به گزارش جی پلاس، هر گردشگری که قصد سفر به کشور جدیدی را در سر داشته باشد، می داند که کتاب های «لونلی پلنت» بهترین مرجع برای کسب اطلاعات در مورد جنبه های مختلف هر نقطه از جهان هستند. در فهرست برترین جاذبههای گردشگری جهان از نگاه «لونلی پلنت»، نام معبد «آنگکور» در کلمبیا در صدر خودنمایی می کند. در ادامه این ۱۰ جاذبه دیدنی را با توضیحی کوتاه، معرفی می کنیم:
مسجد ایاصوفیه / ترکیه
«ایاصوفیه» معروف ترین مسجد ترکیه است که در شهر استانبول واقع شده و سالانه حدود سه میلیون گردشگر از آن دیدن می کنند. «ایاصوفیه» در اصل، کلیسای مسیحیت شرق بود که در دوره امپراتوری بیزانس در سال ۵۳۲ میلادی به دستور «کنستانتین اول» ساخته شد و سپس در قرن ششم به وسیله «جاستنیانوس» مورد بازسازی و مرمت قرار گرفت. این کلیسا ابتدا کلیسای بزرگ نام گرفت، پس از فتح استانبول، «سلطان محمد دوم» دستور داد کلیسای ایاصوفیه را به مسجد تبدیل کند. بعدها آیاتی از قرآن به خط «مصطفی چلبی» در دیوارها و سقف ایاصوفیه نگاشته شد. علاوه بر این، لوحه هایی دور تا دور سقف «ایاصوفیه» نصب شد که در آن نام های الله، محمد، ابوبکر، عمر، عثمان، علی، حسن و حسین نوشته شده بود. پس از اعلام حکومت جمهوری در ترکیه و به قدرت رسیدن «آتاتورک»، ایاصوفیه به موزه تبدیل شد و تا امروز به همین شکل باقی مانده است. این مسجد که از سبک خاص معماری برخوردار است، در فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو نیز به ثبت رسیده است. جالب است که معماری بی نظیر این بنا را هم معمار «سنان» انجام داده است.
کاخ «الحمرا» / اسپانیا
کاخ تاریخی «الحمرا» که سالانه میزبان حدود سه میلیون گردشگر است، یکی از بناهای تاریخی ثبت شده اسپانیا در فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو و یکی از شاخص ترین نمونه های هنر شمال افریقا به شمار می رود. این کاخ که از آن می توان به عنوان یکی از شاهکارهای معماری اسلامی نام برد، در دورههای مختلف تاریخی در منطقه «گرانادا» بر فراز یک تپه ساخته شد و از بخش های مختلفی از جمله کاخ اصلی، قلعه، مسجد، حمام و باغی زیبا تشکیل شده است. البته با پایان یافتن حکومت مسلمانان بر منطقه گرانادا در سال ۱۴۹۲، صدمه های زیادی به الحمرا وارد شده و مرمت آن سال ها به طول انجامید. پیشینه اصل بنای الحمرا به سده ۱۳ بازمی گردد، اما در واقع الحمرا مجموعه ای از چندین قصر است که هر حاکم، ویژه به خود بنا کرده است. ایده اصلی موجود در چند ساختمان این مجموعه، کوشش هایی برای برای به وجود آوردن بهشت بر روی زمین بوده است.
آبشار ایگوازو / برزیل
«ایگوازو» از شگفتی های طبیعی جهان است که در مرز بین برزیل و آرژانتین قرار دارد. ۲۷۵ آبشار روی رود «ایگوازو» ایجاد شده اند که بیشتر آنها حدود ۶۴ متر ارتفاع دارند. مشهورترین شان «گلوی شیطان» نام دارد که ۸۲ متر ارتفاع، ۱۵۰ متر عرض و ۷۰۰ متر طول دارد. وسعت این مجموعه آبشار چنان حیرتبرانگیز است که بازدیدکنندگان در نگاه اول، آبشار «نیاگارا» را در برابر آن بسیار ناچیز می شمارند. جریان های آبی که از ارتفاع به سطح دریاچه آبشار برخورد می کنند، چنان پراکنده می شوند که گویی همه آب بستر دریاچه به نقاط اطراف پاشیده شده است. از جمله جاذبه های تفریحی که در کنار آبشار قرار دارد، قطار جنگلی و پل های پیادهرو است که در اطراف آبشار قرار داشته و بازدیدکنندگان با استفاده از آنها می توانند همه مناطق مشرف بر «ایگوآزو» را مشاهده کنند. در فصل های بارندگی، میزان آب این آبشار افزایش پیدا می کند و مقدار جریان آب آن سه برابر آبشار نیاگارا برآورد شده است.
