشده­ است؛ لذا این معرفت را ندارد. فقط با عقل جزیی فکری ناقص دارد نگاه می کند و اشکال و ایراد می گیرد. ایراد او بر­اساس این است که یک عقل جزیی ناقص بشری دارد و قدرت فهم حقایق و معارف اصیل اصول انسانی و اعتقادی انسان را ندارد، بعد می­­ خواهد به یک کسی که پشت در پشت، این معرفت از ناحیه­ ی چشیدن، از ناحیه­ ی شیر مادر، از ناحیه­ ی نطفه­ ی پدر، از ناحیه­ ی آثار تکوینی عالم، از ناحیه­ ی زحمات اجدادشان به این­ ها منتقل شده است که به تعبیر قرآن «وَأُشْرِبُواْ فِى قُلُوبِهِمُ» کسانی اند که درون جانشان، این اعتقاد نسبت به امام عالم، حجت­ الاسلام نظام هستی، قائم در عالم به او قوام دارد و او مقوم عالم است؛ این عشق و این شور در او ایجاد شده­ است.

اساس معرفت محبت است

این معرفت و حب درونی (که اساس معرفت حب است)، در او ایجاد شد و او بر­اساس این حب قلبی و باطنی، که هیچ مکیال و میزان عقل جزیی، قدرت فهم این حب درونی را ندارد؛ (چون او در فضای فکر ناقص بشری است و این­ یکی در فضای یک ایمان قلبی و یک شهود اعتقاد قلبی و روحی است ) یک حب در درون او موج می زند و او را می کشاند به آن­ چه که محبوب واقعی اوست. البته این محبت مراتب دارد.

آن­ هایی که در این مسیر بر­اساس این حب حرکت می­ کنند، عده­ ای توفیق پیدا می­ کنند که آن معارف عالی و والای کمالات انسان کامل را به­ دست بیاورند، بفهمند، برسند، آن­ها­ را هم بچشند، عده­ ای که اکثریت را تشکیل می­ دهند به یک مراتبی از مراتب کمالات انسانی روی می­ آورند و این روی آوردن، براساس آن اصل که نفس ناطقه­ ی انسانی جوری است که به هر چه روی بیاورد، خو می­ کند و به هر چه رو بیاورد، با آن محشور می­ شود، به این مجسمه­ ی انسانیت و ملاک تقوی و ثواب و درست­کاری روی می­ آورند و محشور می­ شوند و در مسیر فهمش هم، از تک تک عزاداران عزیز ما که بپرسید، برای خودشان یک عالم حرف برای گفتن دارند.

تجربه های شخصی مردم از عزاداری برای امام حسین

خواب­ ها می­ بینندُ، مکاشفات دارند. ولو همان عموم مردم، چیز­هایی در درون جانشان احساس می­ کنند. این دیگر شهود جان آن­ هاست. مخالفین، نمی­ توانند بفهمند، آن­ هایی که دارای عقل جزیی اند، نمی­ توانند در این فضا قرار بگیرند. آن حب به امیرالمومنین، آن محبت و مودت به فاطمه­ ی زهرا (س) و آن عشق به حسین بن علی، در آن­ ها ایجاد نشده­ است. آن­ ها در جدول وجودیشان از ناحیه­ ی پدرانشان و مادرانشان، نتوانستند از آبش خور آب فرات کربلای حسینی، که علم الهی است (هذا ماء عذب فرات) این را نتوانستند درست ادراک کنند و لذا معترضند، نمی­ فهمند، نمی­ یابند، نمی­ رسند، نمی­ دانند. در این فضا نیستند. در فضای دنیا طلبی شان وگناهشان اند و اگر احیانا درصدد کسب فضائل اخلاقی هم باشند، برای اهداف و مقاصد دنیاییشان دارند فضائل اخلاقی را به­ دست می­ آورند. حتی از آخرت هم بی­ اطلاع­ند. از آن آینده­ ی بسیار مهم انتقال از این نشئه به نشئه­ ی دیگر هم اطلاعی ندارند و لذا آن­ ها نمی­ توانند فضایی را که ما در آن قرار گرفته ایم، ادراک کنند. معترضند به این که آن ها چرا به آن­ صورت سینه می­ زنند؟

عقل جزئی چگونه می آرامد؟

عقول جزیی بشری، که می­ خواهد بر­اساس صغری و کبری و ادله ی منطقی و علمی، چیزی گیرش بیاید که جان او بیارامد، اما جان او آرام نمی شود. بر­اساس عدم حب درونی و اعتقاد به این مسیر آرام نمی­ گیرد وعقل او هم قانع نمی­ شود. علت عدم قانع شدن عقل او، زیر سر نقص عقل اوست که نرسید و نمی­ تواند برسد.

