جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

دلایل تجرد جوانان از زبان محمود گلزاری

معاون ساماندهی امور جوانان وزارت ورزش و جوانان از دلایل مجرد ماندن جوانان می گوید.

کد خبر: ۴۷۵۶۵۲

به گزارش سجی پلاس، به بهانه هفته جوان و برنامه‌هایی که در این هفته در حال اجرا هستند به سراغ معاون ساماندهی امور جوانان وزارت ورزش و جوانان رفتیم تا در رابطه با این طرح‌ها توضیحات بیشتری را از زبان ایشان بشنویم و ببینیم متولیان این حوزه در هفته‌ای که به نام «جوا‌ن‌باوری و جوان‌یاوری» نامگذاری شده، چقدر به دنبال تحقق این شعار هستند. در دفتری شبیه تمام دفتر‌های وزارتخانه ورزش و جوانان، در میان برنامه فشرده آقای معاون وزیر، با دکتر محمود گلزاری به گفت‌وگو نشستیم.

یکی از فعالیت‌هایی که در هفته جوان انجام شده، آزادی جوانان زندانی بود که جرم غیرعمد مرتکب شده بودند، برای بعد از آزادی‌شان چقدر برنامه دارید؟ و برای پیشگیری از بالا رفتن آمار جوانان زندانی چه فعالیت‌هایی در نظر گرفته‌اید؟ هر چند وقت یک‌بار رییس قوه قضاییه نامه‌ای به مقام ممعظم رهبری می‌نویسند و تقاضای عفو تعدادی از زندانیان را مطرح می‌کنند. به هر حال زندان جای خوبی نیست. مردم ما به دلایل متعددی مرتکب جرم می‌شوند، سال‌هاست هم در دنیا و هم در ایران این بحث وجود داشته که ما باید مجازات‌های جایگزین داشته باشیم.

به این شکل که یک قاضی خلاق و با فهم به جای اینکه به یک جوان بگوید برو زندان یک جریمه یا تکلیفی می‌دهد که با ضمانت اجرایی قانون انجام شود و این جوان دیگر به زندان نرود. اگر تلاش شود کسی به زندان نرود و اگر هم می‌رود به صورت‌های مختلف برگردد، این برخلاف تصور بعضی از مردم، باعث تشویق به جرم نمی‌شود.

ما تلاش کردیم به مناسبت هفته جوان، همان‌طور که به مناسبت‌های مختلف مقام معظم رهبری حکم عفو بعضی از زندانیان را صادر می‌کنند، کسانی را که جرایم‌شان طوری بوده که می‌توانند مشمول عفو بشوند، مثل تصادفات رانندگی، نفقه و مهریه و چک را مورد عفو مقام معظم رهبری قرار دهیم. طی مذاکراتی که انجام شد، متوجه شدیم این امر را باید با مشارکت ستاد دیه انجام دهیم، این ستاد با همکاری خیرینی که هستند، این فعالیت را انجام می‌دهد، قرار شده که در این هفته پرونده کسانی که زیر ٣٠ سال هستند و پرونده شان مطالعه شده است، اسامی‌شان اعلام شود و مورد عفو قرار بگیرند.

حدود دو سال از قبول مسوولیت شما در معاونت جوانان وزارت ورزش و جوانان می‌گذرد، چقدر از برنامه‌هایی که در ابتدا در ذهن‌تان بود محقق شده؟ ما زمانی که در وزارتخانه شروع به کار کردیم، حوزه مسوولیت‌مان کوچک‌تر از حالا بود. در حال حاضر حوزه خانواده را هم به دلیل اینکه با مسائل فرهنگی و ورزشی ناهماهنگ بود و بعد هم به دلیل اینکه تخصص بنده و همکارانم در این حوزه بود، به معاونت جوانان سپرده‌اند. در دوره قبل بخش عمده‌ای از فعالیت‌های بخش جوانان، فعالیت‌های جشنواره‌ای بود که با بودجه‌های کلان برگزار می‌شد که در آن جوانان برتر با یک شاخص‌هایی انتخاب می‌شدند، مراسمی برای تقدیر و دادن هدایا از این جوانان برگزار می‌شد. به نظر من این کارها تا اندازه‌ای خوب است اما کار زیر بنایی در حوزه جوانان نیست. یک بخشی از این شکل فعالیت‌ها نمایشی است، نه رسیدگی به مشکلات جوانان.

