جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

مجازات حق همه کسانی است که خوردند و بردند

مردم حق دارند بپرسند که مگر کشور بی صاحب بوده که این همه پول خورده شده ولی کسی متوجه آن نشده؟! واقعا این مسائل چه اعتباری برای ما باقی می گذارد؟ منصفانه یکی بیاید قضاوت کند که خود زنی بدتر از این هم می شود؟ مجازات حق همه کسانی است که خوردند و بردند. با یک جمع بندی ساده می توان فهمید که چقدر ثروت دست اشخاص است، کل کشور ما انقدر سرمایه ندارد که این دزدان دارند!

کد خبر: ۹۸۵۶۷
مجازات حق همه کسانی است که خوردند و بردند

اعضای جامعه روحانیت مبارز با نیم قرن تجربه کار سیاسی در بالاترین پست های نظام جمهوری اسلامی جای گرفته اند. از مقام معظم رهبری تا برخی روسای قوای مقننه و مجریه از اعضای این تشکل بوده و هستند.

به گزارش جماران، پس از گذشت سال ها ارتباط اعضای این تشکل، بیش از آنکه رسمی باشد، بر اساس صمیمیتی دیرین است. کما اینکه اگرچه حجت الاسلام حسن روحانی به عنوان عضو این تشکل، با حمایت آنها وارد عرصه رقابت های انتخاباتی نشد، اما همچنان در مراسم های افطاری منزلش، از آنها دعوت می کند. البته گلایه هایی هم همچنان میان برخی از اعضا پابرجاست. کما اینکه پس از سال 88 و عدم حمایت از آنچه در مناظره های انتخاباتی علیه دو عضو این جامعه مطرح شد، همچنان حجت الاسلام ناطق نوری در جلسات شرکت نمی کند. آیت الله هاشمی رفسنجانی هم برای عدم مشارکتش همچنان دلایل امنیتی را مطرح کرده و دیگران را برای برگزاری جلسات به دفترش فرامی خواند که از مدت ها قبل از رحلت مرحوم مهدی کنی تا کنون، اجابت نشده و او نیز همچنان در جلسات جامعه روحانیت مبارز شرکت نمی کند.

حجت الاسلام حسین ابراهیمی یکی از اعضای مرضی الطرفین در این جامعه است که به گفته خودش رفاقتش با ناطق نوری پابرجاست ولی اختلاف نظر سیاسی هم دارد. به مهمانی خانگی حجت الاسلام روحانی هم می رود، اما انتقاداتی هم به دولتش دارد.

دوستی او با رئیس جمهور به سالها پیش و زمانی که هر دو در جمع عقلای مجلس دوم بودند بر می گردد. جمعی که به قول او درآن هم چهره های اصلاح طلب حضور داشت و هم چهره های اصولگرا. اما به گفته او «هاشمی کاسه کوزه شان را شکست»! البته ابراهیمی این را به مزاح گفت و تعریف کرد که "روزی آقای هاشمی رفسنجانی همه نمایندگان عضو جمع عقلا را به دفترش دعوت کرد و گفت «امام از من پرسیدند که عقلای مجلس چه کسانی هستند؟». این نقل قول از امام سبب شد که ما بفهمیم دیگر وظیفه ای نداریم که تصمیمی بگیریم و اعلام کنیم. آقای هاشمی پیام امام را رساند و کاسه کوزه ما جمع شد".

او با رویی خوش پیشنهاد حضور در کافه خبر را پذیرفت اما تاکید کرد که از جایگاه حقیقی اش به سوالاتمان پاسخ می دهد نه به عنوان یک عضو جامعه روحانیت مبارز. مشروح این گفت وگو را در ادامه بخوانید:

تشکل های روحانی همچون جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین در ابتدای پیروزی انقلاب، حضور پررنگی در عرصه انتخابات های مختلف اعم از ریاست جمهوری و مجلس داشتند و لیست انتخاباتی ارائه داده یا از نامزد مشخصی حمایت می کردند. اما به تدریج این نقش کمرنگ شد. مشخصا از انتخابات مجلس پنجم به بعد، دیگر جامعه روحانیت لیست انتخاباتی ارائه نداد و در انتخابات ریاست جمهوری اخیر نیز از هیچ نامزدی حمایت نکرد. علت این امر چیست؟ جامعتین و مشخصا جامعه روحانیت به دنبال ایفای نقش شیخوخیتی است یا دلیل دیگری دارد؟