دیوانگی فوق عقل ممدوح است نه مذموم

اما در عین حال، باید از این بخش شعائر، ضمن این که در این ده روز و بعد از این تا آخر ماه صفر، اشک هم می­ ریزیم، حتی دیوانه­ وار هم آدم، سینه بزند، اشک بریزد، و دیوانگی کند. البته باید توجه داشت که این دیوانگی، دیوانگی فوق عقل است نه دون عقل، آن دیوانگی مادون عقل است که مذموم است. دیوانگی فوق عقل، مذموم نیست.

معنای دیوانگی ما فوق عقل چیست؟

این یک حالت روحی است که به انسان دست می­ دهد و او در اتصال تام، به جان انسان کاملی که او به منزله­ ی روح عالم است و این روح ضربه می­ بیند، انسان بر­اساس اتصال به این روح عالم، حالتی پیدا می کند که وقتی این حال را پیش عقل جزیی ببری، عقل قدرت فهم آن را ندارد. و لذا این حالش فوق عقل است که عقل جزیی، عقل مشوب به وهم، نمی­ تواند این حال را ادراک کند. و لذا عقل جزیی، چه بسا مذموم می­ شمارد آن حالی را که کسی در افقی بالاتر از عقل به دست می­ آورد.

از سینه زنی برای امام حسین خجالت نکشیم

لذا در این ایام هم خوب عزاداری کنیم، سینه بزنیم، خجالت نکشیم، گریه کنیم. این­ ها تعالی است. این­ ها باب الحشر حسین است. این­ ها باب به سوی خدای متعال است که انسان می­ خواهد ذات اقدس الهی را، از در خانه­ ی حسین بن علی وارد شود و خدای متعال را زیارت کند. حضرت رسول فرمود: «انا مدینه­ العلم، و علی بابها. و من ارادالمدینه، فالیاتها من بابها» من شهر حکمتم و علی باب این شهر است. هرکس که بخواهد به سوی شهر ما بیاید، وارد شهر ما بشود، هر که بخواهد شهر­­نشین نبوی بشود؛ باید از در آن (امام علی) وارد شود. از این کانال وجودی بالا بیاید نه از کانال وجودی دیگران؛ چرا که آن­ ها نمی­ توانند باب مدینه­ ی خاتم انبیا باشند. آن­ ها نمی­ توانند مارا به سوی شهر علم خاتم انبیا ببرند.

خطبه های توحیدی نهج البلاغه غوغا می کند

شاید برخی بتوانند، یک سری ظواهر را به ما نشان بدهند مثلا بگویند ما پیش پیغمبر بودیم، قال رسول الله کذا و کذا» در واقع تنها، یک چیز­هایی نقل کرده­ اند. اما آن­ جایی که پای علم به میان می­ آید. آن­ جایی که حرف از حقیقت حکمت است. آن­ جایی است که وقتی وارد یک شهر­نشینی می­ شوی، که از روستا­زادگی جهل، به شهر­نشینی علم رو بیاوری، دیگر روایت راویان و برخی یاران پیامبر کفایت نمی کند، امیرالمومنین و اهل بیت او و فرزندان او و همسر او، حرف­ های لطیفی باید به تو عرضه کنند. مانند خطبه­ های توحیدی نهج­ البلاغه که در نظام هستی غوغا کرد. بعد از مقام عصمت، هنوز کسی از علما و عرفا نیامده­ است که بتواند مانند خطبه­ های توحیدی امیرالمومنین، خطبه انشا کند.

سخنان عرفا و فلاسفه برگرفته از تعالیم اهل بیت است

درست است عرفا و فلاسفه و مفسرین در طول تاریخ بسیار زحمت کشیدند؛ اما اگر حرفی زده­ اند، از متون اصلی علوی و نبوی و اهل­ بیت (ع) اخذ کرده­ اند و پای این سفره نشسته­ اند. از این مکسب، کاسبی کرده­ اند و خمیر­مایه­ های اصلی کسبی را، از همین حقایق قرآنی و روایی اخذ کرده­ اند و بعد قابلیت کاسبی را در دل این سرزمین وحی به عصمت و طهارت پیدا کردند، این زمین را شخم زدند، بذر­افشانی کردند، معارف این حقایق علوی و نبوی و آیات قرآنی­ را در دلشان کاشته­ اند که نتیجه این کشت، کتاب­ های اصیل معرفتی و حکمی و عرفانی و تفسیری است. اینان پای این سفره نشسته­ اند و چیزی به دست آوردند و گرنه عقل جزیی بشر با نقص­ های فراوانی که دارد و به خصوص مشوب به وهم و خیال است، کی می­ تواند به معارف توحیدی «هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن» برسد؟

شور هیجان عزاداری ها باید همراه با معارف دینی باشد

پس باید هم شور و هیجان، هم گریه، هم ناله کردن، هم ضجه زدن، که حشر با حسین بن علی را اعطا می­ کند، داشته باشیم و هم معارف علمی و هم حقایق قرآنی و روایی را.