در زمینه سمن‌ها و مشارکت جوانان، پنج هزار سمن در دولت نهم و دهم فعال بودند که این آمار در پایان کار دولت دهم، به ١٩٧ سمن رسیده بود و با موضوعات خیلی خاص فعالیت می‌کردند. ما در حوزه مشارکت‌ها مشکلی که داشتیم، آیین‌نامه‌های سمن‌ها و سختگیری برای دادن مجوز فعالیت به سمن‌ها بود و تعداد محدود سمن‌ها که در یک حوزه‌های مشخصی فعالیت می‌کردند.

ولی وقتی ما وارد کار شدیم، فکر کردیم می‌شود کارهای زیر بنایی‌تری انجام داد، البته با این موارد هم روبه‌رو بودیم که می‌گفتند شما می‌خواهید جشنواره علی‌اکبر را تعطیل کنید، اما ما هدف‌مان تعطیل کردن جشنواره نبود، بلکه معتقد بودیم این کارها در این وسعت مشکلی از جوانان حل نمی‌کند.

ما در حوزه مشارکت‌های اجتماعی چند کار جدی انجام دادیم، آیین‌نامه‌هایی برای اعطای مجوز، و اعتبارنامه به سمن‌ها را تسریع و تسهیل کردیم. ما احساس کردیم نباید به جوانانی که می‌خواهند تمرین مشارکت اجتماعی کنند وحرفه‌ای هم نیستند، غیر دولتی و غیر سیاسی هستند، سخت بگیریم. تسهیل در اعطای اعتبارنامه‌ها و پیگیری آماده شدن قانون سمن‌ها با کمک وزارت کشور برای تصویب در مجلس و همچنین افزایش تعداد و زمینه‌های فعالیت سمن‌ها جزو فعالیت‌های ما بوده. تعداد سمن‌های جوانان از ١٩٧ سمن به ۵٠٠ سمن رسیده است.

در حال حاضر زمینه فعالیت سمن‌ها از یک‌سری موضوع محدود به موضعات و زمینه‌های متنوعی رسیده است، در حال حاضر در سطح کشور سمن‌های گردشگری، محیط زیست، هنری، ادبی، اعتقادی، ارزشی و پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی فعال شده‌اند. سعی کرده‌ایم این سمن‌ها را گسترده کنیم که جوانان با علایق متفاوت بتوانند فعالیت کنند، نه اینکه اگر یک جوانی در یک حوزه‌ای انگیزه و علاقه به فعالیت ندارد، نتواند مشارکت اجتماعی را تجربه کند.

در زمینه سمن‌ها و مشارکت جوانان، پنج هزار سمن در دولت نهم و دهم فعال بودند که این آمار در پایان کار دولت دهم، به ١٩٧ سمن رسیده بود و با موضوعات خیلی خاص فعالیت می‌کردند.

برای توانمند‌سازی سمن‌ها هم برنامه‌ریزی کرده‌ایم، این توانمندی را به دو قسمت تقسیم کرده‌ایم، توانمند‌سازی مادی و معنوی. در زمینه مالی برخلاف گذشته نگفتیم که به هر سمن این مقدار در سال پول می‌دهیم، گفتیم در ازای یک فعالیت تعریف شده، می‌توانیم فعالیت‌شان را بها بدهیم و بعضی از فعالیت‌های خودمان را با سمن‌های معتبر قرار داد ببندیم و سمن‌ها مجری برنامه‌هایی باشند که وزارتخانه انجام می‌دهد، یعنی از پتانسیل نیروی انسانی داوطلب سمن‌ها استفاده کنیم برای انجام فعالیتی در حوزه علاقه‌مندی آنها و برنامه‌های اجرایی وزارتخانه را انجام دهیم.

