همسری که یک جوان برمیگزیند، باید او را در اجابت این دعا و رسیدن به این چکاد بلند و روشن کمال یاری رساند و این فراهم نمیشود مگر اینکه دختر و پسری که میخواهند ازدواج کنند، باید علاوه بر هماهنگی در برخی ویژگیهای فردی و خانوادگی دارای صفات شخصیتی بهنجار و سالمی باشند و با آموزشهای مناسب سطح مهارتهای زندگی و ارتباطی خود را افزایش دهند.
ویژگیهای هر فرد را میتوان در سه گروه جای داد:
۱ - تغییر ناپذیر: جسم (قد، چهره..)، نژاد، هوش، سن، عده خواهران و برادران، سواد پدر و مادر و... .
۲ - نسبتاً ثابت (صفات شخصیتی): میزان برونگرایی، صداقت، حیاء، امانتداری، حسن خلق، سخاوت، دینداری، استقلال و ....
۳ - تغییرپذیر: رفتارها و مهارتهای آموختنی، ناراحتیهای روانی گذرا مانند اضطراب، افسردگی، پیشرفت تحصیلی، میزان درآمد و ... .
روشن است که ویژگیهای گروه سوم را نباید جدی گرفت و کسی را به خاطر آنها قبول یا رد کرد. از بین ویژگیهای گروه اول، برخورداری از سطح هوشی بالاتر از متوسط را میتوان با کمی بررسی و در صورت تردید از طریق مشاورههای علمی در کمتر از یک ماه بدست آورد و بقیه را نیز به آسانی مشخص کرد.
ملاکهای اصلی به گروه دوم تعلق دارند که بعد از ازدواج خود را نشان میدهند و به سادگی تغییر نمیپذیرند. نارضایتیهای خانوادگی و طلاقها بیشتر مربوط به این صفات و ویژگی های شخصیتی نسبتاً پایدار است. متأسفانه چون علمای اخلاق و روانشناسان مسلمان در ایران، در این زمینهها یعنی تعیین ملاکهای اصلی ازدواج و راههای تشخیص آنها مطالعات و بررسیهای علمی و دقیقی انجام ندادهاند، جوانان و پدران و مادران آنها دچار سردرگمیهای زیادی شدهاند و کار مهم انتخاب همسر را یا با آزمون و خطا، نگرانی و تردید، استخاره و دعا گرفتن انجام میدهند و یا عینیترین و نمایانترین ویژگیها مانند ظاهر فرد، تحصیلات، وضعیت اقتصادی را در نظر میگیرند و چنین میشود که در گرداب سطحینگری فردی میافتند و یا اسیر ظاهرسازیهای مذهبی می شوند. این عرصه بیش از دیگر میدانهای علمی همکاری صمیمانه و پیگیری پژوهشگران حوزه و دانشگاه را میطلبد.
منبع: مجله سپیده دانایی