هر جلسه عزاداری، باید سری از ِآیه ای از قرآن یا حدیثی را به ما نشان دهد

هر جلسه، باید گوشه­ ای از سرّ یک آیه یا یک حدیث را به ما نشان بدهد. در کنار هم بنشینیم و این احادیث و روایات را زیرو­ رو کنیم، رد و بدل کنیم، مباحثه و مناظره کنیم، اشکال و شبهات دیگران­ را را در رابطه با منابع و مبانی شیعه شناسایی کنیم و ببینیم دیگران چه اشکالات و هجمه­ هایی بر سنگر شیعه می­ کنند.

لزوم دفع شبهاتی که مانند گلوله به سوی عقاید شیعیان وارد می شود

شبهاتی که به سوی سنگر شیعه، مثل گلوله­ های تیر­بار، ضدهوایی، مثل گلوله­ های تانک و توپ، که در زمان جنگ به سوی خاکریز مادی فاو وشلمچه­ ی ما می­ آمد، امروز گلوله­ هایی سنگین­ تر و سهمگین­ تر و بسیار زهر­آگین­ تر و آتشین­ تر به سوی مغز و جان و دل جوانان ما روانه می­ کنند.

منابع و کتاب­ های شیعه مورد تعرض قرار می­ گیرند. از بین همه­ ی کسانی که در دلشان حبی از توحید و از ولایت و از حقیقت انسانیت ندارند و فرزندان کسانی هستند که بذر خباثت را در آن­ ها ریخته­ اند، این­ ها را در عالم جمع و جور کرده­ اند و طوائف شیطانی با شبهات و القائات شیطانی و رذیله­ ی نفسانی به سوی کتاب­ های شیعه­ ی ما، منابع علمی ما، جوانان ما، دانشگاه­ های ما هجوم آوردند.

اهل سنت و مودت اهل بیت/وهابیان اموی مسلکند

علاوه بر این­ که یک عده در عالم به عنوان گروه­ های محارب با شیعه؛ محارب با اهل سنتی که بر اساس آیات قرآن کریم که یک دستور الهی است و اهل سنت و جماعت، به غیر از طیف اموی­ ها که ربطی به اهل سنت ندارند و وهابی مشربان اموی مسلک هستند، که بر طریق یزید و معاویه و ابوسفیان و شجره­ ی خبیثه ی بنی امیه اند، به غیر از این­ ها؛ اهل سنت و جماعت بر محور مودت (که مربوط به اهل بیت پیغمبر از علی و فاطمه و اولاد علی (ع) است) همین مودت را محور قرار داده­ اند و در طول تاریخ به آن روی آورده­ اند و باید مودت اهل بیت را در دلشان داشته باشند و این وظیفه­ ی آن­ هاست، دستور خاتم انبیاست. «لَّا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَی» دستور قرآنی است و در چند آیه­ ی قرآن آمده­ است. روایاتی از رسول اکرم توسط خود آن­ ها نقل شده­ است که حضرت رسول فرمود: «باید علی و اولاد علی را دوست داشته­ باشید و مودت داشته­ باشید»

توطئه ای فراوان بر علیه مسلمانان بالاخص شیعه

دشمنان، تیر­های آتشین خود را، تحت عنوان شبهات علمی، حتی به منابع اهل سنت روانه کرده و می­ کنند. امروز، گروه­ هایی در دنیا تشکیل دادند، که مشغول بر­اندازی نسل شیعه­ اند. امروز پایتخت شیعه ایران است. تمام شیعیان عالم و همه­ ی کسانی که در وادی اهل سنت جماعتند و دلشان بر اساس نطفه­ های اجدادشان، و بر اساس اعتقادات مادران و پدرانشان از قبیل کسانی بودند که به سوی اهل بیت سوق تام داشتند و به ولایت و امامتشان رو آوردند، اینان پایتخت خود را ایران می­ نامند.

