جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

در گفت و گو با جی پلاس عنوان شد:

راه اندازی شبکه نمایش زنده لباس و موزه نیاز صنعت مد کشور

کد خبر: ۴۷۰۸۲۱
راه اندازی شبکه نمایش زنده لباس و موزه نیاز صنعت مد کشور

مهلا زمانی، نامی آشنا به ویژه در بین فعالان حوزه مد و لباس است. او که علاوه بر طراحی لباس های اسلامی - ایرانی ۲۰ سال از عمر خود را صرف فعالیت درباره تاریخ لباس ایران کرده، در حال حاضر شش جلد کتاب در این خصوص نوشته و بین ۵۰ مدیست بین المللی از پارلمان ایتالیا لوح دریافت کرده است.

به گزارش خبرنگار جی پلاس، زمانی، فارغ التحصیل مدیریت بانک از انگلستان است و هم زمان دوره طراحی لباس را گذرانده و می گوید در طول سال های فعالیت خود کارش را از روی علاقه انجام داده است و این روزها اجرای نمایش زنده "لباس، پرنیان هفت رنگ" را در برنامه دارد.

با مهلا زمانی در دفتر کارش و در بین لوح های تقدیرش از سازمان ملل متحد، دانشگاه جواهر لعل نهرو، یونسکو و لباس ها و اشیای قیمتی اش به صحبت می نشینیم.

زمانی که دو سال متوالی در جشنواره مد و لباس فجر به عنوان طراح برتر انتخاب شده است در شروع صحبت هایش می گوید: از زمان ریاست جمهوری مقام معظم رهبری من می شنیدم که ایشان در رابطه با لباس ملی صحبت می کنند اما این داستان برای مردم جاافتاده نبوده و نیست؛ بسیاری از مردم فکر می کنند که لباس ملی یعنی لباسی که به شکل خاص به تن همه ملت ایران شود. در صورتی که در زمان آقای عماد افروغ که در کمیسیون فرهنگی مجلس بودند، از من برای این طرح دعوت شد و من متوجه شدم منظور از لباس ملی این نیست که باید به شکل یک لباس واحد مانند زندانی ها تن همه شود.

باید برگردم به بیانات مقام معظم رهبری در سال ۸۳ بین دانشجویان دانشگاه همدان که معتقد بودند ایرانی باید لباس ایرانی بپوشد؛ به همین جهت خودش باید طراحی کند و از دیگران الگو نگیرد. منظورشان این بود که از غرب الگو نگیرند.

  • طراحی مد در ایران چه جایگاهی دارد؟

طراحی مد و لباس رو به پیشرفت است؛ من نباشم هم این کار ادامه پیدا می کند اما امیدوارم کارهای فاخری که آماده کردم به دست جوانانی بسپرم که علاقمند به ایران باشند.

کارگروه مد و لباس و به طور مشخص آقای حمید قبادی زحمت کشیدند. می بینید در یک سال گذشته ویترین های مغازه ها تبدیل به مداد رنگی شده است؛ چنین موردی در گذشته وجود نداشت.

لباس منوط بر اینکه تمام قوانین جمهوری اسلامی را رعایت کند، باید آزاد باشد.

  • اجرای "لباس، پرنیان هفت رنگ" بر چه اساسی به ذهن تان رسید؟

"لباس، پرنیان هفت رنگ" یک نمایش زنده لباس کاملا اسلامی است؛ اگرچه فقط بانوان حضور خواهند داشت، با این حال مدل ها با حجاب کامل به روی صحنه می آیند.

در سفارت مالزی نمایش زنده لباسی برگزار بود که من هم در آن شرکت کردم. علاقمندم در این رابطه قیاسی با یک کشور اسلامی انجام شود و آماده ام مقایسه ای بین ده طراح اسلامی انجام شود اما با این شرط که حمایت جدی صورت پذیرد نه حمایتی که در حال حاضر می شود.

"لباس، پریان هفت رنگ" پایلوتی برای برنامه مذکور است که شاید تعدادی از مقامات هم حضور داشته باشند، حتما از نظرات آنها در این رابطه بهره می گیریم تا برای تکمیل پروژه آینده راهنمایی شویم.

اگر ما از طریق نیروهای انتظامی یا هر نهاد دیگری که ارشاد می کند به جوانان می گوییم اجازه ندارید چنین لباسی را بپوشید، باید در مقابلش بگوییم چه بپوشند یعنی آنچه برای پوشش صلاح است را معرفی کنیم و این اتفاق هم به هیچ عنوان انجام نمی شود مگر از طریق رسانه های تصویری و جمعی.

