جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

همراهی با همراهان بیمار

اگر نزدیکان شما به بیماری خاصی مبتلا هستند،‌ بهتر است برخی رفتارها را برابر بیمار و همراه او انجام ندهید.

کد خبر: ۴۸۲۷۵۷
همراهی با همراهان بیمار

به گزارش جی پلاس،‌ یکی از مهارت هایی که باید در زندگی آن را فرا گرفت، نحوه برخورد با عزیزانی است که گاهی بیمار می شوند. بیمار و همراه او که نزدیک ترین فرد به وی به شمار می آید، نیاز به همدلی دارند، اما چگونه می توان با آنها همدلی کرد؟ اضطراب و احساس گناه عجیب نیست که بیمار دچار اضطراب شود و مدام نگران باشد که سرانجام بیماری او چه خواهد شد. اما بیش از او، اطرافیان و افراد خانواده هستند که دچار اضطراب می‌‌‌ شوند. آنها به خاطر بیماری و تبعات آن و به خصوص به خاطر احتمالاتی مانند مرگ یا فلج شدن و از دست دادن قوای بدنی و محدودیت‌‌‌ های حرکتی بیمارشان به شدت مضطرب می‌‌‌ شوند. بسیاری از آنها دچار کابوس و مشکلات خواب می‌‌‌ شوند. روزها پرستاری می‌‌‌ کنند و شب‌‌‌ ها نمی توانند خواب راحتی داشته باشند. برخی از اطرافیان به خاطر اینکه خودشان سلامت هستند احساس گناه می‌‌‌ کنند. گاهی با خود می‌‌‌ گویند ای کاش آنها بیمار می‌‌‌ شدند. از طرفی به خاطر بیمار و سایر اعضای خانواده معمولاً ابراز نگرانی نمی‌ کنند و همه چیز را در خود می‌‌‌ ریزند. افسردگی بسیاری از اطرافیان بیمار دچار افسردگی می‌‌‌ شوند. دلیل این افسردگی معمولاً برمی‌‌‌ گردد به احساس ناکامی و ناتوانی آنها در مورد درمان بیمارشان. آنها همه سعی خود را می‌‌‌ کنند اما گاهی بیماری اطرافیان شان بدتر می‌‌‌ شود. گاهی دوران بیماری طولانی می‌‌‌ شود، آنها از کار و تفریح و امور روزانه‌ شان باز می‌‌‌ مانند و متأسفانه آینده خوبی هم برای بیمار متصور نیستند. خود بیمار هم تقریباً از کار و زندگی‌ اش دور می‌‌‌ شود. تفریح و شادی در زندگی‌ اش کمرنگ می‌‌‌ شود و بیشتر درگیر هزینه‌‌‌ ها و مسائل ناشی از بیماری و تبعات آن می‌‌‌ شود. آنها ناچار می‌‌‌ شوند خود را با بیماری و مسائل ناشی از آن، هزینه‌‌‌ ها و نحوه درمان و... هماهنگ کنند. رشته امور زندگی از دست شان خارج می‌‌‌ شود و همه چیز، بجز بیماری در زندگی‌ شان رنگ می‌‌‌ بازد یا کمرنگ می‌‌‌ شود و متأسفانه این همه، برای بیمار و خانواده و اطرافیانش افسرده کننده است. حرف‌‌‌ هایی که نباید به بیماران زد! اگر با بیماران سرطانی یا بیمارانی با بیماری‌‌‌ های سخت یا تحت شیمی درمانی و درمان‌‌‌ های پرفشار مواجه هستید از بیمار نپرسید که اکنون چه حسی دارد؟ نپرسید که آیا احساس سلامتی و بهبود دارد یا خیر؟ چرا که معمولاً بیمار بعد از عمل جراحی یا شیمی درمانی احساس بهبودی ندارد و حال خوبی هم ندارد. پرسیدن حال و حس او کار جالبی نیست، برعکس اگر می‌‌‌ توانید از موضوع هایی که برایش جالب است صحبت کنید، او را شاد کنید و برایش برنامه‌‌‌ های جذاب در نظر بگیرید. از تعریف کردن داستان‌‌‌ های غم انگیز مشابه خودداری کنید اگر با دیدن بیمار به یاد اقوامی افتادید که همین بیماری را داشته‌ اند لزومی ندارد که داستان‌‌‌ های مربوط به آنها را جلوی بیمار بیان کنید. به ویژه که اگر داستان‌‌‌ های شما پایان خوشی نداشته باشند؛ همچنین روند طولانی درمان را برای بیمار و خانواده او یادآوری نکنید. تعارف‌‌‌ های بیهوده را کنار بگذارید و عمل کنید این تعارف را کنار بگذارید که آیا کاری از دست من ساخته است یا خیر؟ معمولاً حال بیمار و اطرافیانش بدتر از آن است که بخواهند فکر کنند که به چه چیزهایی نیاز دارند. اگر بیمار در خانه بستری شده به او پیشنهاد دهید که آخر هفته شام یا ناهار می‌ پزید و به خانه‌ اش می‌ آورید. بپرسید کدام روز را ترجیح می‌ دهد، اگر این کار برای تان مقدور نیست از او بخواهید که بخشی از خرید‌های بیرون را برایش انجام دهید یا مراقب فرزندانش باشید و آنها را به پارک یا سینما ببرید. اگر همسر یا دوستی دارد که کارها را انجام می‌ دهند، آنها را همیاری کنید. به هر حال پیشنهاد های شما می‌ تواند برای چنین فردی مفید واقع شود اما اینکه یک پرسش کلی بپرسید، برای فرد