شعیان عالم، چشم به ایران دارند

این جا پایتخت جهان شیعه است. به برکت انقلاب امام، فداکاری شهدا و تا امروز بر اساس محوریت مقام رهبری می­ بینید که محور واحد، چه برکتی دارد. امروز افغانستان و پاکستان به طور کلی مشوش است. کشور­ها گرفتارند و تمام حکام و سیاسیون جهان به غارت دشمن رفته­ اند. حکام مسلمانان، همه اسیر هوس بازی مستکبران جهان شده­ اند. فقط در ایران است که با یک محوریت 35 سال، تمام آن­ سختی­ های کلان را (کسانی که به سن ما هستند همه را به چشم دیده­ ایم و چشیده­ ایم) با عزت پشت سر گذاشته­ ایم و اینک این کشور، به پایتخت جهان شیعه تبدیل شد.

تاثیر انقلاب ایران بر مسلمان سایر کشورها

اگر می­ خواهند به شیعه­ های عالم، هجمه­ ی علمی بیاورند، شیعیان عالم چشم انتظارند که ببیند ایران چگونه به این شبهات پاسخ می­ دهد. همین­ طور که از ایران کمک­ های بسیار در اقسام مختلف به غزه رفت و مردم غزه، همانند دیگر مردم فلسطین اشغالی (که بیش از 60 سال زیر چکمه­ ی خون­ آشام اسرائیل دست­ و­پا می­ زند) چگونه عزت­مند سر در جهان برآورد. 22 روز در مقابلشان ایستاد، 8 روز ایستاد، 50 روز ایستاد و با این عزت توانست پوز اسرائیل را به خاک بمالد و آن­ را با آن پشتوانه­ های عظیم جهانی غرب و استکبار جهانی، به زانو دربیاورد، با این­ که همین مردم در حدود 60 سال است، خودشان نمی­ توانستند هیچ دفاعی از خودشان بکنند. اما در ارتباط با پایتخت جهان شیعه یعنی ایران، آن­ چنان قوت گرفته اند که می­ توانند 8 روزه، 22 روزه، 50روزه حمله­ های سنگین اسرائیل را با تمام قوای مختلف دفع کند.

این­ ها به برکت این پایتخت است. لبنان، آن­ گونه مثل شیر در مقابل اسرائیل می­ غرد، اسرائیل در مقابل شیعیان جنوب لبنان به زانو درآمد، مثل یک موش در سوراخ خود خزیده و می­ ترسد بیرون بیاید. حزب الله مثل نهنگی بر روی اسرائیل چنگ انداخت و عقابی شد بر روی اسرائیل. این­ ها زیر سر پایتخت جهان تشیع است. حدود 3 سال و خرده ای، بشار اسد و نیروهای او در مقابل همه­ ی جنایت­ های عالم ایستاده­ است. عراق هم همین طور.

اگر ایران نبود، علمایی مانند آیت الله سیستانی که به تعبیری، همه مولود این پایتخت جهان شیعه­ اند و در عراق هستند، و نیرو­های عزیزی که به عراق رفته­ اند وشیعیان عراق نبودند، عراق دوام نمی آورد. و از همین پایتخت جهان شیعه، در دوران دفاع مقدس لشکر بدر مجاهدین عراق تشکیل شد و امروز پایه و اساس مبارزه با داعش، که گروه عجیبی است و بیش از 9 سال پیش تشکیل شده­ است با یک آموزش­ های بسیار سنگین و پشتوانه­ های عجیب به میدان آمد، در مقابل اینان ایستاده­ اند.

نقش آیت الله سیستانی و شیعیان عراق در مبارزه با داعش

اگر این ایستادگی سپاه بدر، شیعیان مخلص عراق، رهبران عراق و به خصوص رهبری آیت الله سیستانی و دیگر عزیزان و این فداکاری­ های نیرو­های سپاه بدر نبود؛ یقینا امروز عراقی با همین حمله­ ی داعشی­ ها باقی نمی­ ماند. عراق یک سره اشغال می شد. اما پشت تکریت ایستادند. در استان الانبار عراق ایستادند. در استان تکریت عراق ایستادند. نتوانستند و در دیاله متوقف شدند. تا نزدیک بغداد آمدند. مفتضحانه شکست خوردند و دنیا آن­ ها را به عنوان یک گروه تروریستی شناخته­ است. این ها به برکت این پایتخت است که می­ تواند از جنبه­ ی نظامی، اقتصادی، تدارکاتی، از جنبه­ ی سیاسی در سنگر­های مختلف به تمام شیعیان دنیا امکانات­ دهی کند و آن­ ها را پشتیبانی کند و به جلو ببرد. مهم­ تر از همه­ ی این­ ها این پایتخت جهان شیعه، باید درمقام علم و در مقام فهم آن­ چنان سنگری در مقابل شبهات شبهه­ کنندگان یهودیت، مسیحیت و طایفه­ ی وهابیت در درون مسلمان­ ها و تفکر اموی و یزیدی و معاویه­ ای باشد که این تفکر­هارا هم این پایتخت جواب دهد.