همچنین برای سمن‌ها، آموزش‌های عمومی و تخصصی در نظر گرفتیم. در زمینه آموزش‌های عمومی، قواعد فعالیت در گروه‌های اجتماعی و ارتباط با یکدیگر و گروه را آموزش می‌دهیم. تا به حال بیش از شش دوره آموزشی برای سمن‌ها در زمینه‌های عمومی و تخصصی برگزار کرده‌ایم.

مساله تفکیک معاونت جوانان از معاونت ورزش در حال حاضر در چه مرحله‌ای است؟ یکی از مسائلی که من در حال پیگیری آن هستم مساله تفکیک است. همه تلاش‌های‌مان که در حوزه جوانان انجام داده‌ایم، در حوزه مشارکت‌ها و خانواده کارهای خوبی صورت گرفته است، اما با تمام اینها، به نظر من اگر ما بخواهیم کار تاثیر‌گذاری در حوزه جوانان انجام دهیم، باید حوزه جوانان را از حوزه ورزش تفکیک کنیم.

ما هم از نظر گسترش فعالیت‌ها و هم از نظر بودجه و هم از نظر اقتدار در وزارتخانه محدودیت‌هایی داریم. ما اگر یک برنامه ساده را بخواهیم انجام بدهیم، به این دلیل که به هر صورت یک معاونت هستیم در بین هفت معاونت دیگر، زمان می‌برد تا کار ما تصویب شود و برایش بودجه در نظر گرفته شود. وزیر محترم هم معتقدند که این حوزه باید تفکیک شود.

به این دلیل که حوزه ورزش به‌قدری حاشیه و مساله و کار انجام‌نشده دارد که به‌تنهایی وقت و انرژی خاصی می‌طلبد. البته تا قبل از ادغام این دو حوزه در یک وزارتخانه مشترک، حوزه ورزش عقب‌تر از جوانان بود، چون یک سازمان تربیت‌بدنی بود که یک مجموعه فعالیت‌های ورزشی انجام می‌داد، آقای گودرزی به عنوان یک استاد دانشگاه خوشفکر در حوزه ورزش، زمانی که وزیر شدند، با شناخت دقیقی که از ورزش داشتند، متوجه شدند که حوزه ورزش در زمینه اخلاق و فرهنگ مشکل دارد، در زمینه زیرساخت‌ها و بودجه و ارتباط با فدراسیون‌های جهانی مشکلات زیادی وجود دارد. ورود به این حوزه‌ها به قدری وقت وزارتخانه را می‌گیرد که زمانی برای حوزه جوانان باقی نمی‌ماند.

اجتماعی شدن برای جوانان ما مساله مهمی است. اگر توسعه اجتماعی برای کشور مهم است، باید اجازه دهیم که تعداد سمن‌ها افزایش پیدا کند و میزان مشارکت اجتماعی جوانان را بالا ببریم.

دکتر گودرزی به دنبال این هستند که یک سازمان نظام ورزشی هم ایجاد شود، مثل سازمان نظام پزشکی یا سازمان نظام روانشناسی که هرکسی که می‌خواهد در این زمینه فعالیت کند، از سازمان مربوطه مجوز فعالیت بگیرد. همین فعالیت‌ها نیروی اجرای فراوانی می‌طلبد به همین دلیل وقتی برای حوزه جوانان باقی نمی‌ماند. اگر در کشورهای دیگر می‌بینیم که این دو حوزه با هم ادغام شده‌اند، حوزه ورزش این کشورها به اندازه ورزش ما پرالتهاب و پرحاشیه نیست که می‌توانند به هر دو حوزه در یک وزارتخانه واحد رسیدگی کنند.

خود وزیر بسیار پیگیر این مساله هستند و ما هم یکی از دغدغه‌های جدی‌مان تفکیک بوده است. در حال حاضر به اینجا رسیده‌ایم که معاون اول رییس‌جمهور خیلی جدی مسوولیت این کار را به عهده گرفته‌اند، دفتر ایشان پیگیر مساله هستند، ما هم مطالعات علمی در این زمینه انجام داده‌ایم، نخواستم شتابزده تصمیم بگیریم، مثل دوره قبل که نشستند و برخاستند و گفتند ادغام این دو حوزه صورت بگیرد، ما هم شتابزده تصمیم به تفکیک بگیریم.