«کلوسیوم» / ایتالیا
«کلوسیوم» در مرکز شهر تاریخی رم یکی از مکان های دیدنی و به عنوان نماد تاریخی این شهر شناخته می شود. این بنا که یک آمفی تئاتر رومی است، به دستور امپراتور «وسپازیانو» ساخته و در سال ۸۰ بعد از میلاد افتتاح شد. این محل شناخته شده، زمانی محل جدال حیوانات درنده و بردهها بود و گنجایش بیش از ۵۰ هزار تماشاچی را داشت. بنای «کلوسیوم» دارای ارتفاع ۵٫۴۸ متر و ابعاد ۱۸۸ در ۱۵۶ متر است و پس از ساخت فیلم معروف «گلادیاتور» در این مکان تاریخی، سالانه شش میلیون گردشگر از این اثر تاریخی دیدن می کنند. این در حالی است که این اثر تاریخی ۱۰ سال پیش سالانه یک میلیون بازدیدکننده داشت. «کلوسیوم» که در زمان های قدیم محلی برای نبرد گلادیاتورها و حیوانات وحشی بوده است همانند استادیوم های ورزشی امروز از حروف لاتین مانند «x l,v,i» غیره برای هر ورودی استفاده می کرده است تا افراد راحت تر بتوانند محل نشستن خود را پیدا کنند.
پارک ملی گرند کَنیون / امریکا
تنگه بزرگی که به نام «گرند کنیون» شناخته می شود، در شمال آریزونا واقع شده و از مهم ترین جاذبه های طبیعی برای گردشگرانی است که امریکا را به عنوان مقصد خود انتخاب می کنند. این دره که طی میلیون ها سال در اثر فرسایش حاصل از جریان آب رودخانه کلورادو شکل گرفته، بیش از ۱٫۶ کیلومتر عمق و ۴۴۶ کیلومتر طول دارد. تنگه بزرگ، عمیق ترین یا بزرگ ترین دره جهان است و وسعت باورنکردنی آن در کنار مناظر زیبا و بکر قرار گرفته تا جاذبه ای بینظیر خلق شود و گردشگران بینالمللی را به سمت خود بکشاند. این مکان امروزه با نام «پارک ملی گرند کانیون» شناخته می شود و سالانه بیش از پنج میلیون بازدیدکننده دارد. این دره سالیان درازی زیستگاه بومیان امریکایی بود که در غارهای آن روزگار سپری می کردند. اولین اروپایی که به «گرند کانیون» گام نهاد، «گارسیا لوپز دِگاردناس» بود که در سال ۱۵۴۰ به آنجا رسید. این پارک بر روی فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده و در ژانویه ۱۹۰۸، «تئودور روزولت»، رئیس جمهوری وقت امریکا بیش از ۸۰۰ هزار هکتار از زمین های گراند کنیون را به مجموعه آثار ملی امریکا اختصاص داد.
تاج محل / هند
بنای تاریخی «تاج محل» در قرن هفدهم میلادی به دستور یکی از پادشاهان ایلخانی به نام شاهجهان برای اثبات علاقه اش به همسرش در مدت ۲۲ سال ساخته شد و از قرن هفدهم تاکنون به عنوان نماد عشق در هند شناخته می شود. سالانه حدود چهار میلیون نفر از این مجموعه بازدید می کنند و این موج عظیم هجوم گردشگران صدماتی را به سازه آن وارد کرده است. همچنین متخصصان بر این باورند که کاهش سطح آب رودخانه «یامونا» در نزدیکی تاج محل باعت شده که فونداسیون چوبی این بنا تحت تأثیر قرار بگیرد. این سازه متقارن با استفاده از ۲۰ هزار قطعه سنگ مرمر روی سکویی عظیم از مرمر بنا شده است. نمای تاج محل در سال های اخیر به دلیل آلودگی های محیطی ناشی از فعالیت های معادن منطقه گجرات صدمه دیده، رنگ آن از سفید به زرد متمایل و ترک هایی نیز در آن ایجاد شده و ذرات ریز روغن نیز در بخش هایی از نمای آن به چشم می خورد. در این راستا در قالب پروژه سه ماهه ای که در سال ۲۰۱۳ اجرایی شد، تاج محل از آلودگی های محیطی و همچنین مناطق اطراف آن به ویژه رودخانه «جمنا» پاکسازی شد. با این وجود مقامات صنعت گردشگری هند در سال های اخیر تلاش های زیادی برای
افزایش تعداد بازدیدکنندگان این بنای تاریخی انجام دادهاند که که از آن جمله می توان به توسعه باغ مجموعه، استاندارد کردن هتل های منطقه آگرا، تبلیغ در شبکه های تلویزیونی بینالمللی و تسهیل شرایط صدور ویزا برای گردشگران خارجی اشاره کرد. تاج محل در سال ۱۹۸۳ میلادی در فهرست میراث جهانی سازمان یونسکو به ثبت رسیده است.
