به گزارش جی پلاس، مینا افروزی طراح لباس در مورد فعالیتهای خود در زمینه طراحی لباس گفت: با وجود علاقهای که از دوره نوجوانی به رشته طراحی لباس داشتم در رشته الکترونیک تحصیل کردم. پس از آن به استانبول و لندن رفتم و دورههای آموزشی طراحی لباس را گذراندم. زمانی که در ترکیه فعالیت میکردم استقبال زیادی از طرحهای من شد اما ترجیح دادم به ایران برگردم و کار خود را اینجا ادامه دهم.
افروزی ادامه داد: زمانی که به ایران برگشتم کسی به خیاطی یا دوخت و طراحی مانتو اهمیت نمیداد و فقط یکی دو نفر بودند که کار با پارچههای سنتی را در مناطق شمال شهر شروع کرده بودند. من هم احساس کردم علاوه بر کار در تهران باید به شهرستانها بروم تا مردم را با کارهای جدید آشنا کنم. کار خود را با سفر به یزد آغاز کردم و با ۳۰ مانتو نمایشگاهی در یک مرکز تجاری برگزار کردم. روزهای اول استقبالی از این کار نشد و مردم فکر میکردند اگر قرار است پول زیادی پرداخت کنند بهتر است آن را برای یک لباس ترک خرج کنند. اما کمکم استقبال از کارها زیاد شد و خیلی وقتها مشتریها برای خرید لباس از من به تهران میآمدند. این کار را در شهرهای دیگری مانند تبریز و مشهد هم ادامه دادم و توانستم لباسهای سنتی و طرحهای ایرانی را آنجا رواج دهم.
او با اشاره به فعالیتهایش در زمینه نقاشی افزود: نقاشی را نزد ناصر عزیزی آموختم و از آن روی لباس هم استفاده کردم. علاوه بر آن چون با خوشنویسی نستعلیق هم آشنایی داشتم تصمیم گرفتم اشعار فارسی را روی لباس بیاورم. پس قلم موی نقاشی را به صورت اریب بریدم و با آن روی پارچه خوشنویسی انجام دادم. البته من مبتکر این کار نیستم و افراد دیگری قبلا خطوط فارسی را روی لباس استفاده کرده بودند، اما کار آنها چاپ بود. این مجموعه از کارهای من سال ۹۰ در برنامه مستندی از شبکه اول سیما به نمایش درآمد.
افروزی ادامه داد: یکی از علایق من استفاده از پارچههای سنتی ایران است. بنابراین در شرایطی که بازار پر از ترمههای چینی بود به کارگاههای پارچهبافی در کاشان، اصفهان و یزد رفتم و با آن کارگاهها که در حال تعطیلی بودند قرارداد بستم. آن زمان مردم ترمه را به عنوان رومیزی میشناختند اما من از ترمه دستباف در مانتو استفاده کردم و برشهای مدرن را با پارچه سنتی تلفیق کردم تا لباسی ارائه دهم که از دختر جوان تا بانوی مسن به آن علاقهمند شوند.
او با بیان اینکه کارهایش مشخصه ویژهای ندارند افزود: هیچ وقت نخواستم کارهایم در یک زمینه محدود شود و دوست داشتم برای هر نوع سلیقهای لباس مناسب داشته باشم. بنابراین کارهای متنوعی طراحی میکنم تا هرکسی وارد مزون میشود بتواند لباس مورد علاقه خود را پیدا کند.
افروزی ادامه داد: طراح لباس باید چیزهایی در ذهن داشته باشد و آن را روی کاغذ بیاورد تا ببیند قابل اجرا هست یا نه. متاسفانه بسیاری از فارغ التحصیلان طراحی لباس در ایران با خیاطی آشنا نیستند و نمیدانند لباسی که طراحی کردهاند قابل تبدیل به الگو هست یا چه جنس پارچهای برای آن مناسب است. من ابتدا پارچه را تهیه میکنم و بعد متناسب با جنس و طرح آن به طراحی میپردازم. جنس پارچه، طرح لباس و برشها باید با هم هماهنگ باشند تا لباس به خوبی روی تن بنشیند. برای طراحی از هر چیزی میتوان الهام گرفت. طبیعت، تاریخ، کتاب، برنامه تلویزیونی و... همه میتوانند برای طراح الهام بخش باشند.
