به گزارش جی پلاس، هستی پورمرز طراح لباس نشان تجاری "روشا" پس از دریافت لیسانس مدیریت بیمه به کار طراحی لباس پرداخته است. در مورد نحوه شروع کار خود گفت: از دوره نوجوانی به این کار علاقه داشتم و از طریق مجلات مختلف پیگیر آن بودم. بعد از اینکه دورههای طراحی لباس را در کلاسهای خصوصی گذراندم، فعالیت خود را از ۹ سال پیش آغاز کردم. بعد از ۲-۳ سال به امریکا رفتم و وارد مدرسه طراحی لباس CT college سانفرانسیسکو شدم. البته در آن مدت هم کار من در ایران ادامه داشت و با کمک همکارم فعالیت خود را در ایران ادامه میدادم. پورمرز در مورد نحوه آموزش طراحی لباس در کالجهای خارجی گفت: بیشتر دروس ما عملی بود و نکاتی مانند تهیه الگو و تهیه نمونه لباس و... را به ما آموزش دادند. اما دروس خاصتری هم وجود داشت که بخش تجاری فشن، یعنی نحوه معرفی و فروش کارها را به ما آموزش میدانند. بخش دیگری از آموزش هم به نمایش زنده لباس و آموزش دفیله، نحوه برگزاری آن، چگونگی پوشاندن لباس به مدل، آمادگیهای قبل از اجرا و... پرداخته و همه آنچه تا قبل از اجرا جلوی بیننده باید انجام شود در آن کلاسها مطرح میشد. او در مورد محصولاتی که تولید میکند
گفت: من کار خود را با لباس زنانه آغاز کردم اما چیزی که بیشتر مشتریها از من میخواستند مانتو و پالتو بود، چون لباس اصلی مردم جامعه است. آنها دوست داشتند لباسی زیبا، رنگی و متفاوت بپوشند که اصول را هم در نظر گرفته باشد. من رنگ و پارچه طرحدار را در کار خود وارد کردم و لباسهایی به وجود آوردم که هم قابل استفاده باشد و هم متفاوت و زیباتر از آنچه در فروشگاهها هست باشد. پورمرز در مورد نحوه طراحی لباس گفت: معمولا به دو شیوه طراحی میکنم. گاهی پارچه به آدم ایده جدیدی میدهد و باعث نوآوری میشود. گاهی هم طرحی به ذهنم میرسد که بر اساس آن پارچه تهیه کرده و کار را انجام میدهم. در مجموع در زمینه مانتو چهارچوبهای مشخصی وجود دارد که باید رعایت شود و بر اساس آن نکات با ایجاد تغییرات جزئی، طرح جدیدی به وجود میآید. او با اشاره به اینکه اقوام ایرانی لباسهای متنوعی دارند گفت: فکر میکنم اگر بخواهیم لباس ملی برای خود در نظر بگیریم لباس اقوامی که تنوع زیادی دارند بهتر میتوانند به عنوان لباس ملی شناخته شوند. اما غیر از آن ما لباس ملی نداریم و اگرچه مانتو در ۳۰ سال اخیر به عنوان لباس رسمی ما شناخته شده است، با این حال چون
قدمت زیادی ندارد نمیتوان آن را به عنوان لباس ملی معرفی کرد. پورمرز افزود: این که هر کشوری برای خود لباس ملی داشته باشد خیلی قشنگ است ولی این موضوع باید از قبل و در طول تاریخ وجود داشته باشد. مانند ساری هندی یا کیمونوی ژاپنی که قرنهاست به نام آنها شناخته میشود، اما نمیتوانیم خودمان لباسی را به عنوان لباس ملی به وجود آوریم. گاهی برای کسانی که در خارج از ایران برنامهای دارند لباسی با نشانههای ایرانی طراحی میشود اما لباس ملی مشخص نداریم. او در مورد افزایش مزونها و طراحان لباس گفت: به نظر من همکاران ایدههای خیلی خوبی دارند و در دانشگاهها هم رشته طراحی لباس طرفدار زیادی دارد. کار جوانها خیلی خوب است و نوآوری و زیبایی در آنها دیده میشود. رقابت زیادی بین طراحان به وجود آمده و همه میخواهند بهترین باشند. پورمرز با بیان اینکه دو نوع نگاه میتوان به طراحی لباس داشت گفت: طراحی لباس به عنوان کار هنری و کار درآمدزا قابل بررسی است. مشکلاتی در این زمینه وجود دارد که اولین آن نبودن کپی رایت است. بسیار پیش میآید که از کاری
عکاسی کرده و آن را ارائه میکنم و بعد از مدتی میبینم مشابه آن انجام شده است. هر نوآوری که انجام دهید بعد از مدتی یک نفر دیگر شبیه آن را انجام میدهد. نکته دیگر این است که در هر کاری وقتی رقیب زیاد شود نگه داشتن مشتری سختتر میشود. بنابراین باید سرویس بهتری به مشتریها بدهی و خلاقیت بیشتری داشته باشی تا بتوانی مشتری را نگه داری. او که کارهایش را در مزون شخصی ارائه کرده و نمایشگاههای فصلی برپا میکند افزود: برای گرفتن مجوز و داشتن مغازه سختگیریهای زیادی هست که باعث میشود ارائه کارها سخت شود. اجرای زنده هم مشکلات زیادی دارد که با رفع شدن آنها بهتر میتوان کارها را به مشتریان معرفی کرد. پورمرز افزود: بازاریابی و تبلیغات تاثیر زیادی در کار مد دارد. شاید اگر اهمیت این موضوع و نحوه تبلیغات و بازاریابی در دانشگاه تدریس شود افراد هم رقابت سالم را بهتر یاد بگیرند. در این صورت میتوانند در کنار همکاران خود کار کرده و با تبلیغ محصولات، مشتریان خود را داشته باشند. منبع، هنرآنلاین
طراحی لباس، یک کار هنری درآمدزا
هستی پورمرز معتقد است اگر اهمیت بازاریابی و تبلیغات حوزه مد و لباس در دانشگاه تدریس شود افراد هم رقابت سالم را بهتر یاد میگیرند.
کد خبر:
۴۶۶۸۳۱