دیوار بزرگ چین
دیوار چین با هشت هزار و ۸۵۰ کیلومتر طول، یکی از عجایب هفتگانه جهان شمرده می شود و در جهان به لحاظ زمان ساخت طولانی ترین و بزرگ ترین مهندسی تدافعی نظامی دنیای باستان است. این اثر تاریخی که از آن به عنوان بزرگترین سازه دستساز بشر نام برده می شود، در سال ۱۹۸۷ در فهرست میراث جهانی سازمان «یونسکو» به ثبت رسید. تاریخ ساخت دیوار چین به قرن پنجم تا هشتم قبل از میلاد بازمیگردد. در دوره حکمرانی سلسله های بهار و پاییز و کشورهای جنگجو، میان دوک ها جنگ برپا شد و کشورها با استفاده از کوه های مرزی به ساخت دیوار پرداختند تا سال ۲۲۱ قبل از میلاد، امپراتور «شی هوان» پس از به وحدت رساندن چین، دیوارهای دوک ها را به هم متصل کرد که به صورت دیوار بزرگ در مرزهای شمالی بر روی کوه ها درآمد. او می خواست با این کار از حملات دشمن به مراتع شمالی جلوگیری کند. در این زمان طول دیوار چین به پنج هزار کیلومتر می رسید. در سلسله خان پس از سلسله چین طول دیوار به ۱۰ هزار کیلومتر رسید. در تاریخ دو هزار ساله چین، حکمرانان دوران مختلف به ساخت دیوار چین پرداختند. تا اینکه طول دیوار به ۵۰ هزار کیلومتر رسید. این میزان معادل گردش به دور
کره زمین است. دیوار چین امروزه شاهد هجوم سرسامآور گردشگران است. بخش هایی از این دیوار تبدیل به بوم بزرگی برای نقاشی گرافیتی شده و بنابر اعلام نشریه «بیجینگ تایمز»، ۳۰ درصد از دیوار چین بر اثر فرسایش طبیعی و خسارت وارد شده از سوی انسان ها ناپدید شده است. آمارها نشان می دهد حدود ۳۱ هزار بنای تاریخی در کشور چین به طور کامل تخریب یا بخشی از آنها از بین رفته است. دیوار چین تجسم درایت و رنج و زحمت میلیون ها چینی در دوره باستان چین است که در سال ۱۹۸۷ میلادی به عنوان سمبل ملیت چین در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
ماچوپیچو / پرو
«ماچوپیچو» که از آن به عنوان شهر گمشده «اینکا»ها نام برده می شود، حدود سال ۱۴۵۰ میلادی در ارتفاع های امپراتوری اینکاها ساخته شد. این دژ در ۵۰ مایلی «کوسکو» پایتخت اینکاها قرار دارد و به همین دلیل هرگز مانند سایر شهرهای اینکاها پیدا و ویران نشده است. در طول قرن ها جنگل های اطراف این مجموعه رشد کرده و آن را پوشانده است و به همین دلیل از نظرها پنهان مانده و تنها عده معدودی از وجود آن اطلاع داشته اند. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۱ میلادی، «ماچو پیچو» به وسیله «هیرام بینگام»، تاریخ شناس امریکایی در یک سخنرانی در دانشگاه ییل به دنیای غرب معرفی شد. او به وسیله راهنمایی محلی هایی که گهگاه به سایت مراجعه می کردند به آنجا هدایت شد. «ماچو پیچو» به عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۳ میلادی به ثبت رسید و به عنوان یک شاهکار خالص معماری و نشانه ای منحصر به فرد از تمدن اینکاها اکنون به عنوان یکی از عجایب هفت گانه جدید شناخته می شود. در طول سال ها، ماچوپیچو یک شهر دژ نظامی، مکانی مذهبی و محل استقرار چند کاخ متعلق امپراتوران اینکاها بوده است. در عین حال، باستان شناسان مشهور جهان ماچوپیچو را محلی برای استراحت
پادشاه های تمدن اینکا دانسته اند. نام ماچوپیچو مدتی در فهرست میراث جهانی در خطر سازمان یونسکو قرار گرفت و سپس از این فهرست خارج شد اما فعالیت های مرمتی و حفاظتی در این شهر تاریخی همچنان ادامه دارد.