مطالعات جدی بین‌المللی انجام گرفته در این زمینه، اینکه دنیا برای جوانان چه فعالیتی انجام می‌دهد، نقدهایی که برای ادغام یا تفکیک این دو حوزه وجود دارد و اینکه بعد از تفکیک چه فعالیت‌هایی می‌خواهیم داشته باشیم. نتیجه این تحقیقات و بررسی‌ها را در هفته آینده به دفتر دکتر جهانگیری ارایه می‌کنیم، تا در هیات دولت مطرح شود.

آقای جهانگیری و دکتر نوبخت هم یک ماده واحده‌ای را در این زمینه امضا کرده‌اند، تا به هیات دولت برود، مطالعات ما هم پشتوانه این ماده واحده خواهد بود. این تفکیک کار بزرگی است که امیدواریم در دوره مسوولیت ما صورت بگیرد.

برنامه‌های وزارت ورزش و جوانان در حوزه ارتباطات بین‌المللی بسیار محدود است، دلیل این مساله چیست؟ ما در طول این سال‌ها هیچ فعالیت بین‌المللی در حوزه جوانان نداشتیم، در هفته جوان برای نخستین‌بار میزبان نمایندگان کشورهای حاشیه خزر هستیم. دومین اجلاس مسوولان جوانان دریای خزر همزمان با هفته جوان با شعار دریای خزر، دریای صلح و توسعه برگزار می‌شود.

مسوولان امور جوانان پنج کشور حاشیه خزر در این نشست حضور دارند. اما باز هم مشکلاتی در این زمینه وجود دارد، ما اگر بخواهیم در معاونت جوانان یک فعالیت بین‌المللی در وزارتخانه انجام دهیم، باید از اداره بین‌الملل ورزش هماهنگ کنیم که هیچ ارتباطی با حوزه جوانان ندارد و فعالیتش در زمینه هماهنگی فدراسیون‌ها و اعزام تیم‌ها به مسابقات بین‌المللی است اما ساختار اینطور ایجاب می‌کند.

مهم‌ترین دغدغه معاونت جوانان در حوزه اجتماعی چه موضوعی است؟ من یک جلسه‌ای داشتم با نماینده جوانان روسیه، من از ایشان پرسیدم مهم‌ترین کاری که شما برای جوانان کشورتان انجام می‌دهید، چیست؟ ایشان گفتند: «ما در ٨۴ مرکز استان دایره فعالیت حوزه جوانان‌مان گسترده است، مهم‌ترین دغدغه ما اجتماعی کردن جوانان است.» این مساله برای دنیا مهم است برای ما هم مهم است.

یک‌سری دغدغه ما داریم، یک دغدغه‌هایی هم جوانان دارند، دغدغه ما هم مثل تمام دنیا، اجتماعی شدن جوانان است. الان بخش عمده‌ای از جوانان ما در انزوای اتاق‌های خودشان هستند، به همین دلیل مهارت‌های اجتماعی را آموزش نمی‌بینند و خشم‌های پنهان دارند، افسردگی به شکل دیگری وجود دارد. اجتماعی شدن برای جوانان ما مساله مهمی است.

اگر توسعه اجتماعی برای کشور مهم است، باید اجازه دهیم که تعداد سمن‌ها افزایش پیدا کند و میزان مشارکت اجتماعی جوانان را بالا ببریم. در دوره‌های قبل متاسفانه این طور بود که از دور هم جمع شدن جوانان و با هم بودن‌شان واهمه داشتند و سعی می‌کردند که مدام جوانان را محدود کنند. اما در حال حاضر سیاست دولت، گسترش فعالیت اجتماعی جوانان است.

