جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

اندوه کودکان و نوجوانان نازی آباد از ترس آوار!

در آستانه ماه مهر، با کانون پرورش فکری بی مهری می شود…

کد خبر: ۱۰۱۶۰۷
در آستانه ماه مهر،  با کانون پرورش فکری بی مهری می شود…

مرکز شماره ۸ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نازی آباد، پنج شنبه این هفته از ترس آوار شدن دیوارها،‌ بی‌هیچ زلزله‌ای!‌ بسته خواهد بود اما پرونده کودکان بااستعداد هزاردستگاه نازی آباد نیز زیر آوار ناتوانی‌ها بسته می‌شود؟

به گزارش جی‌پلاس؛ از میدان بهمن که بگذرید و وارد نازی آباد شوید،‌ اندکی جلوتر در میانه محله هزاردستگاه، به پارک ۲۲ بهمن نازی آباد می‌رسید که به آن مرغوبکار هم می‌گویند. پارکی سرسبز که از همهمه کودکان بهره‌ای ندارد! اما می‌شود آتش و دود را در آن به روشنی دید. بعد از دود و غبار،‌ یک ساختمان با معماری ویژه و جالب توجه، نگاه‌ها را به خود می‌کشد، مرکز شماره ۸ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان…

قاب اول؛ خط‌های زرد در زمینه آجری…

نوارهای زرد بسته شده به درختان و پیام‌های هشدار که با درشت‌ترین خط ممکن از عابران درخواست می‌کنند از کنار این دیوار رد نشوید، انتظار یک اتفاق ناخوشایند را در ذهن به وجود می‌آورد. قرار است اتفاقی بیفتد؟‌ شاید!

یک ترک بزرگ میانه دیوار را شکافته و به سمت سقف در حال حرکت است، دیواری که پشت یکی از بزرگترین سالن‌های کانون و یکی از مهم‌ترین بخش‌های کتابخانه است که البته از اردیبهشت ۹۴ خالی است و ورودی آن را با نوار زرد اعلام خطر، پوشانده‌اند.

خانم ملیحه اژدری مربی مسئول کانون می‌گوید: سال گذشته شیر آبخوری کنار دیوار وجود داشت که چکه می‌کرد و همیشه محدوده آن پر از آب بود، کارهای زیادی انجام شد،‌ شیر را عوض کردند،‌ به لوله‌کشی رسیدگی کردند،‌ در نهایت هم شیر را بستند، بعد از این که روی آن پوشانده شد،‌ متوجه شدیم کنار آن چاه بزرگی است که حالا درپوش دارد اما‌ حدود یک ماه و نیم، آب از آن لبریز می‌شد و پیاده راه کنار دیوار و باغچه را پر می‌کرد. این که وضعیت آب آن امروز چگونه شده است را نمی‌دانم اما مثل گذشته لبریز نیست.

نزدیک دیوار هم درخت تنومندی است که ممکن است به خاطر تنومند و قدیمی بودن، ریشه‌های قدرتمندی داشته باشد که رشد کرده و پای دیوار رفته؛ این ریشه‌ها و آب چاه از طرف دیگر دلایل خیلی خوبی هستند که این ترک به وجود بیاید.

سراغ آخرین بازسازی مجموعه را نمی‌توان از مسئول کانون گرفت چرا که در سه سال اخیر حضورش در این ساختمان چیزی ندیده است!‌ اژدری می‌افزاید:‌ طی این سه سال که من از آن خبر دارم، اتفاقی نیفتاده است. واقعا نمی‌توانم درباره گذشته صحبت کنم و متوجه هیچ بازسازی نشدم. یکی از مسئولین پارک می‌گفت در این دیوار ترکی بوده که مدت‌ها پیش بازسازی شده اما نمی‌دانم چقدر می‌شود به گفته‌شان استناد کرد.

قاب دوم؛ هیاهوی آتش و دود

کمی بالاتر از ورودی کانون، در میانه‌ی تابستان آتشی بلند رو به آسمان شعله می‌کشد؛ یکی از مسئولان آنجا، لوازم زندگی معتادان ساکن در پارک را به آتش کشیده، شاید چیز عجیب‌ باشد که این اتفاق پیش روی کودکان عضو کانون، رخ می‌داد! پاسخی که از پرس و جوها به دست خواهد آمد، می تواند عجیب‌تر باشد؛ این اتفاق تازه‌ای نیست!

