به گزارش جی پلاس، صنعت مد یکی از صنایع پیچیده و عظیمی است که در سراسر دنیا عده زیادی را به خود مشغول کرده است. کار گروهی و استفاده از توانایی های افراد مختلف، اولین اصل در این صنعت است. اگر چه طراحانی وجود دارند که به تنهایی و برای مخاطبان محدود خود طراحی لباس انجام می دهند، اما نقش اصلی در این صنعت بر عهده طراحان لباس و برندهایی است که لباس های آماده را برای عموم مردم جامعه عرضه می کنند. از سوی دیگر بسیاری از طراحان لباس تمایل دارند لباس های خاصی طراحی کنند که ویژگی های هنری آن بیشتر باشد، لباس هایی که مخاطب خاص دارد و در هر موقعیتی قابل استفاده نیست. با توجه به این، نکته های بسیاری از طراحان مطرح دنیا آثار خود را در دو بخش با مخاطب عام و خاص عرضه می کنند. این لباس ها از نظر مواد به کار رفته، شیوه طراحی، جایگاه استفاده، قیمت، محل عرضه، مخاطب و... متفاوت هستند و همین تفاوت ها کمک می کند که یک برند در میان قشرهای مختلف جامعه طرفدار داشته و قابل استفاده باشد. اما صنعت پوشاک در ایران داستان دیگری دارد. تولیدی های لباس از سال ها پیش در کشور ما مشغول به کار بوده و لباس هایی برای عموم جامعه تولید می کردند. در طول سال ها مد در ایران یا وجود نداشته یا تحت تأثیر مدهای خارجی بوده است. بر همین اساس مقوله ای به نام طراحی مد در ایران وجود ندارد و تنها چند سال است که موضوعی به نام طراحی لباس مورد توجه عده ای از مردم قرار گرفته است. با ایجاد رشته طراحی لباس در دانشگاه ها، موج جدیدی در پوشاک ایرانی شکل گرفت که در آغاز محدود به عده ای خاص و جمع های کوچک بود. طراحان لباس در مزون خود طرح های متفاوت یا به اصطلاح هنری را برای مشتریان خاص خود تولید می کردند و کمکم دیده شدن این لباس ها در اجتماع عده بیشتری را به آنها علاقه مند کرد. همین موضوع باعث افزایش روزافزون مزون ها شد و بخشی از افراد جامعه به جای خرید لباس های روزمره خود از محصولات تولیدی، آنها را از مزون های شخصی تهیه کردند. استقبال از طرح های جدید و لباس های متنوع باعث شد تولیدی های لباس هم که سال ها بی توجه به خلاقیت و تنوع، به تولید طرح های تکراری مشغول بودند شیوه جدیدی در پیش بگیرند. عده ای از آنها تصمیم گرفتند از طراحان لباس در کار خود کمک بگیرند تا برای مشتریانی که با دیدن رسانه های مختلف داخلی و خارجی، دیدگاه جدیدی به لباس پیدا کرده بودند محصولاتی متنوع و جذاب تولید کنند. اما در سوی دیگر تولیدکنندگانی بودند که راه کم خرج تری را انتخاب کردند و با استفاده از تصاویر لباس های طراحان مختلف در فضاهای مجازی به کپی کردن و تولید انبوه طرح های آنان پرداختند. در چند سال گذشته طراحان لباس و تولید کنندگان نظرات متفاوتی نسبت به کار یکدیگر داشته اند و معمولاً هر کدام از طرفین، دیگری را متهم به عدم آگاهی یا ناتوانی از ارائه کار مناسب دانسته اند. اختلاف نظر در مورد چگونگی طراحی لباس برای عموم، نحوه محاسبه هزینه طراحی لباس، ترس از کپی شدن طرح ها و... از نکته هایی است که در صحبت های هر دو گروه شنیده می شود. تولید کننده نمی تواند بر اساس سلیقه خاص تولید کند بهامین رنجبریان، تولیدکننده ای است که عقیده دارد یک تولیدی وقتی می تواند طرح اختصاصی تولید کند که بتواند آن را ثبت کند تا تولیدی های دیگر از آن کپی نکنند. او در مورد شرایط استفاده از طرح یک طراح لباس گفت: شاید یک طراح لباس طرح بسیار زیبایی برای مانتو داشته باشد ولی ما که کار خود را در سراسر ایران پخش می کنیم نمی توانیم بر اساس سلیقه خاص تولید کنیم. صنف تولید کننده به اکثریت توجه دارد و برای عامه مردم لباس تولید می کند. اگر من قصد تولید ۲۰۰ مانتو داشته باشم می توانم از یک طرح خاص استفاده کنم اما لباسی که باید به شهرهای مختلف ارسال شود باید همه جا قابل پذیرش باشد، در غیر این صورت مشتری خود را از دست می دهیم. قابل تولید بودن طرح ها نیز یکی دیگر از نکت هایی است که همواره مورد مناقشه قرار می گیرد. عده ای از طراحان لباس عقیده دارند تولیدی ها توان دوخت طرح های آنها را ندارند و از سوی دیگر تولیدکنندگان عقیده دارند طراح به قابل تولید بودن طرح خود توجه نمی کند. آنها عقیده دارند زیبا بودن طرح روی کاغذ دلیل