به گزارش جی پلاس، فرناز عبدلی کارشناس گرافیک است و هم اکنون در رشته MBA دانشگاه شهید بهشتی تحصیل میکند. او که در چند سال اخیر به کار طراحی لباس مشغول است، گفت: به دلیل علاقهای که به عکاسی فشن داشتم به میلان رفتم تا در این رشته تحصیل کنم اما آنجا با طراحی فشن آشنا شدم و تصمیم گرفتم در آن زمینه ادامه تحصیل دهم. اما چون در دانشگاههای تراز اول جهان برای تحصیل مقطع فوق لیسانس باید رزومه و سابقه کاری مرتبط ارائه شود به ایران برگشتم تا مدتی کار طراحی لباس انجام دهم و رزومه خود را تکمیل کنم. اما وقتی کارم را شروع کردم استقبال زیادی از آن شد و ادامه پیدا کرد.
او در مورد علاقه اولیه خود به این رشته گفت: مادرم آموزش طراحی و خیاطی دیده بود و لباس عروس میدوخت به همین دلیل از کودکی با این موضوع آشنا بودم. از ۱۵ سالگی وارد کار تئاتر شدم و در کنار بازیگری، گاهی اوقات طراحی لباس تئاترها را هم انجام میدادم. اما زمانی که تصمیم گرفتم به صورت جدی در زمینه لباس کار کنم یک دوره طراحی لباس را در دانشگاه IED بارسلونا گذراندم.
عبدلی افزود: در شاخههای مختلف مانند طراحی لباس تئاتر، فیلم و عروس کار میکنم اما فعالیت متمرکز من به لباسهای اجتماع اختصاص دارد. از کارهای دیگرم میتوانم از طراحی نمایش "این لحظه را جایی دیدهام" به کارگردانی سجاد افشاریان و فیلم "جای خالی" به کارگردانی نگین امینزاده نام ببرم.
او در مورد دلیل ورود به حوزه لباس اجتماع گفت: چند سال پیش من به عنوان دختر جوانی که از جامعه هنرمندان است دوست داشتم لباسی مناسب آن فضا بپوشم که با روحیات من هماهنگ باشد. لباسهای رنگارنگ و گلدار را دوست داشتم و پارچههای زیبا را پیدا کرده و طرحی ابتدایی میکشیدم تا مادرم آن را بدوزد. کمکم اطرافیان هم از این لباسها استقبال کردند و خواستند مشابه آن را داشته باشند. متوجه شدم که در این مقوله کمبود زیادی وجود دارد و میشود در این زمینه کار کرد.
عبدلی افزود: در آن زمان چنین لباسهایی وجود نداشت و تولیدیها فقط به کپی کردن از یکدیگر یا کارهای خارجی مشغول بودند. من لباسی میخواستم که یک روپوش معمولی نباشد و ایدهآلها و فکرهایی داشتم که دیگران هم از آنها استقبال میکردند. شاید ابتدا یک گروه کوچک مخاطب من بودند اما این دایره گسترش پیدا کرد و حالا پوشیدن مانتوی رنگارنگ و گلدار چیز عجیبی نیست.
او با اشاره به اهمیت دوخت لباس گفت: اوایل به برش و دوخت اشراف زیادی نداشتم اما الان روی این نکات خیلی حساس هستم و لباسها با وجود اینکه خیلی ساده به نظر میرسند از نظر برش، دوخت و تن خور بالاترین کیفیت را دارند تا مشتری فکر نکند که کار ایرانی با کیفیت و تمیز نیست. نظر شخصی من در مورد برش این است که لباس باید راحت و کاربردی باشد و مخصوصا در بهار و تابستان باید آزاد باشد، بنابراین حتی اگر مشتری لباس تنگ بخواهد من سبک خودم را پیش میبرم و این ایدهآل برند ماست.
عبدلی با اشاره به اینکه کارهایش را به صورت اینترنتی و در نمایشگاه خود عرضه میکند افزود: با توجه به اینکه اولین نمایشگاه رسمی من در شیراز برگزار شد قصد دارم تورهای نمایشگاهی در شهرستانها برگزار کنم و در شهرهای مختلف مانند شیراز، اصفهان، مشهد، کیش و... لباسها را به علاقهمندان عرضه کنم. ۳ سال پیش هم نمایشگاهی در لندن برگزار شد که مجموعهای از کارهای ما در آن نمایش داده شد. الان هم در استرالیا نمایندهای داریم که نمایشگاههای فصلی از کارهای ما برگزار میکند.
عبدلی افزود: طراحی لباس عروس کار مورد علاقه من است و امیدوارم فرصتی برای نمایش آنها پیش بیاید. علاوه بر این به عنوان مشاور هنری با چند گروه موسیقی همکاری کردم و در زمینه طراحی لباس فرم برای شرکتهای خصوصی کار کردم.
او با اشاره به اینکه سلیقه مردم نسبت به چند سال پیش خیلی بهتر شده است افزود: دیدن کارهای مختلف باعث شده دیدگاه مردم بهتر شود. اما هنوز باید ذهنیت مردم را نسبت به کالای ایرانی تغییر داد چون آنها محصول خارجی را بیشتر میپسندند. پارچههای ما ترک است و خودمان آن را وارد میکنیم اما برچسب ایرانی روی لباسها میزنیم و خیلی از کسانی که تمیزی و کیفیت کار ما را میبینند میگویند برچسب خارجی روی آن بزنیم تا فروش بیشتری داشته باشیم.
عبدلی ادامه داد: اطلاعات مردم در مورد صنعت نساجی و لباس بسیار کم است و به همین دلیل لباس ایرانی را که با برچسب خارجی در بازار عرضه میشود با قیمت بالا خریداری میکنند، در حالیکه نمیدانند مانتو فقط در ایران استفاده میشود و مارکهای معروف خارجی اصلا مانتو تولید نمیکنند. با وجود مشکلات زیادی که در این کار وجود دارد خوشحالیم که مشریان خاص خود را داریم و اینکه برند ما در شهرهای مختلف به جز تهران جا افتاده برای ما امیدبخش است.
او با بیان اینکه بیشتر مشتریان آنها در سن ۲۰ تا ۴۰ سال هستند افزود: خیلی دوست دارم که شهرهای دیگر هم به جنب و جوش بیفتند چون الان همه اتفاقات به تهران محدود شده و بچههای شهرستانی امکانات کمی برای کار دارند. با وجود اینکه قبلا در شیراز نمایشگاه داشتم اما به نظر میرسد به راحتی اجازه این نوع فعالیتها را در شهرستان نمیدهند.
منبع: هنرآنلاین