خانم اژدری که انگار آن دیوار در حال ریختن را از یاد برده، توضیح می‌دهد: اگر در این شرایط یک مورد، خیلی مهم باشد، آن مورد ناامنی پارک است. می‌دانم که در سراسر پارک‌ها ممکن است این گونه ناامنی‌ها وجود داشته باشد اما کم و زیاد دارد و بعضی از پارک‌ها انگار برای انجام برخی فعالیت‌ها، معروف می‌شود.

در این پارک رسما خرید و فروش مواد مخدر صورت می‌گیرد. من اینجا برای اولین بار کشیدن شیشه را دیدم و آن اولین بار تبدیل به عادت هر روز شد. با وجود این‌که حیاط ما محصور شده است بچه‌ها وقتی می‌خواهند بازی کنند حتما با نظارت مربی به حیاط می‌روند، چون دور و بر افرادی که در حال تزریق یا مصرف مواد مخدر هستند زیادند و اینجا خانه‌شان شده است. اگر سکوها را ببینید متوجه می‌شوید که اینجا ساکن شده‌اند، گاهی حتی می‌بینیم که مهمان دارند. برای خودشان یک پشتی و یک زیرانداز می‌گذارند و لباس‌هایشان را هم که می‌شویند به حفاظ پشت پنجره‌های ساختمان نصب می‌کنند تا خشک شود! ما یک زندگی مسالمت‌آمیز داریم اما بزرگ‌ترین مشکل خرید و فروش است اگر فروشنده نباشد که به راحتی بفروشد دیگر معتادان هم در یک منطقه تجمع نمی‌کنند.

او با گلایه‌های تاسف‌بار ادامه داد: چند وقت پیش با کلانتری تماس گرفتم و گفتم معتادی وارد فضای حیاط شده است. آن مورد را تذکر دادند و حل شد اما بعد از آن، همکارم که در حال وارد شدن به ساختمان بود، یک زورگیری اتفاق افتاد که می‌خواستند موبایلش را بگیرند. دوباره به ۱۱۰ زنگ زدم و وقتی آدرس را گفتم، گفتند: عجیب است تا به حال در آن منطقه زورگیری نداشته‌ایم. با اطلاع یافتن از زورگیری حساسیت بیشتری به خرج دادند ولی معتاد دیگر برایشان طبیعی است،‌ اگر نباشد عجیب است! حتی برای بچه‌ها هم، ماجرای زورگیری پیش آمده است.‌ البته این را هم بگویم، زمانی که تازه آمده بودم اوضاع خیلی بدتر از این بود. چون طاقی ورودی کتابخانه بلند است، زمستان‌ها مخصوصا می‌آمدند و جلوی در ورودی می‌خوابیدند که در واقع برایشان پوششی باشد و ما برای این که در را باز کنیم باید به آنها می‌گفتیم که از جلوی در کنار بروند.

قاب سوم؛ واکنش خانواده ها

روی میز خانم اژدری،‌ مجموعه‌ای از یادداشت‌های پدران و مادران نگران است که از دیوارهای ترک خورده و دلشوره‌هایی که برای فرزندان‌شان دارند،‌ نوشته‌اند. خانواده‌هایی که با اطمینان قلبی‌شان به کانون و با همه سختی باز هم می‌خواهند، وقت بچه‌هایشان در این مجموعه بگذرد‌ تا بیاموزند، بیابند و شکوفا شوند.

خانم اژدری سه سال و نیم است که به این مرکز آمده‌ اما می‌داند که مرکز شماره ۸ از سال ۱۳۴۸ افتتاح شده و مدت زیادی است که فعالیت دارد. از آن سال‌ها اعضایی هستند که هنوز هم با مجموعه در ارتباطند، مراجعه می‌کنند و دنبال خاطرات کودکی‌شان می‌گردند. برخی می‌آیند و فرزندان‌شان را می‌آورند. دو سه نفری هم هستند که نوه‌هایشان را با خود به کانون می‌آورند در این منطقه ساکن و هنوز به این مجموعه وفادار هستند.

اژدری معتقد است: از سالی که کانون تاسیس شد تنها مجموعه تخصصی ویژه کودک و نوجوان بوده اما با وجود این‌که در کنار کانون مراکز دیگری هم کارهای مربوط به کودکان را انجام می‌دهند، کسانی که در گذشته به کانون می‌آمدند ترجیح می‌دهند همچنان فرزندان‌شان از فضای کانون استفاده کنند و با این که ممکن است فرهنگسراهای دیگر نزدیک‌تر هم باشد اما کار تخصصی را به مسیر دور ترجیح می‌دهند.