بستری یا خانواده او فایده‌ای ندارد و شاید حرف شما را تعارف در نظر بگیرد. پس اگر قصد کمک دارید پیشنهادهای تان را با جزئیات مطرح کرده و برای عمل به حرف های تان آماده باشید. از ادای جمله های شعاری خودداری کنید از عبارت ها و جمله هایی مانند تو قوی هستی و از پس بیماری بر خواهی آمد خودداری کنید. جکی دونالدسون، نویسنده ۴۴ ساله‌ ای است که توانسته در نبرد با سرطان پیروز و سربلند شود، او بعد از بهبود به اطرافیان بیماران سرطانی توصیه می‌ کند که چنین جمله‌ ای را به فرد مبتلا به سرطان نگویند چون ممکن است یک بیمار ضعیف و ناراحت را آزرده‌ تر کند. او در این باره می‌ گوید: بعضی‌ وقت‌ ها وقتی دوستان و آشنایان به دیدنم می‌ آمدند، دوست داشتم به جای شنیدن جمله های مثبت و امیدوار کننده، با من همدردی کنند. به بیمار یا اطرافیان او نگویید که احساسات آنها را درک می‌‌‌ کنید واقعیت این است که هیچ‌ وقت نمی‌ توانید احساس آنها را بفهمید و فقط در شرایطی حرف‌ تان را می‌ پذیرند که خودتان از زمره افراد مبتلا به آن بیماری بوده باشید، بنابراین تا زمانی که تجربیات منحصربه‌فرد بیمار را پشت‌ سر نگذاشته‌ اید به او نگویید که می‌ دانید چه حسی دارد. توصیه می‌‌‌ شود بیشتر روی شرایط و نیازهای بیمار توجه کنید و حرف‌ های غیرمعقول و باورناپذیر را به زبان نیاورید. کمک‌‌‌ هایی که می‌‌‌ توانید به اطرافیان بیمار کنید اگر برای پیدا کردن متخصص یا بیمارستان یا دارو از شما کمک خواستند انجام دهید یا خودتان پیش قدم شوید؛ اما از دخالت‌‌‌ های بی جا پرهیز کنید. اگر می‌‌‌ توانید به اطرافیان بیمار پیشنهاد بدهید که چند ساعتی را به تفریح یا استراحت بگذراند و شما به جای آنها انجام وظیفه کنید. به اطرافیان بیمار تأکید کنید که بیماری برای هر کسی ممکن است پیش بیاید و بار احساس گناه احتمالی آنها را کم کنید. تا جایی که می‌‌‌ توانید در زمینه‌‌‌ هایی که نیاز به همراهی دارند آنها را همراهی کنید. هرگز نپرسید بیماری‌ ات چقدر خطرناک است درست است که نگران هستید اما سعی کنید در مورد روش‌ های تشخیص و درمان کمتر کنجکاوی کنید و جزئیات را از بیمار نپرسید. سؤال ناراحت‌ کننده دیگر این است که بگویید: «چند جلسه شیمی‌ درمانی لازم داری؟» یا اینکه بپرسید: «آیا رادیوتراپی را شروع کرده‌ ای؟» به گفته دکتر اندرسون این سؤالات نه‌ تنها حال بیمار را بهتر نمی‌ کند، بلکه استرس و نگرانی‌ هایش را افزایش می‌ دهد. ممکن است برای سؤالات شما پاسخی نداشته باشد و خودش هم از این بابت مضطرب شود. یادتان باشد که بعضی از بیماران سعی می‌ کنند بخشی از بیماری و روش‌ های درمانی را به طور خصوصی پیش خودشان نگه دارند و دل‌ شان نمی‌ خواهد تمام مراحل درمان را با جزئیات برای دیگران تشریح کنند. بنابراین اگر خود بیمار در این زمینه صحبتی ندارد، شما هم به خواسته او احترام بگذارید و بیش از حد کنجکاوی به خرج ندهید. بیماری‌ ات را خوب می‌‌‌ شناسم هیچ‌ وقت برای بیمار سخت، دکتر نشوید و نقش فرد آگاهی را بازی نکنید که در مورد بیماری او همه مطالب را می‌ داند. اگر بیماری نیاز به اطلاعات داشته باشد، خودش این موضوع را با شما در میان می‌ گذارد یا از شما می‌ خواهد که در این مورد برایش تحقیق کنید. پس خودتان پیش‌ دستی نکنید و اطلاعات اضافی و غیرکارشناسانه‌ تان را جار نزنید. بیمار به اندازه کافی از سوی پزشکان و تیم پزشکی اطلاعات مختلف را دریافت می‌ کند، بنابراین انتقال اطلاعات پزشکی، مقالات، مجلات و روزنامه‌ ها به بیمار ضرورتی ندارد. بیمار یا اطرافیان او را شماتت نکنید به‌ طور مثال وقتی می‌ دانید که بیمار مبتلا به سرطان ریه شده او را به دلیل سیگار کشیدن مورد شماتت قرار ندهید. این کار نه‌ تنها حال بیمار را بهتر نمی‌ کند، بلکه به مشکلاتش دامن می‌ زند و این احساس مقصر بودن از لحاظ روانی بر بیمار و نزدیکان او تأثیر ناخوشایندی می‌ گذارد؛ بنابراین حتی اگر می‌ دانید که وضعیت بیمار به‌ واسطه سبک زندگی نامناسب او به‌ وجود آمده قبل از اینکه حرفی بزنید به خودتان بگویید که سرزنش کردن فایده‌ ای ندارد. منبع: زندگی آنلاین

انتهای پیام

دیدگاه شما