جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

چگونه هیجان خود را کنترل کنید؟

مهارت مدیریت هیجان، فرد را قادر می‌ کند تا هیجان‌ ها را در خود و دیگران تشخیص داده و نحوه‌ تأثیر آنها را بر رفتار خود بداند تا بتواند واکنش مناسبی نشان دهد. امروزه کسانی را که قادر هستند از هیجان ها به نفع خود و روابط شان استفاده کنند، دارای توانایی هوش هیجانی می‌ گویند.

کد خبر: ۴۷۶۹۲۹
چگونه هیجان خود را کنترل کنید؟

به گزارش جی پلاس،‌ دانشمندان زیادی عقیده دارند که می توان مهارت مدیریت هیجان ها یا هوش هیجانی را در کودکان و حتی بزرگسالان پرورش و افزایش داد. اما چرا پرورش و رشد آن مهم است؟ دلایلی که برای آن در نظر می گیرند، چند مورد است: به منظور برخورد با موقعیت های تهدید کننده و خطرناک به منظور خشنودی و شادی برای کمک به دیگران به منظور ایجاد حس مسئولیت پذیری

قبل از هر چیز افراد باید درباره احساس هاو هیجان های خود اطلاعات عینی‌ تری پیدا کنند. توصیه می شود در جلسه های گروهی درباره انواع هیجان ها مثل شادی و غم، عشق و تنفر، ترس و شجاعت و ... صحبت های سازنده و اکتشافی داشته باشیم.

هیجان های خود را بپذیریم و آنها را همانند مهمان خود بدانیم، ولی به آنها گوشزد کنیم که ما میزبان آنها هستیم و اجازه ندارند هرکاری دوست دارند انجام دهند.

رفتارهای هیجانی مطلوب مثل همدلی، مثبت‌ نگری و کنترل تنش را در خود تقویت کنیم.

برای بچه های خیلی کوچک کمک کنیم تا لغت ها و عبارت هایی را که بیان کننده هیجان و احساس است، بیاموزند. اگر والدین هم احساس خود را بیان کنند، باعث می‌ شود بچه‌ ها نیز هیجان های خود را بشناسند، مثال: «احساس بی‌ قراری می‌ کنم» ، «احساس ناامیدی می‌ کنم» ، «احساس شادی می‌ کنم».

احساس آنان را نام گذاری کنیم: «به نظر می رسد ناامید شده‌ ای!»

احساس و هیجان های دیگران را نام گذاری کنیم (در خیابان، تلویزیون و کتاب های داستان): «مثل اینکه آن خانم در فیلم احساس حسادت می‌ کند».

از بچه ها بخواهیم احساس های خود را نقاشی کنند: «می توانی خشم خودت را نقاشی کنی؟» یا «وقتی خیلی می ترسی قیافه‌ ات چه شکلی می شود؟ آن را برایم نقاشی کن!»

محیط و فضایی سرشار از احساس امنیت خاطر و حمایت فراهم کنیم یعنی برای احساس ها ارزش قائل شده و آنها را مورد شناسایی قرار دهیم؛ درباره احساس ها به راحتی صحبت کنیم؛ صداقت هیجانی را از طریق عشق بدون قید و شرط تشویق کنیم.

وقتی بچه ها بزرگتر می‌ شوند برایشان توضیح دهیم که به طور مثال چرا خشم معمولاً یک احساس ثانویه است، قبل از خشم یک احساس دیگر وجود دارد: وقتی با کارنامه خراب فرزندمان روبه رو می‌ شویم ، اول احساس ناامیدی می‌ کنیم ، سپس عصبانی می‌ شویم، یا وقتی یک ماشین با سرعت جلوی اتومبیل ما می‌ پیچد، اول می‌ ترسیم بعد عصبانی می‌ شویم و به او ناسزا می‌ گوییم.

توضیح دهیم که هیجان های منفی ما از جمع شدن نیازهای هیجانی برآورده نشده به وجود می‌ آید؛ همچنین درباره جنبه‌ های مثبت هیجان های به ظاهر منفی مثل خشم، گفت وگو کنیم.

به جای نام‌ گذاری بر روی افراد با صفت های گوناگون ( دست و پا چلفتی، دیوانه، ترسو...) احساس آنان را نام‌ گذاری کنیم (الآن احساس خجالت می‌ کنی، مثل اینکه خشمگین هستی، به نظر می رسد کمی احساس ترس می‌ کنی.).

برای شناخت بهتر دیگران، دستور دادن، تنبیه، قضاوت، سخنرانی، نصیحت و تهدید کارساز نیست، بلکه گوش دادن به آنان و دقیق شدن به زبان بدن (حالت ها و حرکت های اعضای بدن و صورت) می تواند در این راه مؤثر باشد.

بزرگ ترها خود مهم ترین الگوی رفتاری و هیجانی فرزندان هستند، اگر تصور می‌ کنیم از نظر احساسی و هیجانی احتیاج به کمک و تقویت بیشتر داریم، حتماً از دوستان باتجربه یا روانشناس و مشاور بهره بگیریم.

آموزش و نشان دادن تأثیر افکار بر احساس ها و هیجان ها که از مهارت های خودشناسی است، نیز بسیار مؤثر است.

آموزش روش های آرمیدگی عضلانی یا روش تمرکز بر تنفس، در مدیریت هیجان های پر انرژی مثل خشم و تنفر اثربخش است.

به یاد داشته باشیم که بزه و جرم و جنایت از احساس ضعف، احساس ناکامی، احساس تحت کنترل بودن و احساس مغبون شدن به وجود می آید. اسلحه و چاقو ، آتش و سنگ یا مواد مخدر، جانشین احساس محترم بودن می‌ شود. کسانی که مورد احترام قرار می‌ گیرند، به اسلحه و چاقو برای قدرتمند شدن یا سیگار برای احساس بزرگی و قدرت نیاز ندارند.

منبع: مرکز پزشکی نوین

انتهای پیام

دیدگاه شما