در مورد سایت همسرگزینی و انتقادهایی که به ایجاد این سامانه وجود دارد، بعضی کارشناسان معتقدند مشکل جوانان ما در ازدواج پیدا کردن همسر مناسب نیست، بلکه مسائل زیرساختی دیگر است که ابتدا بهتر است این مسائل حل شود بعد به سراغ مقوله همسریابی برویم، نظر شما چیست؟ کسی که ازدواج نکرده و با برکات ازدواج آشنا نیست، شاید چنین نظری داشته باشد. ما ١١ میلیون و ٢۴٠ هزار نفر در سال ٩٠ مرد و زن مجرد که به سن ازدواج، یعنی سن زیر ٣۵ سال، رسیده‌اند، داریم. میانگین سن ازدواج در کشور رو به رشد است، از طرفی می‌بینیم که در کشور میانگین سن مردان ٢٨ و زنان ٢٣ سال است. در بعضی نقاط تهران ٣١ سال است. حدود ۴٧ درصد افرادی که در سن ازدواج هستند، مجرد هستند. پس با دو پدیده روبه‌روییم، یکی اینکه تعداد مجردها زیادند، دوم اینکه سن ازدواج بالا رفته.

بیاییم به این ١١ میلیون نفر بگوییم، چرا ازدواج نکرده‌اید؟ مشکل‌تان چیست؟ می‌گویند: اشتغال، مسائل معیشتی. ما بررسی کردیم و دیدیم که ۴٠درصد مشکلات مربوط به مسائل معیشتی است که شامل شغل، مسکن و هزینه‌های ازدواج است. اما همه مشکل این نیست. بسیاری از خانم‌ها هستند که یا انگیزه ازدواج ندارند، یا فکر می‌کنند آزادی‌های‌شان گرفته می‌شود، اعتماد به جنس مخالف ندارند و... اما خانم‌هایی هم هستند که انگیزه ازدواج دارند و مسائل اقتصادی هم برای‌شان خیلی مهم نیست، اگر از این گروه بپرسیم که چرا ازدواج نکرده‌اند، می‌گویندچون خواستگار نداریم.

به دلیل گسترش شهرنشینی، دور شدن مردم از اقوام و همسایه‌ها و به دلیل اینکه روش سنتی ما خیلی کفاف نمی‌دهد، فاصله بین نسل‌ها زیاد شده و در کنار عوامل متعددی که ما داریم، یک بخش عمده‌ای از عوامل مشکل همسریابی است. ما در سه زمینه برای ازدواج جوانان مشکل داریم: اقتصادی،فرهنگی و همسریابی.

۴٠ درصد برای مشکل معیشتی، کمی عجیب نیست؟ طبق آماری که ما داریم و تحقیقاتی که انجام شده، در مناطق مرفه تهران، میانگین سن تجرد بالاتر از شهر ری است، ما می‌بینیم که مساله تجرد خیلی ارتباطی با اقتصاد ندارد. سال ٩٢ در استان تهران میانگین سن پسران ٢٩ و سن دختران ٢٢ بوده، در شهر تهران ٣١ و ٢٧ بوده، در شمیرانات ٣٢ و ٢٩ بوده، در شهر ری ٢٩ و ٢۵ است.

این آمار می‌تواند تحت تاثیر مساله سنت هم باشد، ازدواج‌های سنتی در بعضی مناطق آمار ازدواج در سنین پایین را بالا می‌برند در صورتی که در بعضی مناطق که سبک زندگی متفاوت است این آمار افزایش پیدا می‌کند، این می‌تواند شاخصی باشد برای این موضوع که نقش اقتصاد در بالا رفتن ازدواج کمرنگ است؟ مسائل سنتی هم می‌تواند روی مسائل اقتصادی تاثیر بگذارد و آن را کمرنگ کند. در اینکه مسائل اقتصادی در ازدواج سهم دارد، شکی نیست. ما بررسی کردیم و متوجه شدیم عمده‌ترین مساله در بحث اقتصاد، اشتغال است. ما مقوله اقتصادی در بحث ازدواج را به چهار بخش تقسیم کردیم؛ شغل، درآمد، مسکن، هزینه‌های ازدواج. در اینها شغل مهم‌ترین مساله است.

