جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

چگونه به همسر خود اعتماد کنیم؟

این روزها بسیاری از ما جمله هایی نظیر "مگه چی میشه رمز گوشی همسرم رو داشته باشم؟"، " دوست دارم بدونم کجاست و چیکار می کنه" را شنیده ایم که عموما تصور بی اعتمادی زوجین را ایجاد می کند.

کد خبر: ۴۶۸۰۲۵
چگونه به همسر خود اعتماد کنیم؟

به گزارش جی پلاس، «نمی‌دونم از کی شروع شد ولی هر کاری می‌ کنم نمی‌ تونم بهش اعتماد کنم؛ شاید تقصیر خودمه. شاید هم اون با کارش باعث شده نتونم حس خوبی داشته باشم. دلم می‌ خواد بدونم کجاست، چه کار می‌ کنه؛ سر کارشه؟ واقعا جلسه داره؟ چرا هیچ وقت رمز موبایلش رو به من نمی‌ گه؟ پس چرا من همیشه موبایلم روی میزه!؟ ولی اینجوری نمی‌ شه. خودم هم حس خوبی ندارم. انگار بی‌قرارم، اصلا آرامش ندارم... .» متأسفانه این دغدغه بسیاری از زن‌ ها و شوهرهایی است که گاهی با بی‌اعتمادی نسبت به یکدیگر، زندگی را هم به‌ خودشان و هم اطرافیان زهر می‌ کنند.

اینکه دائم تحت کنترل ریسمان‌ های نامرئی همسرت باشی حس خوبی نیست؛ اینکه یک نفر دائم بخواهد بداند کجا هستی، کجا می‌ خواهی بروی و کی برمی‌ گردی خانه، حس بی‌ اعتمادی را در تو زنده می‌ کند. از طرفی کسی هم که با این افکار آزاردهنده مواجه می‌ شود، این را حق خود می‌ داند که از کار‌های طرف مقابلش مطلع باشد، غافل از اینکه به این ترتیب نه‌ تنها مقاومتش بیشتر می‌ شود بلکه نمی‌ تواند به نتیجه مطلوبی هم برسد. ولی واقعا چه باید کرد؟ چرا به جای اعتماد کردن به یکدیگر در کار هم تجسس می‌ کنیم؟ شاید دلیل اصلی‌ اش این باشد که تعریف درستی از زندگی زناشویی، حق و حقوق واقعی که نسبت به هم داریم و احترامی که باید به خواسته‌ های همدیگر بگذاریم نداریم. در این خصوص با دکتر مریم نجابتیان، مشاور خانواده و مدیر گروه روانشناسی وزارت ورزش و جوانان صحبت کرده‌ ایم‌.

به نوع ارتباط‌تان نگاه کنید

‌ انتخاب همسر‌ از راه‌ هایی است که می‌ تواند به بسیاری از نیاز‌های فردی و غریزی ما پاسخ بگوید و زمینه‌ ای است برای اینکه بتوانیم به نیازهای درونی خودمان پاسخ بدهیم. در واقع با ازدواج می‌ توانیم کودک درون خودمان را نوازش دهیم و آرامش کنیم. بنابراین با انتخاب همسر و زندگی زناشویی، ما به بخشی از نیازهای درونی خودمان پاسخ می‌ دهیم. ولی می‌ خواهیم بدانیم فرایند ارتباط زناشویی موفق چه فرایندی است که طی آن زن و شوهر از مرزهای ظاهری زناشویی می‌ گذرند و برای رابطه خودشان حریم می‌ سازند که در این حریم، هم می‌ توانند نیازهای خودشان را برآورده کنند و هم به نیازهای عاطفی همسرشان پاسخ بدهند و در ارضای این نیازها به آرمان‌ ها و اهداف ارتباط زناشویی هم برسند.