او ناامنی پارک و فرسودگی ساختمان را مهمترین عامل جدایی بعضی خانواده‌ها از کانون دانست و گفت: خانواده‌های زیادی دوست دارند بچه‌هایشان به این مرکز بیایند و کتابخانه ما هم ظرفیت بیشتری دارد اما استقبال کم است. خانواده‌ها می‌گویند امنیت وجود ندارد،‌ اگر مادران بخواهند فرزندان‌شان را بیاورند، پدران اجازه نمی‌دهند که بیایند. کانون گنجایش زیادی دارد ولی چون پارک بدنام است، همه می‌دانند اتفاقات خوشایندی در آن نمی‌افتد و ناامن است، وضع ساختمان هم که اینگونه شده و در نتیجه بچه‌ها هم نمی‌توانند بیایند.

اژدری به فضای پارک اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: پارک را زیبا درست کرده‌اند،‌ زمین بازی و زمین‌های ورزشی خیلی خوبی هم داریم اما متاسفانه خانواده‌ها کنار کشیده‌اند و این فضای فوق‌العاده که می‌تواند فرصت خوبی برای پر کردن اوقات فراغت‌شان باشد را رها کرده‌اند. این گونه فضا برای معتادان و قاچاقچیان کاملا امن شده است. به تازگی شخصی به آنها اضافه شده که خرید و فروش سگ انجام می‌دهد و در پارک حتی در طول روز، دو سگ هستند که در پارک می‌گردند و بچه‌ها موقع رفتن با دیدن آنها برمی‌گردند تا سگ‌ها رد شود و بعد می‌روند.

حتی زمانی بود که آن شخص، سگ‌ها را داخل حیاط کانون می‌بست، ما هم نمی‌توانستیم با ادبیات معمول با او صحبت کنیم؛‌ به یکی از همکاران آقا گفتیم که برود خواهش کند این کار را انجام ندهد! ایشان هم لطف کرده و بعد از چند بار تذکر، حیوانات را در حیاط مجموعه نمی‌بندد اما خرید و فروش همچنان اتفاق می‌افتد. چرا در محیطی که برای استفاده خانواده‌هاست چنین اتفاقات غیرقانونی روی می‌دهد؟

اژدری حتی از پیشنهاد ایجاد یک کانکس پلیس پارک به شهرداری منطقه ۱۶ خبر داد که در عمل انجام نگرفته است، کانکسی که دیدنش برای خانواده امنیت می‌آورد و رنگ‌بندی آن می‌تواند، احساس اطمینان ایجاد کند امنیت پارک نیز با شهرداری است که با همکاری کلانتری صورت می‌گیرد. در آخر مشخص می‌شود کلانتری بودجه آن را ندارد و شهرداری نیز نگران هزینه‌هایی از قبیل وسیله‌های لازم، حقوق پلیس و… است و برای همین قرار گرفتن کانکس در پارک را منتفی می‌کند.

قاب چهارم؛ بن بست

دیواری که می‌خواهد بار چهل ساله اش را بر زمین بگذارد، بغضی است در گلوی خانم مربی که بعد از پنج ماه همه تلاش‌هایش به بن بست تعطیلی مرکز شماره ۸ کانون پرورش فکری کودکان منجر شده است.

اژدری از اردیبهشت ماه می‌کوشد که توجه مسئولان را به اوضاع نابسامانی که حالا احتمال فرو ریختن سقف بر سر کودکان را نیز در خود دارد، جلب کند، تا جایی که اندوه به حنجره‌اش اجازه می‌دهد، می‌گوید: اردیبهشت ماه به مسئولان نامه‌هایی ارسال کردم و گفتم این ترک نیاز به کارشناسی و بازدید دارد زیرا اول باید کارشناس کانون آن را می‌دید و بعد به شهرداری اعلام می‌شد، از بخش‌های مختلف شهرداری آمدند، گزارش‌های زیادی گرفتند، معاون یا مسئول دفتر شهردار منطقه۱۶، شهردار ناحیه دو، کارشناسان عمران و… کارشناسی‌های قبلی تایید کردند،‌ شهردار که آمد، گفت: این مساله جدی نیست،‌ من هم گفتم: اگر مشکلی ندارد، این علامت‌های خطر را برمی‎داریم و از فضا استفاده می‌کنیم،‌ حیف است این فضا این طور مانده است.‌ گفتند: نه! حالا علامت خطر را بگذارید باشد!