به دلیل گسترش شهرنشینی، دور شدن مردم از اقوام و همسایه‌ها و به دلیل اینکه روش سنتی ما خیلی کفاف نمی‌دهد، فاصله بین نسل‌ها زیاد شده و در کنار عوامل متعددی که ما داریم، یک بخش عمده‌ای از عوامل مشکل همسریابی است. ما در سه زمینه برای ازدواج جوانان مشکل داریم: اقتصادی،فرهنگی و همسریابی.

اما مسائل اجتماعی و فرهنگی را هم باید در نظر بگیریم؛ بررسی‌هایی که انجام شده نشان می‌دهد که دختران به شأن اجتماعی و ادامه تحصیل اهمیت می‌دهند و ترجیح می‌دهند روی موقعیت اجتماعی و تحصیلی شان سرمایه‌گذاری کنند و بعد از اینکه در این موارد به نقطه‌ای که مد نظرشان هست رسیدند، ازدواج کنند. اینها یک بحث اجتماعی است که می‌تواند از مدرنیته تاثیر گرفته باشد. اما بحث مهم‌تر امکان پیدا شدن فردی است که به عنوان گزینه‌ای برای ازدواج وجود دارد.

اگر ما یک بستر مناسب برای ایجاد این روابط ایجاد می‌کردیم شاید این انتخاب و آشنایی هم صورت می‌گرفت، اما بحث تفکیک جنسیتی این امکان را فراهم نکرد. اما این روزها حتی معاونت‌های فرهنگی دانشگاه‌ها هم به این موضوع پی برده‌اند و معتقدند که ما باید اردوهای علمی مان را به صورت مشترک برگزار کنیم تا زمینه این آشنایی‌ها را فراهم کنیم.

اگر شما می‌گویید همسریابی مشکل اصلی جوانان ما نیست، چرا حدود ٣٠٠ سایت غیرقانونی فعال است؟ مردم پول می‌دهند، فریب می‌خورند، صدمه می‌بینند. این نشان می‌دهد تقاضا بالاست که این امکانات عرضه می‌شود. نزدیک به ٣٠ موسسه خیریه وجود دارد که این امکان را برای جوانان فراهم می‌کنند. صدها آدم دیگر که به نام راوی و معرف، می‌شناسیم‌شان فعالیت می‌کنند. اگر این سایت‌ها تقاضا نداشتند، تا به حال تعطیل می‌شدند. تعداد این سایت‌ها سه سال پیش ١٢٠ سایت بود ولی حالا ما ٣٠٠ سایت فعال در این زمینه داریم. این نشان می‌دهد یک تقاضایی وجود دارد.

این وجود تقاضا در جامعه درست است، اما توقعی که مردم از دولت به عنوان یک نهاد اجرایی دارند موضوع دیگری است، مردم می‌گویند تا زمانی که مساله اقتصاد و معیشت جوانان حل نشده و زمینه برای ازدواج فراهم نیست، چرا دولت به سراغ مقوله همسر گزینی رفته؟ این موارد مانعه الجمع نیست، ما زمانی می‌توانیم وارد یک بحث نشویم که فراوانی پایین باشد. اما جایی که می‌گویند ما ١١میلیون مجرد داریم، دلیل تجرد این ١١میلیون نفر ۴٠ درصد مسائل اقتصادی است، اما یک سوم این تعداد می‌خواهند ازدواج کنند، خودشان و خانواده‌های‌شان نگرانند و راهی برای پیدا کردن همسر ندارند.

اگر آمار اینقدر بالا باشد، دولت هیچ حساسیتی نباید نشان دهد؟ نکته دیگر این است که اگر ما ساکت بمانیم، جاهای دیگری هستند که آسیب می‌زنند به جوانان. منظور شما این است که نکند پرداختن به بحث همسان‌گزینی ما را از پرداختن به مسائل دیگر غافل کند.