لزوم پر بار بودن محلس های وعظ و عزاداری

منبر­های این جا باید این شبهه­ ها را بشکند. شبهات زیادی امروزه وارد کشور می­ شود. در فضا­های مجازی، شبهات علمی زیادی از ناحیه­ ی دشمن­ان، از طریق دانشمندانشان بر ما وارد کرده­ اند. البته آن­ ها نشسته­ اند، عالمانشان­ را به کار گرفته­ اند و به آن­ ها گفته­ اند منابع شیعه­ را به خوبی مطالعه کنید. آنان در تمام ابعاد این منابع­ را مطالعه کردند، راه­ های ضربه­ پذیری را به دقت شناسایی کرده­ اند و با شناسایی دقیقی به سراغ ما آمدند. می­ دانند که این مذهب (مذهب جعفری امام صادق) و مکتب حسینی سیدالشهدا حق است. اما ضمن دانستن این موضوع، بر­اساس نفس کثیفشان نمی­ توانند با اهل حق بسازند و لذا راه­ های ضربه­ پذیری مارا شناسایی کرده­ اند و از راه­ های مختلف وارد شبهات شدند. این شبهات و تفکرات اعتقادی را دانشجویان دختر و پسر شیعه در دانشگاه­ ها از منابع اصیل قرآنی و روایی استخراج کنند و در مقابل این شبهات بایستند، نه این که تا شبهه آمد زود احساس ضعف کنند که «عجب! پایه­ های علمی و اعتقادی ما به طور کلی دچار اشکال است! حق با آن­ هاست و عیب از ماست!»

عقب نشینی در برابر شبهات نشانه ضعف علمی و عدم آشنایی با قرآن ور روایات است

زود عقب نشینی نکنید. دلیل عقب­ نشینی، عدم اطلاع درست و صحیح و قوی از منابع علمی ماست. چرا عقب­ نشینی می­ کند؟ زیرا کار نکرده­ است، زحمت نکشیده­ است، نتوانسته آیات را زیر­و ­رو کند. در روز یادواره­ ی هزار شهید آمل، حضرت آقا(آیت الله حسن زاده آملی) فرموده بودند که «چرا من باید در این جلسه به این مقدار و سطح حرف می­ زدم؟ آیا نباید به من می گفتید این حرف­ ها را بلدیم! این­ ها حل شده­ است! از این­ ها بالا­تر و قوی­ تر را بگو و سر آیه­ ای را بیان کن»؟

واقعا انتظار است از این جلسه و جلسات دیگر، چیزی برای جامعه تشیع عرضه شود، که بشود فکر و اعتقاد و بنیه­ ی علمی جوانان ما را محکم کند. چون پیران ما بر اساس تعبداتی که داشتند، الحمدلله اعتقادات در آن­ ها به نحو فتوای اعتقادی در ذهنشان مستکن شده و به اینان هرگز نمی­ توانند ضربه بزنند. اما جوانان، چون در فضای علم قدم گذاشتند، و در جهان بشریت امروز در بخش­ های مختلف علمی، به خصوص علوم تجربی، در سراسر عالم پیش­رفت­ های عجیب حاصل شده، پیشرفت صنعت و تکنیک غرب و گسترش آن تبدیل به اینترنت و دیجیتال و راه­ های ارتباط جهانی، چنان این پیشرفت­ ها آن­ ها را در غرور فرو برده که تصور می­ کنند این پیش­رفت­ ها تمام منابع قرآنی، روایی و اهل بیت ما را مورد هجوم قرارداده­ است که یک دانشجوی شیعه، وقتی خودش را در مقابل این پیشرفت­ ها می­ بیند،می­ بازد و می­ گوید «چه فایده­ ای این دین و مذهب ما دارد؟ در حالی که دیگران دارند این­ گونه پیشرفت می­ کنند»