دیواره بزرگ مرجانی «بریِر» / استرالیا
«بریر» با وسعتی بیش از سه هزار کیلومتر بزرگ ترین تپه دریایی جهان است. این تنها تپه مرجانی کره زمین است که از فضا قابل رؤیت است. سلسله تپه های «بریر» همچنین عنوان بزرگ ترین ساختار تشکیل شده از موجودات زنده را یدک می کشد. این جاذبه گردشگری کشور استرالیا از میلیون ها اورگانیسم کوچک تشکیل شده و میزبان گونه های زیبایی از حیات وحش است. «بریر ریف» شامل ۲۹۰۰ تپه مرجانی، ۹۰۰ جزیره و ۱۵۰۰ گونه ماهی است. لاکپشت، دلفین، نهنگ، مار دریایی و ماهی دلقک از جمله حیواناتی هستند که در این اکوسیستم زندگی می کنند. بسیاری از مرجان های موجود در این منطقه که تعداد گونه های آن به ۴۰۰ می رسد، سبزرنگ هستند. به همین دلیل در نگاه اول با گیاهان اشتباه گرفته می شوند. اما در واقع آنها جانداران بسیار ریز و رنگینی هستند که در کنار میلیون ها جاندار دیگر بر روی یک تپه قرار گرفته اند و بدن شان در اسکلت های سختی از جنس آهک قرار دارد. در کنار این تپه ها، بزرگ ترین پارک دریایی جهان به مساحت دو هزار کیلومتر ساخته شده است که وظیفه حفظ و نگهداری از مرجان ها و آبزیان را به عهده دارد. دیواره بزرگ مرجانی در شرق استرالیا و در
اقیانوس آرام، میراث جهانی یونسکو است و به عنوان بزرگ ترین اکوسیستم مرجانی در دنیا شناخته می شود که دارای گونه های دریایی بیشماری در خود است. اما محققان بر این باورند که این گنجینه طبیعی تا سال ۲۰۵۰ به سبب تغییرات آب و هوایی از بین خواهد رفت.
معابد «آنگکور» / کامبوج
شهر «آنکگور» به عنوان پایتخت امپراتوری خمر بین قرن ۹ تا ۱۵ پس از میلاد رونق داشت. در سال ۱۴۳۱ میلادی سربازان تایلندی به شهر آنگکور هجوم آوردند و آن را ویران کردند. ویرانه شهر به حال خود رها شد و به تدریج گیاهان و درختان در اطراف شهر روییدند و آن را در خود پنهان کردند تا اینکه ۱۵۰ سال پیش دوباره کشف شد. در سال ۱۸۵۰ میلادی یک مأمور فرانسوی به قصد میانبُر هنگام سفر به این منطقه راه خود را از میان جنگل متراکم و گرمسیری کامبوج کوتاه کرد و در کمال حیرت با ویرانه های یک شهر باشکوه روبرو شد. طولی نکشید که باستان شناسان برای جستجو و بازسازی این شهر که به شهر معبدها مشهور است از راه رسیدند. این شهر دارای بیش از هزار معبد کوچک و بزرگ بوده که این شهر تاریخی را به عنوان بزرگ ترین اثر تاریخی مذهبی جهان معرفی کرده است. بسیاری از این معابد مرمت شده اند و این محوطه جهانی یونسکو سالانه پذیرای بیش از یک میلیون علاقه مند از سراسر جهان است. ویرانه های شهر باستانی «آنگکور» در حال حاضر در اشغال گردشگرانی است که با گوشی های هوشمند خود درصدد یافتن بهترین مکان و موقعیت برای عکس برداری هستند که بنابر اعلام سازمان گردشگری
کامبوج هر ساله ۲۰ درصد به تعداد گردشگران بازدیدکننده از آن اضافه می شود. منبع: ایسنا