به گزارش جی پلاس، وقتی عامه مردم درباره همه چیز و خارج از حیطه تخصص خود حکم صادر کنند، بستر بی اعتمادی فراهم می شود. این مقاله درباره بعضی از این باورهای غلط در ارتباط با روانشناسان توضیح می دهد. ۱ - روانشناسان عصبانی نمی شوند! در باور بالا، ما به کلمه هیچ وقت برمی خوریم که یک کلمه مطلق است و این خود اولین نکته منفی درباره این باور است؛ چون درباره خصایص روانی و هیجانی انسان ها هیچ کلمه مطلقی نمی توانیم استفاده کنیم، چرا که انسان موجودی بسیار پیچیده، متفکر و انتخابگراست. ضمن اینکه عصبانیت جزء مکانیزم های متعادل ساز روان آدمی است که به وسیله خداوند در ذهن انسان ها به ودیعه نهاده شده است و اگر همین عصبانیت وجود نداشت انسان به مثابه دیگ بخاری بود که سوپاپ اطمینان نداشت و بنابراین پس از گذشت چندین ساعت از کار این دیگ بخار، ما شاهد انفجار آن بودیم. مهمتر از همه اینکه اگر خشم و عصبانیت به هر دلیلی ابراز نشود خود می تواند زمینه ساز کینه، نفرت، دشمنی و انواع و اقسام بیماری های روانی و جسمانی در آینده شود که به مراتب بدتر از ابراز خشم به وجود آمده در آن موقعیت مشخص است؛ بنابراین چگونه می توان انتظار داشت که یک روانشناس که خود به خوبی از عملکرد این فعالیت در ذهن و بدن خویش آگاه است خشم خود را فرو خورد تا به او مهر تأیید روانشناس زبده را بزنند. در حالی که او قادر است با مکانیزم های دفاعی پخته و پیشرفته همچون شوخ طبعی باور بالا را به این شکل اصلاح کند. روانشناسان هم همچون دیگر مردم عصبانی میشوند، اما از شیوههای سالم برای ابراز آن بهره می گیرند. ۲ - خودشان دیوانه اند! این هم یک باور غلط شایع در میان مردم است که به هیچ عنوان علمی و منطقی نیست، چرا که اگر ما بخواهیم یک حکم کلی در ارتباط با گروهی از مردم بدهیم نیازمند آنیم که تحقیق علمی در سطحی وسیع انجام دهیم و با انجام روش های آماری ادعای بالا را اثبات کنیم. همان طور که یک مکانیک اتومبیل هنگامی که خودروی او در معرض نقص فنی احتمالی قرار دارد زودتر از دیگر افراد مطلع می شود، این قاعده در ارتباط با روانشناسان نیز صادق است، چرا که آنان به دلیل آگاهی از بیماری های روانی بسیار زودتر مطلع شده و به دلیل اطلاع از مشکلات پیش آمده احتمالی بر اثر بیماری های روانی خیلی زودتر به سمت و سوی درمان و حل مشکل خویش روان می شوند. نمی توانیم بگوییم چون روانشناسان با بیماران روانی بسیاری درگیرند خود نیز قطعاً از این بیماری ها بی بهره نخواهند ماند! به همان دلیل که اشخاصی که در بیمارستان ها در بخش مراقبت از بیماران عفونی کار می کنند اگر مراقب خودشان نباشند به طور قطع به این بیماری ها مبتلا خواهند شد، بنابراین باور بالا را به شکل زیر اصلاح میکنیم. روانشناسان هم همچون دیگر مردمان اگر مراقب خود نباشند در معرض بیماری های روانی قرار دارند. ۳ - ما خودمان روانشناسیم بله این جمله ای است که کارل راجرز، یکی از روانشناسان بزرگ و پایه گذار روانشناسی انسان گرا بر آن معتقد بود. او اعتقاد داشت که هر کس خودش بهترین درمانگر خویش است اما پرسشی که پیش می آید این است، پس چرا همه روزه تعداد زیادی از مردم به کمک و دخالت روانشناسان نیازمند هستند؟ جواب این است به همان دلیل که همه ما بالقوه می توانیم به قله دماوند صعود کنیم اما به شرطی که شخصی نتواند راهنمایی ما را به عهده بگیرد. یعنی راه را به ما نشان دهد و تجهیزات لازم را به ما معرفی کند. برای حل مشکلات شخصی هم ما نیاز به کمک یک روانشناس زبده داریم که نه برای ما بلکه با ما حرکت کند تا به حل مشکلات مان نایل شویم و از همه مهم تر اینکه ذهن انسان از سه بخش عمده هوشیار، نیمه هو شیار و ناهوشیار تشکیل یافته است که اگر ما خیلی توانا باشیم حداکثر به نیمه هوشیار ذهنمان دسترسی پیدا می کنیم که البته برای حل مشکلات کافی نیست، بنابر این نیازمند کمک کسی هستیم که بتواند به بخش ناهوشیار ذهن ما وارد شده و از این انبار متروکه پرونده های دردناک بایگانی شده گذشته را بیرون آورده و از نو رسیدگی کند، بنابراین باور بالا را به شکل زیر اصلاح می کنیم. هیچ کس