فعالیت روحانیت در تمامی عرصه ها از زمان شیخ مفید در ارتباط با اهل بیت آغاز شده است. در دوران امام باقر (ع) و امام صادق(ع)، شاگردانشان فعالیت هایی زیادی داشتند. تا جایی که راوی می گوید در مسجد کوفه 900 عالم مشغول فعالیت علوم دینی هستند و 400 کتاب توسط شاگردان امام صادق در آن دوران نوشته شده است که معروف است به «اربعه معه» که مبنای فقه ما قرار گرفت. البته این آثار در طول تاریخ دستخوش تضییغاتی شد و خلفای بعدی مانع از ترویج افکار اهل بیت شدند. اما از زمان شیخ مفید، شاهد حضور روحانیت در تمامی عرصه ها بودیم. او مدرسه ای ایجاد کرد و سید رضی و سید مرتضی در مدرسه وی تحصیل کردند که هر دو بحر مواج علمی بودند. شیخ مفید از مویدهای امام زمان (عج) نیز هست. او زمانی که فتوایی داده بود، پیش از اجرای آن فتوا، امام زمان(عج) برای او پیامی فرستاد که متوجه اشتباهش شد. پس از آن شیخ مفید بساط علمی اش را جمع کرد و گفت من لیاقت فتوا ندارم. اما امام زمان(عج) از او خواست تا به کارش ادامه دهد. این شیخ موسس «مرجعیت شیعه» است. در ادوار مختلف پس از آن نیز شیخ طوسی، علامه حلی، علامه مجلسی، محقق طوسی و ...حضور داشتند که امروزه همچون کسانی را یافتن، کار دشواری است. در حالی که زمان رو به کمال رفته است. روحانیت از بدو غیبت امام زمان (عج) در عرصه های مختلف فعال است و این هم برآمده از سخن امام زمان است که فرموده بودند «علما بر شما حجت هستند و من حجت خدا هستم». در جهان تشیع شخصیت هایی همچون آیت الله العظمی بروجردی و یا شیخ عبدالکریم حائری بنیانگذار حوزه علمیه قم کم داریم. این افراد بیشتر وقت خود را صرف تربیت نیروی انسانی کردند و چهره های ممتازی همچون امام (ره)، شهید مطهری، آیت الله خامنه ای و ...را پرورش دادند.

پیش از انقلاب، امام(ره) در بیانیه هایشان از روحانیت خواستند به صحنه بیایند و از همه منابر درباره مفاسد رژیم پهلوی سخن بگویند و روحانیون و وعاظ تقیه نکنند. خیلی ها پس از اجرای این فرمان امام (ره) دستگیر شدند. خود من هم در ماه رمضان سر یکی از این منابر دستگیر شدم و تا زمان پیروزی انقلاب در کمیته ضد خرابکاری و اوین در زندان بودم. اوائل انقلاب هم حضور روحانیت بنا بر این اقتضائات بود. چون انقلاب تازه متولد شده بود و اگر یله و رها می شد، از بین می رفت. اما به جایی رسید که امام (ره) گفتند دیگر لازم نیست من تهران باشم و به قم رفتند. شیح حسن صانعی که همراه همیشگی امام بود می گوید که امام چگونه به قم رفت و چه شد که به تهران برگشت. امام(ره) احساس کردند حضورشان در تهران الزامی است، چون دولت موقت لنگ می زند و باید ایشان حضور داشته باشند.