منظور این است که نکند این مساله همسان‌گزینی در مقابل مساله اقتصاد و معیشت، تبدیل به اولویت شود. من معتقدم وقتی آمار کسانی که به دلیل نبودن زمینه برای انتخاب همسر ازدواج نمی‌کنند به چهار میلیون نفر می‌رسد این مساله اولویت پیدا می‌کند. من می‌گویم سهم این موارد را تقسیم کنیم به یک سوم مسائل اقتصادی، یک سوم مشکلات همسریابی و یک‌سوم مسائل فرهنگی و بدبینی‌هایی که در ازدواج وجود دارد. دولت در هر سه زمینه مسوول است. در زمینه اشتغال و مسکن و مسائل دیگر بیشتر مسوولیت‌مان پیگیری است.

به طور کلی معاونت جوانان یک معاونت ستادی است نه اجرایی. ما در وزارت کار مساله اشتغال جوانان را مطرح کردیم، پیگیری کردیم، کارگروه تشکیل دادیم، دولت در بودجه امسال یک بودجه قابل توجهی برای اشتغال جوانان در نظر گرفته است. ما زمینه‌ها را فراهم کرده‌ایم، در مورد همسان‌گزینی چون کسی متولی امر نبود ما خودمان به شکل اجرایی وارد شدیم. در مورد مسائل مربوط به خانواده هم به سهم خودمان کارهایی انجام داده‌ایم.

در سایت همسان‌گزینی ما برنامه‌ریزی کرده‌ایم که سالی ١٠٠ هزار ازدواج را از طریق این سایت انجام دهیم. این سایت به این شکل نیست که دختر و پسر‌های جوان خودشان مشخصات‌شان را بگذارند و برای ازدواج اعلام آمادگی کنند. محور اصلی این سایت معتمدین و بزرگ‌ترهایی هستند که ما به آنها می‌گوییم معرف‌های ازدواج؛ افرادی که مورد اعتماد گروهی از مردم هستند و خانواده‌ها به اینها رجوع کرده‌اند، مشخصات جوان‌های‌شان را داده‌اند، و اینها به دنبال کار ازدواج جوانان هستند.

یکی از مواردی که در برنامه‌های پیش‌روی وزارت جوانان وجود دارد، مجلس جوانان است، با چه رویکردی و چه زمانی قرار است این اتفاق بیفتد؟ این برنامه سال آینده قرار است اجرایی شود. مجلس جوانان یکی از نمادهای مشارکت جوانان در تصمیم‌گیری‌های کلان کشور است. ما قبلا مجلس‌های دانش‌آموزی را تجربه کرده‌ایم. در کشورهای دیگر این مجلس جوانان وجود دارد، ما تا به حال فقط در مورد ضرورت وجود مجلس جوانان مطالعه انجام داده‌ایم. اما چند سوال اساسی‌مان هنوز باقی است که باید به جواب‌شان برسیم، یکی اینکه این مجلس‌ شأن قانونگذاری دارد یا مجلس مشورتی است؟ مطمئنا در ابتدا به عنوان یک مجلس مشورتی که به دولت و مجلس شورای اسلامی کمک مشورتی بدهد، فعالیت خواهد کرد.

نکته دوم اینکه چگونه این مجلس باید شکل بگیرد و انتخاب شود، ما در مجلس‌های دانش‌آموزی این مشکل را نداشتیم، چون همه نمایندگان از طریق آموزش و پرورش به مجلس راه پیدا می‌کردند، اما در مجلس جوانان قشرهای مختلف قرار است به عنوان نماینده جوانان در مجلس جوانان فعالیت کنند. در بعضی از کشورها این طور است که هر نماینده مجلس می‌تواند چهار نماینده جوان از شهری که نماینده آن است انتخاب کند.

راجع به روش‌هایی که متناسب با جامعه خودمان باشد باید مطالعاتی صورت بگیرد. امسال چون ما انتخابات مجلس شورای اسلامی را هم در پیش داریم، برای اینکه تداخل پیدا نکند، تصمیم گرفتیم که در سال ٩۵ این برنامه را اجرایی کنیم.

منبع: روزنامه اعتماد

انتهای پیام

دیدگاه شما