بیشتر از خود انسان به احوالات خودش آگاه نیست اما بدون کمک یک روانشناس هرگز بدان احوالات دسترسی نخواهد داشت. روانشناسان می توانند همه چیز را درباره ما بدانند. ۴ - روانشناسان حلال مشکلاتند این باور، روانشناسان را به جادوگرانی مبدل می کند که قادرند فکر ما را بخوانند شود، و این موضوع به هیچ عنوان صحت ندارد؛ چرا که برای شناختن افراد در روانشناسی روش های گوناگونی همچون مشاهده تجربی یعنی در نظر داشتن رفتار افراد بدون آنکه خودشان متوجه باشند، مصاحبه با نزدیکان و خویشاوندان، اجرای آزمون های روانی همچون پرسشنامه، تست و آزمون های فرافکنی و در نهایت مصاحبه با خود شخص که از انواع مختلفی برخوردار است در نظر گرفته می شود. در نهایت می توان گفت پس از انجام این آزمایش ها و آزمون ها از شخص مورد نظر نیم رخ روانی بهدست آورده ایم که باز هم در پاره ای از موارد بی نقص نخواهد بود، بنابراین باور بالا را به شکل زیر اصلاح می کنیم. روانشناسان هرگز با یک نگاه نمی توانند همه چیز را درباره ما بدانند. ۵ - نیاز به مشورت ندارند این هم یک باور غلط دیگر است، چرا که روانشناسان هم همچون آرایشگران قادر به اصلاح سر خویش نیستند، هرچند که آرایشگر قابلی باشند. به این دلیل که مشکلات روانی همیشه صرف نظر از داشتن لایه های منطقی از لایه ای هیجانی نیز برخوردارند، بنابراین با توجه به اصل نیروگذاری روانی (یعنی مقدار مشخصی انرژی روانی می توان در ذهن به فعالیتی خاص صرف شود) وقتی بخشی از نیروهای ذهنی ما در هیجان های ما صرف شده است نمی توانیم انتظار داشته باشیم که با آگاهی و اشراف کامل دست به حل مسأله بزنیم، بنابراین نیاز داریم از شخص دیگری که البته رابطه خویشی و دوستی با ما ندارد کمک بگیریم تا او با صددرصد توان به کمک ما برای حل مسائل بیاید. البته این قاعده شامل حال تمام افراد می شود؛ چه مشاوران و چه روانشناسان. پس باور بالا را به شکل زیر اصلاح می کنیم. روانشناسان هم نیاز به مشورت دارند. ۶ - روانشناسان دانای کل هستند این باور غلط و غیرمنطقی در بین مردم شایع است. البته متأسفانه این به دلیل ضعف حرفه روانشناسی در ایران است که اگر شما به بیشتر روانشناسان شاغل در ایران مراجعه کنید قادرند از مشکل شب ادراری کودکتان تا لکنت زبان همسرتان، دعاوی خانوادگی، ترس و اضطراب و وسواس و… همگی آنها را درمان کنند در صورتی که در کشورهای پیشرفته شاید هر روانشناس حداکثر در دو ـ سه موضوع مرتبط تخصص دارد و داوطلبانه اعلام می کند که فقط قادر به حل مشکل ترس و اضطراب شماست، نه به عنوان مثال مشاوره شغلی و تحصیلی هم انجام دهد. ضمن اینکه در باور بالا زندگی کردن واژه ای کلی و مصادیق آن وسیع است، بنابراین باور بالا به شکل زیر اصلاح می شود. هر روانشناسی قادر به حل بعضی از مشکلات خاص و مشخص مراجعانش است. ۷ - سرنوشت را تغییر می دهند این هم یک باور عجیب دیگر که اصلاً نمی تواند درست باشد. بزرگی می گفت: مراقب افکارت باش، چون به حرف هایت بدل میشود، مراقب حرف هایت باش چون به اعمالت تبدیل می شود، مراقب اعمالت باش چون به عادت هایت مبدل می شود. مراقب عادت هایت باش چون به شخصیت تو تبدیل می شود. مراقب شخصیت خود باش چون به سرشت تو تبدیل می شود و مراقب سرشت خویش باش چون به سرنوشت تو تبدیل می شود. فکر می کنم این بزرگ به خوبی حق مطلب را ادا کرده، چرا که تا انسان ها خود نخواهند، به هیچ تغییر پایداری در زندگی شان نخواهند رسید. مگر آنکه دست خویش را در دست راهنمایی دلسوز چون یک روانشناس زبده دهند تا او را از کوره راه های زندگی به سر منزل خوشبختی و سعادت رهنمون کند. روانشناسان قادر به پیشگویی و تغییر سرنوشت افراد نیستند مگر با همکاری و مساعدت خود آنها. منبع: دکتر سلام
باورهایمان را تغییر دهیم،
رایج ترین باورهای عام درباره روانشناسان
در بین عامه مردم باورهای غلطی شکل گرفته که بخشی از این باورها ناشی از اعتقاد نادرست گذشتگان و بخشی نیز ناشی از فقر دانش و میزان همنوایی بالا در میان مردم است و زمینه ساز بسیاری از کج اندیشی ها و تصمیم های غلط در زندگی بسیاری از ماست.
کد خبر:
۴۷۷۸۱۹