چرا برخی در برابر شبهات تسلیم می شوند؟

چرا خودش را می­ بازد؟ چون هم مبانی اش را درست و قوی بار نیاورده­ است، هم خودش به طرف ابتکار عمل حرکت نکرد، در استخراج معارف و علوم از دل نظام طبیعت، و نیامده­ است آن معدن غنی و پربار علوم تشیع را استخراج کند. زحمت نکشیده و فقط بسنده می­ کند به مقداری از شور و شعائر اسلامی در یک حد نازل. امام حسین واهل بیت را در همین حد می­ خواهد. گرچه ما به همین اندازه که به جهان معرفی کردیم، گسترش آن در حدی شد که ایران پایتخت نه تنها تشیع، بلکه پایتخت جهان بشریت شد. همین ایامی که رزمنده­ های ما در دفاع مقدس توانستند با خونشان و شجاعتشان و ایثارگریشان و جانشان پیش بیاورند. حال ای جوانان عزیز ما، به روش همین شهدای عزیز، بیایید و راه­ های دقیق و علمی را پی بگیرید و معارف و حقایق را استخراج کنید و این مستخرجاتتان را به جهان عرضه کنید. وقت دارید برای کار.

شب اول محرم به نام مسلم بن عقیل است

شب اول محرم است. معمولا شب اول را به یاد نام مبارک حضرت مسلم مترنم می­ کنیم. این شجاع­ مرد تاریخ، که ابی عبدالله، فراوان او­ را ستوده بودند، آن شأن را داشت که حجت الله اعظمی، مانند امام حسین، به او اعتماد کند و او را به عنوان معتمد و محرم مورد وثوق، به سوی اهل کوفه بفرستد. متاسفانه مردمی که هنوز ریشه شان در دین­ داری و ولایت قوی نشده بود، چه رفتاری با او کردند؟

نماز مغربی که مردم کوفه با مسلم بن عقیل خواندند

وقتی که حضرت مسلم آمدند و در مسجد، نماز مغرب را اقامه کردند و مردم کوفه، نماز مغرب را با حضرت مسلم خواندند. گویا در آن زمان هنوز نماز را 5 وقته می­ خواندند؛ چون هم ابی عبدالله در برحورد با حر، فرمودند که حر اذان بگوید تا نماز ظهر را بخوانند. بعد از نماز، صحبت کوتاهی فرمودند و سپس به سمت نقطه­ ی دیگری حرکت کردند و با فاصله­ ای، مجددا نماز عصر را اقامه فرمودند.

در هر دو جا، جناب حر و سربازانش نماز را با حضرت آقا اقامه کردند. غرض این که آثار نماز 5 وقته را در کتاب­ های تاریخ، حتی تا زمان ابی عبدالله هم می­ بینیم. لذا این شایعه که لشکر شام حمله می کند، اثر بدی در ذهن مردم کوفه داشت و خاطرات جنگ­ های زیادی را زنده می­ کند. به خصوص جنگ جمل، نهروان و به ویژه جنگ صفین. لذا این شایعه (البته لشکری در کار نبود) اما همین که شایعه کردند، لشکری از شام می آید؛ زن­ های کوفه برانگیخته شدند. (انصافا فیلم مختار به خوبی این اتفاق را نشان داد که زنان کوفه در مقابل مردانشان ایستادند و این قیام افتاد و رو به شکست رفت. مقام معظم رهبری فرمودند: خواص وقتی به موقع اقدام نکنند، شکست­ هایی پیش می آید که نمی­ توان آن­ها را جبران کرد).

عقب نشینی سلیمان بن صرد خزاعی و رفاعه بن شداد از دعوت امام حسین

در این­ جا افرادی مثل سلیمان بن سرد و رفاعه بن شداد عقب­ نشینی کردند و گفتند «امام حسین تو­را نفرستاد که قیام کنی و فقط تو را فرستاد که از مردم برایش بیعت بگیری. در نامه­ ای که امام تو را با آن فرستاده حرفی از قیام نیست».

همین مشکلات در زمان مختار هم ایجاد شده­ بود و لذا باب فهمیدن­ های این­ گونه را همان­ هایی در زمان رسول خدا شروع کردند، که جلوی نوشتن نامه­ را گرفتند. همان­ ها بر اساس اجتهاد و فهمشان به این شکل عمل کردند. و لذا زن­ ها آمدند و جلوی مرد­ها را گرفتند. حضرت مسلم وقتی برای نماز مغرب به مسجد آمدند، نماز مغرب را مردم با او خواندند؛ به یک­ باره خبر پخش شد که عبیدالله اعلام کرد هر­کس که با مسلم باشد، دستگیرش می­ کنیم و به زندانش می­ افکنیم. زندان آن­ ها هم واقعا ترسناک و مخوف بود. کسی نمی ­توانست سختی­ های زندان­ هایی را که اغلب در آن پیر شده و می­ مردند؛ تحمل کتد.