معنای حریم را می‌ دانید؟

حریم به‌ طور کلی به‌ معنای فضا قائل شدن برای هر چیزی است. حریم یعنی مرزبندی کردن، مثل کشورها که با مرزهای مشخص، حریم خودشان را مشخص می‌ کنند، مثل خانه و زندگی که هر کس برای خود دارد و بدون اجازه نمی‌ توان وارد خانه دیگری شد. ما حتی در سفرهای کوتاه یا گردش‌ های ۲۴ساعته هم گاهی با زدن چادر و مشخص کردن محدوده‌ ای خاص، حریمی را برای خود و خانواده‌ مان قائل می‌ شویم. حریم یعنی منطقه‌ ای که ورود به این منطقه به‌ سادگی امکان‌ پذیر نیست یا باید برای وارد شدن به آن اجازه گرفت و اگر بی‌ اجازه وارد شویم، مستحق مجازات خواهیم بود.

حریم زناشویی چیست؟

زن و مرد هم در ارتباط زناشویی براساس باورها و اهداف خود ارتباطشان را تعریف و باید‌ها و نبایدهایی را برای رابطه خود وضع می‌ کنند. در واقع ثبت قانونی که در ازدواج انجام می‌ شود بخش عینی و ملموس ارتباط است اما وقتی زیر یک سقف می‌ رویم برای خودمان حریم‌ هایی در نظر می‌ گیریم که باید برای موفقیت در رابطه، بتوانیم به آنها پایبند باشیم. حال هر چقدر افکار ما در تعیین بایدها و نبایدهای قراردادی‌ مان سازگارتر باشد یعنی با هم هماهنگ‌ تر هستیم و به همان نسبت هم میزان موفقیت ما در ارتباط بیشتر خواهد بود چون بیشتر از هر عاملی در ارتباط موفق، میزان سازگاری ما با شرایط مختلف است که می‌ تواند به ما کمک کند. البته این قوانین در هر ارتباطی متفاوت است؛ مثلا اگر زنی ابتدای ارتباط می‌ پذیرد که برای انجام کارهای خود از همسرش اجازه بگیرد، در حقیقت قانونی را که تعیین شده پذیرفته در حالی‌ که این قانون می‌ تواند اصلا در ارتباط‌ های دیگر تعیین نشده باشد.

حریم‌ های شخصی اولیه را مرور کنید

باید توجه داشته باشیم که هر شخص، هنگامی که متولد می‌ شود نیاز‌ها و وابستگی‌ هایی به والدین دارد و در واقع حریم شخصی او به کمک دیگران شکل می‌ گیرد ولی بعد از مدتی که بزرگ‌ تر می‌ شود، علاوه براینکه نیاز به مراقبت دیگران دارد، دوست دارد کم‌کم نشستن، راه رفتن و غذا خوردن را یاد بگیرد و برای خودش فضای خصوصی داشته باشد. البته این فضا به‌ آسانی به‌ دست نمی‌ آید و با سختی‌ هایی همراه است مثلا زمین می‌ خورد، آسیب می‌ بیند و... اما همین رنج‌ ها و آسیب‌ ها باعث می‌ شود فردیت و منیت و هویت او شکل بگیرد و بتواند برای خودش فضای شخصی بسازد. کم‌کم کودک غیراز فضای خانه و خانواده، با جامعه هم تعاملاتی پیدا می‌ کند، علاوه بر اینکه خودش هم مسائل خصوصی خود را دارد که فقط خاص خودش است. با ازدواج، این منیت‌ها باید تبدیل به « ما» شوند ولی این« ما» شدن، لزوما به معنی از بین رفتن همه منیت افراد نیست و حریم خصوصی هم از بین نمی‌ رود.