این نمایش را با زحمت زیاد و هزینه های بسیار گزاف و با فروش بسیاری از لوازمی که به آنها دلبسته بودم انجام می دهم تا بتوانم رسالت خودم را برای جوانان داشته باشم. بنابراین می خواهم موضوع فرهنگی پوشش ایران را تا حدی معرفی کنم.

  • چه لباس هایی در این مراسم به نمایش درمی آیند؟

این نمایش زنده در چند بخش لباس های پرسنل یا کار، مانتوی اجتماع، لباس های مهمانی ها ساده خانم ها یا به عبارتی لباس خانه، لباس مهمانی عصرانه برای زمانی که بانوان به رستوران یا کافی شاپ می روند، لباس مهمانی عادی، لباس مراسم های جدی تر مانند عروسی، چادر و در نهایت لباس عروس ایرانی که تمام خرج کارهایش اصلی و برای اواخر دوره زندیه است، معرفی می شوند.

برای بانوان محجبه جوان هم چادرهایی طراحی کرده ام که بتوانند در مراسم های مختلف استفاده کنند زیرا همانطور که هر جوانی علاقمند به وجود خلاقیت و طرحی نو در لباس هایش است، حتما خانم های محجبه هم علاقمند هستند که چادرهای شان نو باشد. چرا آنها چادر مادربزرگ های شان را سر کنند و چادرشان طرحی جدید نباشد؟

من برای طراحی چادر و لباس سئوال کردم و پاسخ گرفتم که پوشیدگی چادر یا لباس مهم است و نوع آن مهم نیست.

  • شما به پوشیده بودن این لباس ها اشاره کردید یعنی حتی اگر آقایان هم در نمایش زنده حضور داشته باشند، مشکلی نیست؟

تعدادی از خبرنگاران خارجی که سالیان سال است با آنها کار می کنم به من مراجعه کردند که اگر می گویی لباس ها پوشیده است، چرا اجازه نمی دهی ما حضور داشته باشیم؟ گفتم من قانون گذار نیستم باید به وزارت ارشاد بروید و در صورت کسب مجوز می توانید حضور داشته باشید در غیر این صورت من موظف به رعایت قانون هستم.

  • از ژورنال لوتوس چه خبر؟

من ژورنالی دارم که لباس های پوشیده ایرانی را معرفی می کند. زمانی که مجله من توسط دولت نهم و دهم توقیف شد، به چند تن از آیات عظام مراجعه کردم که ایراد کار را پیدا کنم؛ به حقیقت گفتند که جمهوری اسلامی باید از این طرح ها استقبال کند چراکه در هیچ جای دیگری لباس هایی تا این حد پوشیده وجود ندارد.

یکی از آیات عظام مثال زدند که دخترشان زمانی که می خواهد به مراسمی برود، لباس مناسبی را برای استفاده ندارد اما تمام این لباس هایی که در ژورنال شما وجود دارد، کاملا پوشیده و قابل استفاده است.

در دولت جدید ژورنال لوتوس دوباره شروع به فعالیت کرده است و در نمایش زنده "لباس، پرنیان هفت رنگ" که از دهم تا چهاردهم بهمن ماه برگزار می شود از آن رونمایی می کنم.

  • جنس و مواد به کار رفته در طرح های تان چه تأثیری در متفاوت بودن آنها داشته است؟

۹۰ درصد لباس های خاص من اصولا بر اساس تکه پارچه های قدیمی ایران است به همین دلیل تک هستند یعنی اگر کسی مایل باشد یکی از لباس ها را داشته باشد، نمی توانم عین همان را آماده کنم اما می توان موردی شبیه آن را طراحی کرد.

من یک انبار بزرگ از پارچه های قدیمی ایران دارم که در حدود ۵۰ سال گذشته از داخل ایران و خارج از کشور در حراج های سابتی و کریستیز تهیه کرده ام و امیدوارم در زمان خودش آنها را به بخشی بدهم که باید استفاده شود.

علاوه بر پارچه ها، تعدادی مجسمه دارم که سن شان از سن آمریکا بر روی کره زمین بیشتر است. برای این مجسمه ها که به شکل اقوام مختلف ایران هستند، لباس دوخته شده و کفش های شان بر همین اساس آماده شده است و چهره هر قومی را طبق ویژگی های خودش به نمایش در می آورد.