بر زیبایی آن در هنگام تولید نیست و حتی ممکن است طراح به دلیل عدم آشنایی با نوع پارچه، الگوسازی، دوخت و... لباسی را طراحی کند که پس از اجرا هیچ جذابیتی نداشته باشد. اولویت جنبه مالی بر کیفیت اما شبنم مختاریان طراح لباس جوانی است که عقیده دارد تعیین نوع پوشش مردم در درجه اول به دست تولید کننده است و عده کمی از مردم به لباس های طراحی شده در مزون دسترسی دارند. او از تولید انبوه کارهایش هم استقبال می کند و در عین حال با اشاره به تفاوت کار در مزون و تولیدی عقیده دارد هماهنگ کردن طراحی لباس با تولیدی دشوار است و در این زمینه گفت: تولیدی می خواهد قیمت محصول را پایین بیاورد و محدودیت هایی به وجود می آورد که برای طراح آزار دهنده است. علاوه بر این، تولیدی بیشتر به جنبه های مالی کار اهمیت می دهد و کیفیت در مرحله بعدی قرار دارد؛ همچنین یک مدل خاص که در مزون طرفدار زیادی دارد ممکن است دور ریز پارچه زیادی داشته باشد و تولیدی با محاسبه مقدار دور ریز در تولید انبوه، از آن طرح صرف نظر میکند. طراحانی شکننده و نبود مجالی از سوی تولیدکننده ناهماهنگی بین طراح لباس و تولیدکننده شاید به این دلیل باشد که هر کدام از آنها فقط به کار خود فکر کرده و نظرات یا شیوه کار طرف دیگر را در نظر نمی گیرد. فرامرز احمدی نژاد، تولید کننده ای است که با اشاره به مشکلات هر دو طرف، گفت: طراحان لباس معمولاً برای دل خودشان طرح می زنند و روی چیزی که دوست دارند تمرکز کرده و به سایر مسائل تولید فکر نمی کنند. طراحان معمولاً ظریف و شکننده هستند و اگر به کار آنها کوچک ترین ایرادی گرفته شود ناراحت می شوند و احساساتی با موضوع برخورد می کنند. از سوی دیگر تولید کننده هم مجالی برای طراحان تحصیل کرده در نظر نمی گیرد تا موقعیتی برای آزمون و خطا داشته باشند. تولید کننده می خواهد طراح فوری کار خوب و بدون اشکال ارائه دهد تا آنها به مطلوب خود برسند. به اعتقاد من هم تولید کننده باید به طراح فرصت دهد تا خود را با محیط کار وفق دهد و هم طراح باید صبر و حوصله به خرج دهد تا تفاهمی بین آنها برقرار شود و از ظرفیت های یکدیگر بهره ببرند. از طرف دیگر طراح باید دانش خود را برای تولید در تیراژ بالا به کار برد و بداند ریسک تولید با در نظر گرفتن هزینه های کارگر، مواد اولیه و... بسیار بالاست. پس او باید همه این مشکلات را درنظر بگیرد و بعد شروع به طراحی کند. بازگشت سریع سرمایه، مناقشه طراح و تولیدکننده طراحان لباسی که سابقه همکاری با تولیدی ها را دارند دیدگاه متفاوتی نسبت به سایر طراحان دارند. ترانه فضل علیزاده که به عنوان طراح با تولیدی های لباس همکاری کرده است می داند که هر تولیدی با یک قشر مخاطب سر و کار دارد و باید حتماً خواسته های آنها را تأمین کند. او در مورد شیوه کار خود گفت: گاهی وقت ها ما طرح هایی می زنیم که ممکن است خیلی دیر مورد قبول مردم واقع شود و با توجه به اینکه تولیدی ها به فکر بازگشت سریع سرمایه هستند، نمی توانند منتظر بمانند که آن طرح ها جا بیفتد و از خیر اجرای آن می گذرند. طراح وقتی در مزون خود کار می کند محدودیتی برای کار ندارد و هر ایده ای را داشته باشد، عملی می کند اما در تولیدی محدودیت زیادی در مورد طرح و رنگ وجود دارد و به همین دلیل نمی توان تنوع زیادی در کارها ایجاد کرد. با توجه به این نکت ها طراحان لباس باید توجه داشته باشند که کار در تولیدی و مزون دو مقوله جدا و کاملاً متفاوت هستند. تولیدی ها چهارچوب مشخصی دارند و با توجه به سرمایه زیادی که در کار خود صرف می کنند توجه آنها بیشتر از طراحی و خلق مد به فروش محصولات است. از سوی دیگر تولید کنندگان هم اگر به سرمایه گذاری بلند مدت فکر کرده و با بهره گیری از طرح های خلاقانه طراحان لباس، هویت خاصی در محصولات خود ایجاد کنند می توانند مشتریان بیشتری را به خود جلب کرده و در ارتقای سطح سلیقه جامعه تأثیرگزار باشند. منبع: هنر آن لاین
طراح لباس و تولیدکننده، رابطهای سرشار از سردرگمی
در سال های اخیر با افزایش توجه به مقوله طراحی لباس، ایجاد ارتباط مناسب میان طراحان و تولید کنندگان پوشاک با مشکلات زیادی روبه رو بوده است؛ این گزارش به بیان مناقشات بین این دو صنف پرداخته است.
کد خبر:
۴۸۰۵۷۹