چرا به یکدیگر اعتماد نداریم؟

متأسفانه بسیاری از افراد به‌ دلیل نداشتن اعتماد به نفس لازم و بروز بعضی مشکلات، کم‌کم به همدیگر بی‌ اعتماد می‌ شوند. گاهی فکر می‌ کنند شاید به اندازه کافی خوب و دوست داشتنی نیستند یا همسرشان دیگر آنها را دوست ندارد. بدین‌ ترتیب کم‌کم نخستین جرقه‌ های بی‌ اعتمادی زده می‌ شود و همین موضوع آنها را به سمت کنترل کردن طرف مقابل می‌ اندازد؛ مثلا تلفن همراه او را کنترل می‌ کنند، پیامک‌ هایش را می‌ خوانند و... اما با شروع این کارها باید بدانیم مشکل جای دیگری است که حالا ما به این طریق، پیش پا افتاده‌ ترین و شاید آسان‌ ترین راه را برای حل مشکل‌ مان پیدا کرده‌ ایم ولی باید بدانیم که با این روش، نه‌ تنها هیچ مشکلی حل نمی‌ شود بلکه حرمت بین افراد کم‌کم از بین می‌ رود و ارتباط به سوی بی‌ اعتمادی و ناامنی بیشتر پیش می‌ رود. در واقع اگر ارتباط شما بر مبنای صداقت پایه‌ ریزی شده، هیچ وقت نیازی نمی‌ بینید که طرف مقابل را با بی‌ احترامی به حریم شخصی‌ اش کنترل یا چک کنید ولی گاهی بی‌اعتمادی‌ هایی در همان دوران کودکی در ما به‌ وجود می‌ آید و شاید بتوان ریشه بی‌ اعتمادی‌ های بی‌ دلیل به همسرمان را در بی‌ اعتمادی‌ های دوران کودکی جست و جو کرد.

لطفا به حریم‌ ها احترام بگذارید

هنگامی که ۲ نفر با هم ازدواج می‌ کنند، قبل از آنکه بخواهند «ما» شوند، هر کدام به‌ طور جداگانه منیتی دارند که اگر نتوانند ابتدا آن را به خوبی تعریف کنند، نسبت به «ما» بودن ارتباط هم نمی‌ توانند متعهد شوند. موضوع حفظ حریم خصوصی، شامل همه افراد اعم از کودکان می‌ شود؛ یعنی بهتر است برای‌ ورود به اتاق یا حریم شخصی کودک ابتدا از او اجازه گرفت. بدین صورت او هم کم‌کم متوجه می‌ شود که هر کس برای خود حریم قابل اطمینان و امنی دارد که به آن احترام گذاشته می‌شود. فراموش نکنیم احساس ناایمن بودن باعث می‌ شود که شخص بخواهد از آن فضای ناامن فرار کند. در واقع همه ما نیاز داریم برای خودمان محیط امنی داشته باشیم؛ یعنی فضایی که کاملا متعلق به‌ خودمان است و این موضوع هیچ ربطی به نداشتن صمیمیت ندارد. اینکه شما در هر ارتباطی مثلا ارتباط زناشویی بخواهید این مرز و حریم را حفظ کنید، به این معنا نیست که احساس نزدیکی لازم را به همسرتان ندارید؛ ‌متأسفانه گاهی افراد چنین تعبیر اشتباهی ‌ دارند. احترام به حریم زناشویی در واقع به این معناست که علاوه بر احترام گذاشتن به منیت شخصی، هر کس باید به قوانین و بایدها و نبایدهای قراردادی نانوشته اولیه ارتباط هم احترام بگذارد.

مرز بین صمیمیت و دخالت را جدی بگیرید

خیلی مواقع می‌ شنویم که همه می‌ گویند زن و مردی که با هم ازدواج می‌ کنند می‌ روند سر خانه و زندگی خودشان ولی متأسفانه گاهی خانواده‌ ها با دخالت‌ های بی‌ دلیل خود باعث به‌ وجود آمدن مشکلات زیادی می‌ شوند تا جایی که یکی از دلایل اصلی طلاق در سال‌ های اخیر، دخالت خانواده‌ ها شناخته شده است. بنابراین وقتی ما دائم در کار فرزندان‌ مان دخالت می‌ کنیم، با این توجیه که آنها را دوست داریم، نمی‌ توانیم از آنها انتظار داشته باشیم که در کار‌های همسرانشان دخالت نکنند. در واقع این الگوی غلط به‌ تدریج در ارتباط‌ ها شکل می‌ گیرد و همچنان مشکلات زیادی به‌ دنبال می‌ آورد؛ یعنی متأسفانه گاهی محبت‌ ها و دلسوزی‌ های ما رنگ دخالت به‌ خود می‌ گیرد.