آیات شهید مطهری، بهشتی، باهنر، مفتح و بزرگانی چون مقام معظم رهبری و آقایان هاشمی و ناطق نوری و روحانی از موسسین جامعه روحانیت مبارز هستند. بر اساس اساسنامه جامعه روحانیت مبارز اعضای موسس، قابل عزل نیستند و مادام العمر عضو این تشکل هستند. همین الان هم برای حضور در جلسات جامعه روحانیت از همه آنها با صدور دعوتنامه هایی دعوت می کنیم تا در جلسات شرکت کنند. اگر روحانیت آن زمان فعالیت بیشتری داشتند به معنی این نیست که الان فعال نیستند. آن زمان اقتضا می کرد حضورشان بیشتر باشد. چون در آن دوران فعالیت گروهک ها زیاد بود و شعارهای تندی می دادند که جوان ها را فریب می داد. خاطرم هست من از شهرستان به تهران آمدم و وقتی به میدان آزادی رسیدم دیدم از آنجا تا محل منزل من، مسعود رجوی آنقدر برای انتخابات ریاست جمهوری تبلیغات کرده بود، که گویی نامزد دیگری در این رقابت حضور نداشت! آنها در آن دوران در تمامی نقاط کشور فعال بودند و خلق ترکمن و بلوچ و حتی حزب خلق مسلمان را در حوزه علمیه ایجاد کردند. در آن شرایط ضروری بود که روحانیت همچنان در عرصه باشد. اما بعدها که فضا آرام تر شد، هر کسی در جایگاه خودش قرار گرفت. آیت الله مهدوی کنی رئیس کمیته ها شدند و من از طرف ایشان رئیس کمیته خراسان جنوبی بودم. ما آن زمان همه کاره بودیم و همه چیز از بسیج اقتصادی، محاکم قضایی تا کارهای نظامی و انتظامی دست ما بود. خلائی بعد از انقلاب بوجود آمده بود و ما باید هر کاری از دستمان بر می آمد می کردیم. مساجد هم محل ایجاد امنیت بود هم محل توزیع غذا و هم محل محاکم قضایی.

دو تشکل جامعه روحانیت و جامعه مدرسین از قبل از انقلاب حضور داشتند و تشکل روحانی دیگری وجود نداشت. افرادی از سطح عالی حوزه در جامعه مدرسین بودند و افرادی در سطح عالی سیاست در جامعه روحانیت مبارز حضور داشتند. اساسا ماهیت جامعه روحانیت مبارز از ابتدا سیاسی بود و ماهیت جامعه مدرسین همواره علمی و فقهی بود. موسسین جامعه روحانیت برخی شهید شدند و برخی دیگر همچنان حضور دارند. آیات شهید مطهری، بهشتی، باهنر، مفتح و بزرگانی چون مقام معظم رهبری و آقایان هاشمی و ناطق نوری و روحانی از موسسین جامعه روحانیت مبارز هستند. بر اساس اساسنامه جامعه روحانیت مبارز اعضای موسس، قابل عزل نیستند و مادام العمر عضو این تشکل هستند. همین الان هم برای حضور در جلسات جامعه روحانیت از همه آنها با صدور دعوتنامه هایی دعوت می کنیم تا در جلسات شرکت کنند.

حتی برای رهبری هم دعوت نامه شرکت در جلسات جامعه روحانیت می فرستید؟

نه ایشان جایگاهشان فرق می کند. اخیرا برای آقای هاشمی هم دیگر دعوتنامه نمی فرستیم. اما هنوز برای آقایان ناطق نوری و روحانی دعوتنامه ارسال می شود. البته این آقایان خیلی وقت است در جلسات ما شرکت نمی کنند.


علت عدم حضورشان چیست؟

ما به شکل مجزا خدمت آقایان هاشمی رفسنجانی، ناطق نوری، روحانی و امامی کاشانی رفتیم تا از آنها دعوت کنیم در جلسات حضور یابند اما هر کدام دلایلی داشتند. گاهی می گویند وقتشان نمی رسد یا مشکلات دیگری دارند.


به گفته آقای مصباحی مقدم، عدم حضور آیت الله هاشمی در جلسات جامعه روحانیت به دلیل ملاحظه مسائل امنیتی است و ایشان پیغام داده اند که اگر جلسات در دفتر ایشان برگزار شود، حضور خواهند داشت. اما آیت الله مهدوی کنی مخالف این کار بوده و شان جامعه روحانیت را بالاتر از این می دانستند که جلساتش در جایی بیرون از این تشکل برگزار شود. با این حال گویا جلساتی در دفتر آقای هاشمی تا کنون برگزار شده اما این روال ادامه نیافته....

بله البته در این جلسات آیت الله مهدوی کنی حضور نیافتند. چون ایشان مرحوم شده اند من نمی خواهم وارد جزئیات این موضوع شوم.


آقای امامی کاشانی چطور، علت عدم حضورشان در جلسات چیست؟

آقای امامی پس از رحلت آیت الله مهدوی کنی چندین نوبت بعدها به جلسات جامعه روحانیت آمدند. علت عدم حضورشان هم یا کهولت سن یا گرفتاری است. ایشان دلیل مشخصی اعلام نکردند.


