جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

تنبیه کنیم، مقاومت کنیم یا تسلیم شویم؟

با جیغ‌های کودک چه کنیم؟

جیغ زدن یکی از راه های ارتباطی کودکان در آغاز تولد است، اما در برخی موارد این موضوع ادامه پیدا می کند و تا پنج سالگی یکی از ابزارهای جلب توجه و رسیدن به خواسته های کودک می شود.

کد خبر: ۴۷۷۱۴۱
با جیغ‌های کودک چه کنیم؟

به گزارش جی پلاس، کتایون خوشابی، فوق تخصص روانشناسی کودکان،‌ در این مطلب راه هایی را پیشنهاد می کند که پدر و مادرها بتوانند بهترین روش تربیت فرزند را بیابند.

معمولاً در هر سنی جیغ‌ زدن معنا و مفهوم متفاوتی دارد. به طور مثال در سنین زیر یک سال، جیغ‌ زدن می تواند راه ارتباطی شیرخوار با مادرش باشد. در حقیقت کودک با این کار نشان می دهد خواهان ارتباط با مادر است. بعد از سه تا چهار ماهگی، این جیغ‌ ها ممکن است همراه با گریه‌ باشد و معمولاً کودک در زمان خستگی، گرسنگی، درد یا کثیف‌ بودن پوشک جیغ می زند. اغلب یک مادر آگاه می تواند تشخیص دهد گریه‌ های مختلف کودک زیر یک سال چه مفهومی دارد. به طور کلی گریه همراه با جیغ این کودک به دلیل اتفاقی است که برایش افتاده و برای برقراری ارتباط با والدین خود به‌ خصوص مادر جیغ می زند اما از سنین ۱۵ ماهگی که سخت‌ ترین سن تربیت کودک است و به آن سنین نوپایی گفته می شود، کودک یک سلسله رفتار که آن را «قشقرق» می نامیم، بروز می دهد. این رفتار شامل جیغ‌ زدن، فریاد کشیدن، پا به زمین کوبیدن، سر به زمین یا دیوار‌ زدن همراه با گریه است. قشقرق به پا کردن به طور معمول از سنین ۱۵ ماهگی شروع می شود و تا سه سالگی ادامه پیدا می کند و اغلب به منظور دستیابی به خواسته‌ ای است که والدین در مقابل آن پافشاری می کنند.

در سنین دو تا سه سالگی که سن استقلال‌ طلبی کودکان است و تصور می کنند مرکز همه دنیا هستند و همه باید به آنها توجه کنند، ممکن است کودک بی دلیل جیغ و فریاد راه بیندازد تا توجه دیگران را به خودش جلب کند. در این موارد والدین باید زمانی که کودک به دلیل ناموجه، جیغ و فریاد راه می اندازد، به او بی توجه باشند، اگر هر زمان که کودک قشقرق به راه انداخت، والدین خواسته‌ اش را برآورده کنند، یاد می گیرد، با این روش می تواند توجه و محبت آنها را به دست آورد و این رفتار در او تقویت می شود. والدین باید توجه و محبت کافی به فرزندشان داشته باشند به‌ خصوص در زمان‌ هایی که رفتار مناسب دارد ولی هنگامی که بی مورد جیغ می زند، به او توجه نکنند. به‌ طور طبیعی کودکان بین سنین ۱۵ ماهگی تا سه سالگی قشقرق به پا می کنند و جیغ و فریاد راه می اندازند که نمی تواند نشانه اختلال، بیماری یا ناهنجاری رفتاری باشد. در حقیقت طرز رفتار والدین می تواند رفتار کودک را تنظیم کند. بعد از سه تا پنج سالگی جیغ و فریاد کودک کمتر و کمتر می شود.

قبل از یک سالگی چون جیغ و گریه کودک برای برقراری ارتباط با والدین و درخواست احساس امنیت است، توصیه می شود هر گاه کودک شروع به جیغ‌ زدن کرد، مادر او را در آغوش بگیرد. این کار باعث می شود ارتباط کودک با مادر همراه با احساس امنیت و دلبستگی بیشتری شکل بگیرد. مطالعه‌ ها نشان داده است، در آغوش گرفتن کودک به کم‌ کردن جیغ و فریاد او کمک می کند و باعث می شود کودک شیرخوار احساس آرامش و اطمینان ‌کند بنابراین توصیه می شود وقتی کودک زیر یک سال شروع به گریه می کند، سریع او را در آغوش بگیرید و خواسته‌ اش را پاسخ دهید اما از سن یک سالگی به بعد، پاسخ به جیغ و فریاد کودک باید کمتر و با تأخیر صورت گیرد. از ۱۵ ماهگی به بعد که سخت‌ ترین سن برای تربیت بچه‌ هاست، اگر والدین به خواسته کودک «نه» می گویند، بعد از جیغ و فریاد کودک هم نباید خواسته‌ اش را برآورده کنند. بهتر است حواس او را پرت کنند و این کار مؤثر واقع می شود و مسأله به خوبی و خوشی تمام خواهد شد. کودکان راحت‌، خوش‌‌ خلق هستند،‌ انعطاف‌ پذیرند و واکنش شان به محرک‌ ها طبیعی است و با اطرافیان راحت ارتباط برقرار می کنند. در مجموع مدیریت رفتار این بچه‌ ها برای والدین ساده است، اما در مورد کودکان دشوار، قضیه سخت‌ تر می‌ شود و ممکن است به هیچ‌ وجه حواس شان پرت نشود. کودکان سخت معمولا ۱۰ درصد کودکان را تشکیل می دهند، بدخلق و بدقلق و غیرقابل‌ پیش‌ بینی هستند و انعطاف‌ پذیر نیستند. در این شرایط والدین باید با یکدیگر هماهنگ باشند و برای کودک نقش بازی کنند و نباید به جیغ کودک توجه کنند. وقتی بارها و بارها این بی توجهی والدین تکرار شود، کودک یاد می گیرد از درخواست نامعقول خود دست بردارد و نمی تواند نظر والدین را تغییر دهد.

در همه موارد توصیه نمی شود که والدین در مقابل خواسته کودک مقاومت کنند و به او بی توجه باشند. از سن دو سالگی که سن لجبازی کودک هم هست، اگر بیشتر خواسته‌ های او با واکنش منفی والدین مواجه شود و به همه خواسته‌ هایش«نه» بگویند، طبیعتاً لجبازی اش بیشتر می شود. والدین آگاه می توانند تشخیص دهند کدام خواسته‌‌ فرزندشان را باید پاسخ دهند و در چه مواردی «نه» بگویند. در حقیقت داشتن مهارت‌ های فرزند‌ پروری در اینجا به والدین کمک می کند. اگر این مهارت‌ ها را کسب نکرده‌ اند یا قادر به کنترل فرزند خود نیستند، بهتر است از روان‌ پزشک کودک کمک بگیرند.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی هفته نامه سلامت

انتهای پیام

دیدگاه شما