مثلث‌ های ارتباطی چیست؟

اگر ما در ارتباط زناشویی یک راس را زن بدانیم و راس دیگر را مرد، راس سوم همیشه موضوعی است که رابطه زن و مرد را تحت‌تأثیر خود قرار می‌ دهد که می‌ تواند شامل تولد فرزند، مشکلات اقتصادی، کار، والدین طرف مقابل و... شود. بنابراین هرچقدر ارتباط بین اضلاع اصلی مثلث، یعنی زن و شوهر قوی‌ تر باشد، ضلع سوم (هر عامل بیرونی) کمتر می‌ تواند باعث بروز مشکل شود. مثلا اگر ضلع سوم را به‌ عنوان عامل تأثیر‌گذار برای ۲ ضلع دیگر، تصمیم برای بچه‌ دار شدن بدانیم، باید ببینیم مثلا مرد با موضوع بچه‌ دار شدن چه ارتباطی دارد، زن چه ارتباطی دارد و خود مرد چه رابطه‌ ای با زن دارد و تا چه حد با او موافق و همراه است و اینکه هر دو چه رابطه‌ ای با موضوع بچه‌ دار شدن دارند. اینها مسائلی هستند که در حریم زناشویی اتفاق می‌ افتند و هر چه راس‌ های مثلث مساوی‌ تر باشند، ارتباط موفق‌ تر است.

ولی زن و شوهر همیشه باید به‌ خاطر داشته باشند که زندگی مشترک یک پدیده ثابت و غیرقابل تغییر نیست بلکه پدیده‌ ای پویاست که هر لحظه در حال تدوین قوانین جدیدی برای تکامل بیشتر است؛ یعنی هر اتفاقی می‌ تواند این رابطه را پویا‌تر کند. بنابراین در صورتی که به آن توجه داشته باشیم می‌ توانیم به رشد آن امیدوار باشیم ولی اگر نخستین مشکلات و سوء تفاهم‌ ها حل نشوند، همان مشکلات به‌ تدریج بزرگ‌ تر و بزرگ‌ تر می‌ شوند. به همین‌خاطر سال‌ های نخست زندگی در اعتماد‌سازی‌ برای سال‌ های بعدی زندگی بسیار مهم است.

جلوی گردباد حوادث را بگیرید

زوج‌ هایی که با به‌ وجود آمدن هرگونه سوءتفاهم و مشکلی با هم حرف می‌ زنند و اجازه نمی‌ دهند با هر گردباد کوچکی، ریشه ارتباطشان خشک شود، می‌ توانند زندگی موفقی داشته باشند. ما باید مهارت‌ های ارتباطی خود را افزایش دهیم و اطلاعات زیادی در این زمینه داشته باشیم. متأسفانه افراد وقتی ازدواج می‌ کنند فکر می‌ کنند همین اندازه که مراحل قانونی این ارتباط ثبت شود کافی است، بنابراین تلاشی برای حفظ بهتر رابطه نمی‌ کنند و نمی‌ دانند اگر جایی به مشکل بر بخورند چه باید بکنند، با چه‌ کسی مشورت کنند و... بعضی افراد هم فکر می‌ کنند داشتن حریم خصوصی با داشتن تعهد منافات دارد ولی اینگونه نیست؛ یعنی وقتی ما بتوانیم روابط خودمان را بر مبنای مشورت کردن با همدیگر پایه‌ گذاری کنیم، کمتر با مشکل مواجه می‌ شویم. ضمن آن که جاهایی هم باید گذشت کنیم و مطابق سلیقه همسرمان رفتار کنیم و نباید همیشه خودمان را در نظر بگیریم. مسائل بیرونی دیگر، مانند وجود بچه یا هر عامل مهم دیگری هم نباید آنقدر ذهن ما را تحت‌ الشعاع قرار دهند که از همدیگر غافل شویم.

منبع: همشهری آنلاین

انتهای پیام

دیدگاه شما