این طراح جوان افزود: در سالهای اخیر لباسهای بسیار زیبایی با استفاده از پارچههای سنتی، نقش کاشیکاریها، رنگهای ایرانی، خوشنویسی و... تولید میشود که وقتی یک توریست خارجی آنها را ببیند احساس میکند سنت و تاریخچه ایرانی روی لباس زنان پیاده شده است. خانمها به جای کپیهای ترک و چینی به لباس ایرانی رو آوردند، اما سالهای قبل کسی به دنبال این لباسها نبود و ما چند نفر که فعالیت در این زمینه را شروع کردیم زحمتهای زیادی کشیدیم. آن زمان چیزی نبود که به آن تکیه کنیم و من با چمدانی از لباس به شهرهای مختلف میرفتم به این امید که مردم از این لباسها خوششان بیاید. بعد از آن بنیاد ملی مد و لباس کار خود را شروع کرد و در این چند سال کارهای زیادی انجام شد تا مقوله مد و لباس را جا بیندازند.
او در مورد مشکلات این کار گفت: عدهای از مردم فکر میکنند این شغل پردرآمد است و برای بی کار نبودن به سمت طراحی لباس میآیند و نمایش مانتو میگذارند، در صورتی که خیاطی، الگوسازی یا حتی سایز گرفتن را بلد نیستند. آنها با کپی کردن طرح دیگران و استفاده از پارچههای جذاب اما بیکیفیت هندی لباسهایی ارائه دادند که خیلی زود تکراری شد. حتی عدهای از خیاطها که طراحان لباس برای دوخت کارشان به آنها مراجعه میکردند، الگوی لباس را نگه میداشتند و برای مشتریهای خود از روی آنها میدوختند، بنابراین طرحها مدام تکرار شد.
افروزی ادامه داد: به نظر من از کپی شدن طرحها راه گریزی نیست. تولیدیهای ما سالها از طرحهای ترک کپی میکردند، پس حالا که از طرح ایرانی کپی میکنند تا حدودی جای خوشحالی دارد. درست است که کپی شدن کار برای طراح لباس بد و ناراحت کننده است اما در مجموع باعث میشود طرحهای خوب به مقدار بیشتری تولید شوند و در جامعه رواج پیدا کنند. این اتفاق بهتر از کپی کردن طرحهای خارجی است.
او با اشاره به مضرات الگو گرفتن از طرحهای خارجی گفت: هنرمندان یا خوانندههای خارجی در برنامه های خود لباسهای عجیبی میپوشند که بعضی از طراحان جوان ما به عنوان لباس هنری آنها را الگو قرار دادهاند. شاید این لباسها برای نمایش در یک گالری خوب باشد اما به عنوان لباس اجتماع مناسب نیست. حتی در کشورهای خارجی هم آن نوع لباس فقط در برنامههای خاص استفاده میشود و استفاده عمومی ندارد، اما طراحان جوان ما بدون توجه به این نکات لباسهایی طراحی میکنند که هیچ ارتباطی با تاریخچه و هنر ما ندارد.
افروزی که سابقه طراحی لباس فرم ادارات را هم دارد گفت: هر وقت با مدیران یک شرکت یا اداره جلسه میگزاریم اولین چیزی که آنها میگویند این است که لباسی مشابه لباس فرم فلان سازمان خارجی یا داخلی میخواهند. من میگویم چرا باید به آنها نگاه کنیم در حالیکه خود ما پشتوانه غنی داریم که با توجه به موقعیت کاری هر اداره میتوانیم از تاریخ آن شهر یا صنعت در لباس استفاده کنیم. دست ما برای طراحی لباس مشاغل خیلی باز است اما دید مدیران بسته است.
او ادامه داد: ساختمانهای اداری ما بسیار قدیمی و فرسوده هستند و شاید قابلیت نوسازی نداشته باشند، اما میتوان لباس فرم را آنقدر زیبا طراحی کرد که مراجعه کننده از آن همه رنگ و طرح لذت ببرد. ما میتوانیم برای خطوط هواپیمایی خارجی با استفاده از پارچههای خاصی که داریم لباسهای سادهای طراحی کنیم که کشورهای دیگر را با طرحهای خود آشنا کنیم.
افروزی در مورد فعالیتهای آموزشی خود گفت: طراحی لباس را در تعدادی از ساختمانهای شهرداری مانند سرای محله و کانونهای فرهنگی آموزش میدهم و درآمد آن صرف تامین هزینه تحصیل بچههای نیازمند میشود. علاوه بر این در شهرداری به عنوان کارآفرین فعالیت میکنم و به عدهای از زنان سرپرست خانوار خیاطی یاد دادم که آنها در کارگاهی مشغول فعالیت هستند و با همان نرخ خیاطهای دیگر سفارش کار مزونها را انجام میدهند.
منبع: هنرآنلاین