خبر بیماری محمدرضا شجریان، به موازات بزرگی خودش، خبر ملی شد. به این دلیل که شجریان، صدای ملی ایران است. صدای ملی یعنی صدایی که بخشی از تاریخ ایران است. در موسیقی ایران، کمتر هنرمندی را داریم که چنین شخصیت فراگیر داشته باشد و همین است که ما، به عنوان ایرانیهایی که همزمان و همعصر با او زندگی میکنیم، باید حواسمان به این همحضوری باشد و هم به این افتخار بزرگ آگاه باشیم. شجریان تا همیشه تاریخ جزو سرمایههای این کشور است و حذف نشدنی. در تاریخ هنر، کمتر هنرمندی را پیدا میکنیم که وسعت صدای او را داشته باشد و در موسیقی، تاریخ و فرهنگ این سرزمین تاثیرگذار باشد.
به گزارش جماران، رابطه انسان و موسیقی، رابطهای پیچیده است. هیچ انسانی نمیتواند ادعا کند که تنها یک ژانر از موسیقی را دوست دارد و سراغ ژانرهای دیگر نمیرود. چون موسیقی، ارتباطی از بیرون به درون است و از آنجایی که درون هر انسانی همیشه در شرایطی متفاوت و مختلف است، نیاز او به موسیقی هم، همیشه از یک جنس نیست و به موسیقی واحد نیاز ندارد. پاسخگویی به چنین نیازی است که کار هنرمندان را سخت میکند و هنرمندی که بتواند در تمام شرایط و تمام سلیقههای انسانی، نبض مخاطب را در دست بگیرد، هنرمند بزرگی است.
محمدرضا شجریان فولکلور جامعه ایرانی این روزها را در صدایش جمع کرده است. شجریان چنین هنرمندی است. صدای او و نگاهش به هنر، توانسته ترکیب درست و بجایی از هنرمندی بزرگ بسازد که همه نسلها و همه عقاید و سلیقهها را دربرمیگیرد؛ از ربنای مذهبی تا آوازهایی با اشعار شاعران معروف این سرزمین، چه قدیمی و چه جدید، همه و همه، مخاطبان خاص خودش را دارد. جوان دهه هفتادی که به موسیقی پاپ و اشعار ناموزون عادت کرده، شجریان را دوست دارد. جوانان نسل سومی او را میخوانند. مدیران دولتی و سیاستمداران، در گفتوگوها تعریف کردهاند که به صدای شجریان گوش میدهند و هزاران نمونه دیگر از مخاطبان این هنرمند وجود دارند که ثابت میکند، هنرمندی ملی است و نه برای یک نسل از ایرانیان که برای نسل امروز و فردا و فرداهاست.
با تمام اینها اگر بخواهیم تنها یک عنوان برای محمدرضا شجریان و موسیقیاش انتخاب کنیم، واژهای جز فاخر پیدا نمیکنیم. شجریان فخر موسیقی ایران است و حجم صدای پرطنینش، صدای تاریخی و ملی ایران. صدایی که همیشه میماند و نه حذف میشود و نه گم. برما است که ارزش این هدیه ملی را بدانیم و آنطور که باید، مردمانی باشیم که قدردان هنرمند ملی زمانه خویش هستند.
حالا که شجریان بیمار است، بهتر است دست به دعا برداریم و با همان «ربنای» درخشان و بینظیرش، سلامت صدای ملی ایران را از خداوند متعال درخواست کنیم.
محمدعلی ابطحی
منبع: اعتماد