نماز عشایی که مردم کوفه با عبیدالله بن زیاد خواندند!

لذا ترسیدند و نماز عشا را با عبیدالله خواندند. در طی فاصله­ ی بین دو نماز، تقریبا مسجد کوفه تخلیه شد. و حضرت مسلم درآمد و دید هیچ­ کسی نیست. خبر به عبیدالله رسید که «مسجد تخلیه شد، مسلم از مسجد خارج شد و او را گم کردیم» و لذا عبیدالله به مسجد آمد و نماز عشا را او با مردم به جا آورد. «تا مسلم در مسجد، با سی نفر بماند تا دید بیرون آمد و روی به ابواب کنده آورد. پس به ابواب کنده رسید و با او 10 تن بودند.» آن­ همه جمعیت مسجد رفت، دم در مسجد سی تن شد تا به باب کنده بیاید؛ 10 نفر شد. چون از مسجد به حیاط می­ آیی چند باب مختلف دارد. مثلا یک باب، باب طایفه­ ی کنده است. باب دیگر باب طایفه­ ی اسد است. پس تا از مسجد بزرگ کوفه بیرون شد و به طرف بابی که به خیابان کنده باز می شد بیاید، همه رفتند و تنها 10 نفر ماندند.

«و سپس چون از آن باب بیرون آمد،کس نبود.» پس ببینید مسجد پر جمعیت بود و همه نماز مغرب را با مسلم خواندند، هنگامی که شایعه پخش شد؛ تا حضرت اعمال مستحبی خود را به جا آورند همه رفتند. او بیرون آمد تا دوباره در فرصتی دیگر مثلا یک ساعت بعد برای نماز عشا بیایند. از مسجد بیرون آمد 30 نفر بودند. از مسجد تا به حیاط درب کنده 10 تا شدند. از این در بیرون آمد هیچ­ کس نبود. این 10 نفر معلوم است که از در­های دیگر رفتند. هیچ­ کس به مسلم تعارف نکرد که به منزلش برود. حالا انسان باید در آن فضا باشد. شاید آن­ ها می­ گویند «خب ما نماز را پشت سر او خواندیم الان به خانه می­ رویم»

وقتی مسلم تنها می ماند

همین الآن مسجد کوفه 3 یا 4 تا در دارد. آن 20 تا هم می­ گویند «خب به خانه می­ رویم و برمی­ گردیم» حال نمی­ گویند علت رفتنشان از در­های دیگر چه بود؟ مسلم با 10 تا به سمت در کنده آمد. حالا این­ که چه چیزی در پچ پچ­ های داخل حیاط گفته­ شد که به ظاهر حضرت مسلم خبر ندارد، و شایعه در بین مردم پیچیده­ شد. حضرت وارد این در که شد دید هیچ­ کسی نیست. شیخ مفید در ارشاد که نفس المهموم آن را ترجمه کرده فرمود «و از آن باب بیرون شدکس نماند» به هر سو نظر انداخت کسی نبود که او را راهنمایی کند. و خانه­ اش را به وی نشان دهد و اگر به دشمنی دچار شد او را یاری کند. سرگردان در کوچه ­های کوفه می­ رفت. ارشاد می­ گوید «نمی­ دانست به کجا می­ رود» تا از خانه­ های بنی جبله از کنده بیرون شد. در کوچه­ ها کسی نبود و به تعبیری حکومت نطامی اعلام شد. و باز رفت تا به سرای زنی که او را طوعه می­ گفتند رسید و این زن ام ولد اشعث بن قیس بود. و او را حصید هزرمی آزاد کرده و به نکاح خود در­آورده ­بود و پسری به نام بلال داشت واین پسر از خانه بیرون رفته ­بود. و زن ایستاده چشم به راه او داشت.