اگر من این کارهای فاخر را انجام می دهم به این دلیل است که از روی آنها می توان لباس های عام هم طراحی کرد.

  • آیا تمام لباس های تان با پارچه های قدیمی دوخته می شود؟

خیر؛ عموما پارچه های جدید با خرج کار قدیمی است.

لباس های فاخر باید در موزه نگهداری شوند اما من مجبور به فروش آنها هستم.

  • هزینه های این لباس ها به چه شکلی است؟

این لباس ها شناسنامه دار و پرهزینه هستند و همین امر باعث می شود که این طرح ها را به خارج از ایران معرفی کنم و به فروش برسانم.

این لباس ها با کارهایی که بر روی شان انجام شده، باید در موزه نگهداری شوند اما من به دلیل تامین هزینه هایم، آنها را می فروشم.

  • پیشنهاد ایجاد موزه لباس را به مسئولان داده اید؟

می گویند اگر شخصی کشور خود را نشناسد متعلق به آنجا نیست. من از دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی و حتی پیش از آن فعالیت می کنم و ژورنال هایم مربوط به آن دوره است بنابراین تمام مسئولان شاید من را با نام کوچک بشناسند.

مسئولان زمانی که می خواستند بحث در مورد مد و لباس را شروع کنند، از من دعوت به همکاری کردند؛ هر راهنمایی ای که خواستند انجام دادم و طرح هایی برایشان نوشتم. من تمام طرح هایی که لازم بوده به کمیسیون فرهنگی مجلس، شورای فرهنگ عمومی، کارگروه و بنیاد ملی مد و لباس ایرانی - اسلامی و سایر بخش هایی که در این رابطه می خواستند فعالیت کنند، ارائه دادم.

من فارغ التحصیل مدیریت رفاه بانک از انگلیس هستم و همزمان دوره طراحی لباس را گذرانده ام؛ مسئولان از کجا مرا می شناختند که دعوت به همکاری کردند؟! نمی توانستند مرا برای کارهای دیگری که منجر به رشد می شد، دعوت کنند؟ پس اگر قرار بود که بخواهند، می دانستند که می توانند به سراغم بیایند؛ حتما نمی خواستند.

از این بابت متأسفم اما از طرفی می گویم که شاید مسئولان ما به قدری مشکلات عدیده داشتند که فرصت پرداختن به این موضوع را نداشتند اما در حال حاضر که من بالای ۵۰۰ میلیون تومان برای یک نمایش زنده هزینه کرده ام بنابراین نیاز داشتم مسئولان کمک معنوی بکنند تا به موقع کارهایم انجام شود تا من که برای ایران افتخارآفرینی می کنم، دچار مشکل نشوم.

  • نمایش زنده لباس در انتخاب یک الگوی مناسب برای پوشش در جامعه چه تاثیری دارد؟

اگر روش ارشاد درست باشد، حتما نتیجه می گیریم اما اگر درست نباشد، نتیجه نمی گیریم. من فکر می کنم روش ارشاد من برای جوانان، روش مناسبی است.

  • مشکلی که بسیاری از طراحان در نمایش زنده لباس با آن درگیر هستند، دزدیده شدن طرح های شان توسط بعضی از تولیدکننده هاست؛ شما فکر نمی کنید چنین مشکلی برای تان پیش بیاید؟

سالیان سال است که بسیاری از صاحبان مغازه ها همسر یا دخترشان را می فرستند و طرح های من را با قیمت های گزاف می خرند.

در یک موردی از آقایانی که طرح های لباس های پرسنل مرا برداشتند و به نام خودشان در هواپیمایی ها به نمایش گذاشتند، شکایت کردم. متأسفانه با رقم بسیار ناچیز یعنی ۵۰۰ هزار تومان جریمه و زندان قابل خرید، این افراد را محکوم کردند.

امیدوارم به شکل دیگری از من حمایت شود؛ به طوری که بتوانم یک صادر کننده بزرگ ایرانی به کشورهای اسلامی باشم یا در صورت حمایت سرمایه گذار و مسئولین دولتی یک کارخانه ای که می تواند در هفته ۵هزار دست لباس تولید و صادر کند را برای بهره برداری معرفی کنم.

