پس از آن که احزاب مردم به رهبری امیر اسدالله علم، ملیون به رهبری منوچهر اقبال و ایران نوین به رهبری حسنعلی منصور و امیر عباس هویدا به همراه احزاب دیگر مانند پان ایرانیسم و ایرانیان در جذب افکار سیاسی واجتماعی مردم به سمت نظام سلطنت و شخص شاه ناموفق بودند، محمد رضا پهلوی تصمیم گرفت تا تمام احزاب را در هم ادغام کرده و نظام سیاسی ایران را تک حزبی کند که این از ظواهر دیکتاتوری در اداره سیاسی جهان است. این در حالی است که وی قبلا دراولین کتابش با عنوان « ماموریت برای وطنم»، با دفاع از فعالیت گسترده احزاب در ایران، کشورهای دارای نظام تک حزبی را مورد انتقاد قرار داده بود.
در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۵۳ محمدرضا شاه پهلوی در پیامی با انحلال تمام احزاب، آغاز به کار «حزب رستاخیز در ملت ایران» را به صورت فراگیر، اعلام کرد. او در مرجله اول تمام مردم ایران و کارمندان و حقوق بگیران دولتی به علاوه تمام نمایندگان مجالس شورا و سنا را مجبور به عضویت در این حزب کرد و در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت: «کسی که وارد این تشکیلات سیاسی نشود و معتقد به سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش وجود دارد، یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیر قانونی یعنی به اصطلاح خودمان، توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان و با قدرت اثبات، بی وطن. او جایش یا در زندان ایران است یا اگر بخواهد فردا با کمال میل بدون اخذ حق عوارض، گذرنامه در دستش می خواهد برود چون که ایرانی نیست، غیر قانونی است و قانون هم مجازاتش را معین کرده است. یک کسی که توده ای نباشد و بی وطن هم نباشد ولی به این جریان هم عقیده ای نداشته باشد، او آزاد است، بشرطی که بگوید علناً و رسماً و بدون پرده بگوید که آقا من با این جریان موافق نیستم ولی ضد وطن هم نیستم، ما به او کاری نداریم.» او همچنین در سوال خبرنگاری خارجی که نظام تک حزبی را مغایر با پشتیبانی وی از
نظام دو حزبی دانست گفت: «آزادی اندیشه! آزادی اندیشه! دموکراسی، دموکراسی! با پنج سال اعتصاب و راه پیمایی های خیابانی پشت سر هم! دموکراسی؟ آزادی؟ این حرفها یعنی چه؟ ما هیچ کدام از آنها را نمیخواهیم!»