خب مسلم به در حانه ­ی زن رسید و به او سلام کرد. او جواب داد و مسلم گفت « مرا آب بده» زن اورا آب داد. مسلم آب نوشید، بنشست. زن به درون رفت وظرف آب ببرد و باز بیرون آمد. گفت «ای بنده­ ی خدا! آب ننوشیدی؟» گفت «چرا» گفت «پس نزد اهل خود برو» مسلم خاموش بماند. زن سخن اعاده کرد. باز مسلم خاموش بود. زن بار سیم گفت «سبحان الله! ای بنده­ ی خدا برخیز. خدا تو را عافیت دهد. نزد اهل خود رو که شایسته نیست تورا بر در سرای من نشینی و این کار را بر تو حلال نمی­ کنم» مسلم برخاست گفت « مرا در این شهر خانه و عشیره­ ای نیست. آیا می­ توانی کار نیکی کنی و اجری بری شاید من تورا بعد از این پاداشی دهم؟» گفت «ای بنده­ ی خدا چه کنم؟» گفت «من مسلم بن عقیلم. این قوم به من دروغ گفتند و فریبم دادند. از مأمن خود بیرون آوردند» زن گفت «تو مسلم بن عقیلی؟در آ. بفرما» پس مسلم به سرای در­آمد و در اتاقی غیر از آن اتاق که متعلق به زن بود رفت. زن فرشی برای او گسترد و خوراک شام به او عرضه کرد. مسلم طعام نخواست. اما پسر زن زود بیامد، مادر را دیدکه بسیار در آن خانه رفت و آمد می­ کند. گفت «در این اتاق چه کار داری؟» و هر­چه پرسید زن او­را خبر نداد. پسر الحاح کرد. زن خبر بگفت. و گفت « این راز پوشیده دار» و او را سوگند­ها داد. پسر خاموش شد.

مسلم چگونه به شهادت رسید؟

در کامل بهایی نقل است «چون مسلم شیهه­ ی اسبان بشنید، آن دعا که می­ خواند به شتاب تمام کرد، شب به صبح رسید. آن­گاه زره پوشید و طوعه را گفت «نیکی و احسان خود را به­ جای آوردی و بهره­ ی خویش از شفاعت رسول خدا، خاتم انبیا و سید انس و جان به دست آوردی. دوش عم خود امیرالمومنین را در خواب دیدم. گفت: تو فردا با ما هستی.» در بعضی کتب مقاتل است، چون فجر طالع شد؛ طوعه برای مسلم آب آورد تا وضو سازد و گفت «ای مولای من! دیشب نخفتی؟» مسلم گفت «اندکی خفتم در خواب امیرالمومنین را دیدم می­گفت: الوجا! الوحا! العجل! العجل!زود زود.بشتاب بشتاب! گمان دارم که امروز روز آخر عمر من است.

پیغامی که دیر به امام رسید

در روایت شیخ مفید است که مسلم با محمد بن اشعث گفت: «ای بنده­ ی خدا! من چنان بینم که تو از انجام وعده­ ی امان من فرو­مانی. آیا می­ توانی کار نیکی انجام دهی؟ از نزد خود مردی را بفرستی تا از زبان من به حسین پیغام برد؟ چون گمان دارم امروز و فردا خارج می­ شود و با اهل بیت به این سو می­ آید. به او بگوید که ابن عقیل مرا فرستاده است و او در دست این مردم اسیر شده و گمان دارد که تا شام امروز کشته می­ شود. می­ گوید با اهل بیت خود بازگرد حسین جان نیا. پدر و مادرم فدای تو. اهل کوفه تو را نفریبند. این­ ها اصحاب پدر تو هستند که آرزو داشت از آن­ ها جدا شود به مردن یا کشته شدن.( علی می خواست بمیرد از دست کوفیان آزاد شود.) و اهل کوفه به تو دروغ گفتند. ابن اشعث گفت «سوگند به خدای که این کار انجام دهم» ابومخنف روایت کرده­ است از جعفر بن حذیفه که محمد بن اشعث، ایاث بن افل طایی را از بنی مالک بن سماوه بخواند و او مردی شاعر بود و بسیار به زیارت محمد بن اشعث می­ آمد و او را گفت «به ملاقات حسین بیرون رو و این نامه به او برسان» و آن­ چه مسلم بن عقیل گفته بود در آن نامه بنوشت و مالی به او داد و گفت «این توشه­ ی راه و این مایحتاج عیالت باشد» ایاث گفت «مرکوبی خواهم که شتر من لاغر شده­ است» گفت: این­ هم راحله. با پالان سوار شو و برو. آن مرد سوار شد و به استقبال آن حضرت رفت. پس از 4 شب در منزل زباله به آن حضرت رسید و خبر بگفت و رسالت برساند. اما دیگر کار از کار گذشته است....

السلام علیک یا اباعبدالله، اَلسَّلامُ عَلَیْکَ وَعَلَی الاَْرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِناَّئِکَ،اَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ وَ عَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ، و علی اخ الحسین العباس، و علی اخت الحسین الزینب و علی مسلم بن عقیل،

ادامه دارد...

انتهای پیام

دیدگاه شما