  • جدای از افرادی که طرح ها را به نام خود می زنند و یا با پارچه های ارزان قیمتی تولید و به بازار می فرستند، نمایش زنده لباس می تواند چه کمکی به تولیدکننده ها کند؟

۵۰ درصد تولیدکننده ها آقایان هستند و در نتیجه در نمایش زنده لباس حضور ندارند درصورتی که نمایش زنده بیشتر برای این منظور است که تولیدکننده ها طرح ها را ببینند و خریداری کنند اما ما از این موضوع محروم هستیم.

زمانی که می گویم در این نمایش زنده لباس، رعایت حجاب اجباری است بنابراین باید روزی مسئولین کشور به این نتیجه برسند که برای حضور آقایان مجوز دهند.

  • فکر می کنید به این نقطه برسیم؟

یقین دارم که به این مرحله می رسیم.

من از مسئولین تقاضا می کنم ببینند که اگر چنین چیزی در حد ایران است، از آن پشتیبانی کنند؛ من هیچ وقت از آنها درخواست مادی نداشتم اما نیاز دارم که حمایت معنوی شوم زیرا من زندگی ام را برای این موضوع گذاشتم.

مشکل صنعت مد و لباس این است که برخی از مسئولان نمی خواهند میزشان را از دست دهند.

  • چه مشکلی مانع رسیدن به این هدف می شود؟

مشکل، بی اهمیتی مسئولان است. مشکل این است که نمی خواهند میزشان را از دست دهند و مبادا چیزی بگویند که به ضررشان تمام شود.

  • پیش از این گفته بودید که ایران باید به عنوان مرکز مد کشورهای اسلامی فعالیت کند، دلیل این صحبت چیست؟

پس از توقیف ژورنال لوتوس، با آقای ایمانی، معاون هنری وقت در رابطه با اینکه ایران به عنوان ام القرای کشورهای اسلامی امکان تبدیل شدن به مرکز مد این کشورها را دارد، طرحی را مطرح کردم زیرا هیچ جای دنیا به اندازه ایران این پتانسیل را ندارد. دو دلیل برای این موضوع دارم:

۱- به جهت اینکه در زمان های بسیار دور لباس های ایرانی تا حدی فاخر بوده که به عنوان هدایا به دیگران داده می شده است.

۲- در هر شهر و روستای ایران طرح خاصی برای پوشش دیده می شود فرض کنید از تهران سوار قطار شوید و به سمت مشهد بروید. در این مسیر بیش از ۲۰ شهر و روستا را می بینید که نمونه های طراحی فوق العاده ای در آنها وجود دارد و در هیچ جای دنیا چنین چیزی وجود نداشته است.

اگر دلسوزانه به موضوع نگاه کنیم، حتما امکان تبدیل شدن ایران به مرکز مد کشورهای اسلامی وجود دارد. اگر قهری نگاه کنیم همه چیز رد می شود اما اگر دلسوزانه ببینیم و هدف همه این باشد که بتوانیم ایران را معرفی کنیم مطمئن باشید غیر از لبنان هیچ کشور اسلامی وجود ندارد که بتواند ایده ها و طرح های ما را داشته باشد. من این را ضمانت می کنم.

  • به نظرتان چه زمانی این اتفاق می افتد؟

اگر مسئولان کمک کنند در سال آینده اتفاق می افتد. من از دختران و همسران مقام معظم رهبری و تمام مسئولان حوزه علمیه قم و همچنین افرادی که به بحث مد و نمایش زنده علاقمند نیستند دعوت می کنم که حتما در نمایش زنده "لباس، پرنیان هفت رنگ" حضور داشته باشند تا بتوانیم رفع ایراد کنیم.

اگر چنین اتفاقی بیفتد، من برای ماه های خرداد و تیر سال آینده ۱۰ طراح اسلامی دیگر را به ایران دعوت می کنم و برنامه ای می گذاریم و یقین دارم برای دهه فجر سال آینده می توانیم خود را به عنوان مرکز مد کشورهای اسلامی معرفی کنیم زیرا کشورهای دیگر فقط رنگ و لباس بلند دارند.

  • امکان صدور این طرح ها وجود دارد؟

یقینا امکانش وجود دارد. لباس های من گران است و باید این طرح ها را برای عام آماده کرد که مستلزم یک خرد جمعی و حمایت ملی و حضور افراد علاقمند به سرنوشت این مملکت است.

برای کشوری که ام القرای کشورهای اسلامی است داشتن یک شبکه تلویزیونی تحت عنوان شبکه نمایش زنده لباس اسلامی - ایرانی بسیار ضروری است.