آقای ناطق نوری چطور؟ گلایه ایشان از رویکرد جامعه روحانیت در سال 88 و عدم حمایت از وی در جریان مناظره ها همچنان باقی است؟

گلایه آقای ناطق نوری از آیت الله مهدوی کنی بوده نه جامعه روحانیت مبارز. چون جامعه روحانیت همواره به حضور ایشان در جلسات، علاقمند است.


گلایه ایشان از مرحوم مهدوی کنی چه بوده؟

اینکه بین این دو نفر چه گذشته، مربوط به خودشان است.


البته آقای مصباحی مقدم در گفت و گویی که پیش از این با خبرآنلاین داشتند گفته بودند که آیت الله مهدوی کنی مایل بودند که بعد از انتخابات پرحاشیه سال 88 از آقایان هاشمی و ناطق نوری دلجویی شود. اما این موضوع در جامعه روحانیت رای نمی آورد. با این وجود چرا آقای ناطق نوری همچنان از آیت الله مهدوی کنی دلگیر بودند؟

موضوع این رای گیری در ذهنم نیست. حتما آقای مصباحی مقدم به عنوان سخنگوی جامعه روحانیت بیشتر از من در جریان امر هستند.


حضور فعال این آقایان در جلسات جامعه روحانیت چقدر در ارتقاء کیفی تصمیمات این جامعه می تواند موثر باشد؟

خیلی خوب است که هر کدام از این آقایان در جلسات تشریف داشته باشند. حضورشان قطعا ارزشمند و قابل توجه است اما چه کنیم که دستمان خالی است و خرما بر نخیل!


آقای روحانی چرا در جلسات جامعه روحانیت حضور نمی یابند؟ به دلیل مشغله کار اجرایی است؟

از خود آقای روحانی باید این سوال را بپرسید. ما خیلی انتظار داشتیم که ایشان به جلساتمان بیایند.

از اصل بحث دور شدیم، در ادامه سخنان قبلم بگویم که فعالیت های سیاسی روحانیت بر اساس اقتضا بوده. مجمع روحانیون مبارز هم از جامعه روحانیت منفک شد و پیش از آن آقایان کروبی و امامی جمارانی و ...عضو جامعه روحانیت بودند که در مقطعی بر حسب سلیقه ای که داشتند، مصلحت دیدند که فعالیت جدایی از جامعه روحانیت مبارز داشته باشند. روحانیان اعم از مجمع روحانیون و جامعه روحانیت، بر حسب اقتضا الان هم شیخوخیت دارند و فعالیتشان راهبردی و جهت دهنده است و نه کاربردی. به همین دلیل است که روحانیت پشت صحنه می ماند و نیروهای دیگری همان خط مشی جامعتین را اجرایی می کنند. البته جامعه مدرسین بیشتر در حوزه انتخابات خبرگان فعالیت دارد و در دیگر انتخابات ها فعالیت انتخاباتی ندارد.

البته به جز انتخابات ریاست جمهوری سال 58 که جامعه مدرسین، صراحتا از آقای حبیبی در مقابل بنی صدر حمایت کرد.

بله در انتخابات ریاست جمهوری، گاهی جامعه مدرسین اعلام موضع کرده است. اما در مورد انتخابات مجلس، معمولا جامعه مدرسین خودش را کنار می کشید. گاهی در این باره تصمیم گیری را به جامعه روحانیت تفویض می کرد و گاهی هم نماینده ای می فرستاد تا با روحانیت هماهنگ باشند. در مجموع، جامعتین در عرصه انتخابات فعال هستند. حتی در حال حاضر تشکلی بیش از جامعه روحانیت مبارز در مورد انتخابات آتی مجلس وارد عرصه نشده است. جلسات همگرایی را از یکسال پیش برای هماهنگی گروه های اصولگرا برگزار کرده ایم و تا جایی پیش رفتیم که در حال حاضر تفرقی بین اصولگرایان وجود ندارد و اگر تفرقی هم به نظر می رسد، به اقتضای سلیقه گروه ها است و نمی توان همه چیز را یکجا حل کرد.