در پیگیری‌هایی که کردم پیش مهندس زند معاون عمران شهرداری رفتم و ایشان خودشان از قدیمی‌های کانون بودند و علاقه خاصی به مجموعه داشتند اما گفتند وضعیت مالی بد است، بودجه نداریم و…

از طرف شهرداری کل، کارشناسانی را برای بازرسی فرستادند، تا جایی که می‌دانم از طرف اداره هم با شهرداری مکاتبه شده است، که اگر همکاری در حد بازسازی کامل نیست یک حمایت مالی صورت بگیرد که حداقل بخشی از کار انجام شود. نمی‌دانم چه جوابی دریافت کردند، البته خودم هم یک نامه جداگانه تهیه کردم که برای بازسازی اقدامی صورت بگیرد.

این را هم باید بگویم، لطف بزرگی که در حق ما کردند، این بود که یکی از شرکت‌های زیر نظر شهرداری یک نوار خطر به من دادند که امضا و رسید تحویل هم گرفتند. حتی گفتند باغچه نباید آبیاری شود و به ما گفتند: این را گوشزد کنید، گفتم: در اختیار ما نیست، بعد از مدتی دیدیم که باز هم باغچه آبیاری می‌شود، به مسئول پارک موضوع را گفتم اما پاسخ‌شان این بود که‌ باید از بالا دستور بدهند،‌ چون اگر گلی خشک شود باید جواب بدهیم. دوباره نامه نگاری کردم، ‌به ده بخش متفاوت ارجاعم دادند اما بالاخره توانستیم این یک مساله را به انجام برسانیم.

قاب پنجم؛ فصل کوچ

به خانم اژدری گفته‌اند باید مجموعه تا پایان هفته جاری تخلیه شود. این مساله روز شنبه در جشنواره قصه‌گویی به همه خانواده ها اعلام شده است اما بچه‌ها هنوز هم آرزوهای طول و درازی دارند،‌ نرگس،‌ هانیه، نفیسه و همه بچه‌هایی که به کانون می‌آیند و سرگرمی دیگری جز حضور در این کلاس‌ها و استفاده از کتابخانه مجهز و بزرگ کانون ندارند با اندوه از نبود مجموعه دیگری که بتوانند وقت آزادشان را در آن بگذرانند، صحبت می‌کنند. بچه‌هایی که همین امروز خبر برنده شدن در مسابقات نقاشی، خوشنویسی و قصه‌گویی گرفته‌اند اما نمی‌دانند باید خوشحال باشند یا غمگین که بعد از سال‌ها حضور در کانون، درهای این مجموعه به رویشان بسته می‌شود!

مسئول کانون روز یک شنبه دستور شفاهی تخلیه ساختمان را گرفته است، دستور مکتوب آن هنوز نرسیده اما نظر کارشناس عمران دو جمله‌ی روشن است:‌ اگر بودجه تامین نمی‌شود،‌ ما نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم چه زمانی اتفاق رخ می‌دهد و هر که مراجعه می‌کند،‌ ممکن است اتفاق ناگواری روی بدهد.

اژدری به بیشتر شدن آسیب دیوار اشاره می‎کند و می‌گوید: ترکی که دیده بودم را اعلام کردم اما به فاصله یک ماه بعد ترک‌های دیگر هم بوجود آمده،‌ هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست و در شرایطی که پاییز و زمستان را در پیش داریم و باد و باران محتمل خواهد بود، نمی‌توانیم جان بچه‌ها را به خطر بیندازیم. برای همه ما سخت است، همین تابستان ما ۵ برگزیده کشوری داشتیم. در جشنواره نقاشی رضوی با موضوع امام رضا (ع)، در جشنواره قامت دوست کانون، در خوشنویسی، نقاشی، سفال‌گری و در شعر و داستان هم برگزیده داشتیم اما باید این مجموعه را تا مدتی تعطیل کنیم. علت این که تا امروز هم مجموعه باز بوده کلاس‌های ده جلسه‎‌ای است که‌ این هفته کامل می‌شود و پس از آن درها را خواهیم بست.

مرکز شماره ۸ کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نازی آباد، پنج شنبه این هفته از ترس آوار شدن دیوارها،‌ بی‌هیچ زلزله‌ای!‌ بسته خواهد بود اما پرونده کودکان بااستعداد هزاردستگاه نازی آباد نیز زیر آوار ناتوانی‌ها بسته می‌شود؟
برای دیدن تصاویر اینجا کلیک کنید...

انتهای پیام

دیدگاه شما