  • از چه راهی می توان به ترویج مد و لباس ایرانی - اسلامی پرداخت؟

اگر قرار است چنین حرکتی انجام شود باید مسیرهای پشتیبانی آن وجود داشته باشد؛ برای یک کشوری که ام القرای کشورهای اسلامی است در درجه اول داشتن یک کانال تلویزیونی تحت عنوان کانال نمایش زنده لباس اسلامی - ایرانی بسیار ضروری است و من یقین دارم این اتفاق خواهد افتاد اما زمان خود را می طلبد.

  • یکی از مشکلات کشور ما این است که لباس محل کار، لباس مهمانی رسمی و لباس مهمانی ساده یکی است، به چه نحوی می توان این مشکل را حل کرد؟

من خیلی به بحث نیاز آقایان به پوشش متنوع فکر نکرده ام. برای پوشش بانوان هم باید فرهنگ صحیح پوشش جا بیفتد که لباس خواب، لباس راحتی خانه، لباس انواع مهمانی و کار با یکدیگر متفاوت هستند.

باید حتما طرح و ایده ایرانی را معرفی کنیم و جوان ها را به این سمت بیاوریم و به آنها نوع پوشش را یاد دهیم.

  • به نظر شما وضعیت طراحان جوان به چه شکلی است؟

من معتقد نیستم که کار جوانان در سطح پایین تری از استادشان است حتی گاهی فکر می کنم کار جوانان به مراتب از کار من بهتر است اما آنها شناخته شده نیستند. اگر جوانان این امکان را داشته باشند که خودشان را معرفی کنند، خلاقیت آنها از خلاقیت من کمتر نیست اما باید آنها را بپرورانیم.

در حال حاضر شرایط بسیار مناسب و فراهم است تا در سال های نزدیک حرکت خوبی از طراحان جوان ببینیم بنابراین یقین دارم که طراحان جوان ایرانی بسیار خلاق هستند و می توانند وارد این حوزه شوند.

  • چه شرایطی باید فراهم شود تا طراحان جوان بتوانند فعالیت مناسبی داشته باشند؟

باید وام ها به درستی به گروه های شناخته شده که به تنهایی امکان حرکت ندارند، داده شود و آن گروه با برگزاری کارگاه های آموزشی هزار دانشجو را رشد داده و با تجربه وارد بازار کنند.

  • چهار سال است که جشنواره های مد و لباس فجر و جشنواره های فصلی مد و لباس برگزار می شود؛ این جشنواره ها توانسته اند پاسخگوی نیازهای صنعت مد کشور باشند؟

انتقاد بزرگی به متولی این کار دارم. قرار بود جشنواره های مد و لباس به بخش خصوصی واگذار شود اما متأسفانه به دنبال این اتفاق نمی روند و می خواهند خودشان مطرح باشند. به همین دلیل طراحان بسیاری هستند که اصلا به این نمایشگاه ها وارد نمی شوند چراکه شاید در حد خودشان نمی دانند بنابراین معتقدم که باید برگزاری این جشنواره ها به بخش خصوصی واگذار شود و متولی این کار حکم نظارتی و حمایتی داشته باشد. اگر چنین اتفاقی نیفتد، همانطور که این چهار سال گذشت، مابقی آن هم می گذرد.

یقین دارم امسال مبلغی بالای ۶میلیارد تومان بودجه برای مد و لباس اختصاص داده شده بنابراین باید این بودجه به افرادی تزریق شود که بتوانند در جهت معرفی کارهای خوب ایرانی فعالیت کنند.

از جهتی هم مسئولین مد و لباس توانا بودند زیرا بدون بودجه به حیات خود ادامه دادند.

شروع هرکاری دارای ایرادهای عدیده ای است که به مرور زمان رفع می شود. معتقدم نه تنها نمی توان از جشنواره مد و لباس ایراد گرفت بلکه قابل تحسین است.

  • با نقطه ایده آل چقدر فاصله داریم؟

ایده آل را نمی توان به این سادگی تصور کرد. ایده آل چیزی است که اروپا در فعالیت ۱۰۰ ساله خود به آن رسیده اما ایرانیان با این توان و خلاقیت می توانیم در ۱۰ سال به این نقطه برسیم زیرا ایرانی را تا این حد خلاق و باهوش می بینم اما این اتفاق مشروط به داشتن امکانات است.

انتهای پیام

دیدگاه شما