درحال حاضر اگرچه جامعه رشد کرده اما احزاب ما هنوز فراگیر نبوده و ناقص هستند. احزاب خوب ما هم فصلی هستند و در دوره انتخابات فقط فعالیت دارند. ما احزابی که به فضای سیاسی جهت دهند، و راهبرد واقعی و برنامه کامل برای امور داشته باشند، نداریم. از این منظر مرجعیت روحانیت همچنان محفوظ است و مردم به جامعتین اعتماد دارند. لذا اگر احساس شود که روحانیت از لیستی حمایت کرده باشد، بیشترین رای را خواهد آورد، چون بیشترین اعتماد به آن وجود دارد. به اندازه رشد جامعه، روحانیت باید در عرصه حضور داشته باشد. پس از دوره ای که روحانیت با تابلو خودش وارد عرصه می شد، تشکل های همسو با روحانیت میدان دار شدند و در حال حاضر هم جمعی به عنوان همگرایی اصولگرایی پرچمدار این امر است.


اشاره کردید که ماهیت جامعه روحانیت همواره سیاسی بوده و ماهیت جامعه مدرسین، فقهی و حوزوی بوده است. پس چرا جامعه روحانیت مبارز هیچگاه برای فعالیت سیاسی خود، مجوز رسمی دریافت نکرده است؟ چرا شخص مرحوم آیت الله مهدوی کنی با این موضوع مخالف بودند؟ ایشان حتی در آستانه انتخابات مجلس چهارم که برخی اعضا به «حزب» شدن جامعه روحانیت اصرار داشتند، مدتی از جایگاه دبیرکلی استعفا دادند.

موضع جامعه روحانیت مبارز و جامعه مدرسین این است که از بنیانگذاران و موسسین انقلاب هستند. موسس انقلاب که نمی رود از یک وزارتخانه مجوز بگیرد! جامعتین شانشان را بالاتر از این می دانند و می گویند همه اینها را خودمان بوجود آوردیم. می گویند ما واجد شیء هستیم و ناقص نبودیم که با این چیزها بخواهیم کامل شویم. ما معتقدیم که اگر بخواهیم مجوز فعالیت سیاسی بگیریم، وجهه روحانیتمان مخدوش می شود.

دلیل دیگرش این است که موسسین جامعه روحانیت به دنبال ریاست نبوده و نیستند. حتی مرحوم آیت االله مهدوی کنی هم همواره می گفتند هیچوقت دنبال مسئولیتی نبود و همیشه مسئولیتی به ایشان واگذار شده است. مثلا امام (ره)به ایشان دستور دادند مسئولیت کمیته ها و بعد شوراهای داوری را بپذیرند و با حکم امام به عنوان عضو شورای نگهبان و امام جمعه تهران انتخاب شد. هیچ کس در جامعه روحانیت حرص در کسب پایگاه سیاسی نداشتند و بر اساس نقش اولیه ای که در انقلاب داشتند برای رضای خدا و اجرای احکام اسلام تلاش می کردند و همچنان سران قوم با همان اخلاص گذشته در عرصه حضور دارند. تاسیس حزب برای رقابت سیاسی است اما ما با هیچ کس رقابت نداریم و جلوی رشد کسی را نمی گیریم. ما هدایت گر و ارشاد کننده هستیم و بر اساس وظیفه شرعی در مقاطعی که نیاز هست ورود پیدا می کنیم. اما جامعه روحانیت قالب «حزبی» به خود می گرفت، تا کنون از بین رفته بود. چرا که اساسا نهاد روحانیت باید مستقل باشد. استقلال روحانیت در طول تاریخ، به آزاد منشی اش بوده است.مساجد و حوزه های علمیه و روحانیت هرگز وابسته به دولت ها نبوده اند و امتیاز تشیع هم به همین است. ما بیشتر دنبال اجرای دین هسیتم و هرجا لازم بوده با دولت های غیر دینی برخورد کرده ایم و از دولت های دینی حمایت کردیم.


البته مرحوم مهدوی کنی بر این باور بودند که اگر نهاد روحانیت حزب بشود از مسئولیت های عرفی و جاری اش باز می ماند؟

اصلا نابود می شود و قطعا استحاله می شود.


چرا؟

اگر جامعه روحانیت تبدیل به حزب می شد باید در عرصه می ماند و با دیگر احزاب رقابت می کرد و اخوت از بین می رفت. شان روحانیت رقابت با دیگر احزاب نیست. روحانیت همواره امام جماعت بوده و از این جایگاه نمی تواند عده ای را قبول داشته باشد و عده ای را قبول نداشته باشد. در جامعه هم همینگونه است و روحانیت باید همیشه خودش را در جایگاهی قرار دهد که در تظلمات همه بتوانند به آن مراجعه کنن. نه اینکه از یک طرف حمایت کند تا طرف دیگر در مقابل آن قرار بگیرد. اگر چنین شود، قطعا جایگاه روحانیت از دست می رود.


پس چرا روحانیت لیست انتخاباتی می دهد؟ این به منزله حمایت از یک طرف نیست؟

لیست انتخاباتی بر اساس تشخیص اصلح است که معتقدیم باید بالندگی جامعه حفظ شود. برای این منظور باید نامزدهای اصلح را حمایت کرد. کما اینکه شورای نگهبان هم برای انتخاب افراد اصلح و تصویب قوانین اصلح تشکیل شده است. البته الان دیگه روحانیت در چند دوره اخیر لیست نداده ولی به تجمیع گروه ها پرداخته تا سازوکاری را برای انتخاب نامزدهای اصلح برگزینند. اگر در این میان فردی فاقد صلاحیت در مظان حمایت قرار گیرد، جامعه روحانیت تذکر می دهد.

برخی اعضای جامعه روحانیت مبارز در دو مقطع از نامزدهای خاصی در انتخابات ریاست جمهوری حمایت کردند که حواشی ای به همراه داشت. نخست حمایت از ابوالحسن بنی صدر و دوم حمایت از محمود احمدی نژاد. این دو تصمیم ولو به شکل فردی و نه به عنوان کلیت جامعه روحانیت مبارز، چه تاثیری بر جایگاه این تشکل نزد افکار عمومی داشته است؟

همانطور که گفتید این حمایت ها به عنوان جامعه روحانیت نبود. برخی افراد از جامعه روحانیت از بنی صدر حمایت کردند و او نامزد مورد حمایت کلیت جامعه روحانیت نبود. حامیان بنی صدر در جامعه روحانیت نیز بعدها از این موضع خود تبری جستند. البته در آن دوره تشخیص جامعه مدرسین از جامعه روحانیت نیز بهتر بود و رسما از حبیبی حمایت کردند نه بنی صدر. در مورد انتخابات ریاست جمهوری نهم هم باید بگویم که آقای احمدی نژاد مورد حمایت جامعه روحانیت نبود. بلکه آقای هاشمی کاندیدای جامعه روحانیت در سال 84 بود. اما در انتخابات ریاست جمهوری دهم، شرایطی پیش آمد که آیت الله مهدوی فرمودند بین «فاسد» و «افسد» و «بد» و «بدتر»، ما به احمدی نژاد رای می دهیم. یعنی در مقابل آن میرحسین موسوی بود که آقایان، وی را قبول نداشتند و بعدا ثابت شد که تشخیصشان درست بوده است.

از این رو جامعه روحانیت تا کنون انتخابی نکرده که «خطا» باشد و نسبت به آن احساس «ندامت» کند. به عبارت دیگر نامزدهای مورد حمایت جامعه روحانیت مبارز در هر دوره از انتخابات، در شرایط حاکم بر آن بهترین نامزد موجود بوده اند.


آقایان هاشمی رفسنجانی و ناطق نوری به عنوان اعضای جامعه روحانیت، در انتخابات های پیشین ریاست جمهوری نامزد مورد حمایت این تشکل بودند. چرا شاهد چنین حمایتی از آقای روحانی در انتخابات ریاست جمهوری یازدهم نبودیم؟

آقای روحانی زمانی که تصمیم به کاندیداتوری گرفت، اصلا به طرف جامعه روحانیت نیامد. او از قبلش در جلسات جامعه روحانیت شرکت نمی کرد. بعد از پیروی هم با هیاتی از سوی مرحوم مهدوی کنی پیش ایشان رفتیم ولی او حتی با کمال تاسف جواب تبریک ما را هم نداد و از تبریک آیت الله مهدوی کنی تشکر نکرد. ایشان پیش و پس از انتخابات ریاست جمهوری، ارتباطی با جامعه روحانیت مبارز برقرار نکردند.

در مورد انتخابات ریاست جمهوری نهم هم باید بگویم که آقای احمدی نژاد مورد حمایت جامعه روحانیت نبود. بلکه آقای هاشمی کاندیدای جامعه روحانیت در سال 84 بود. اما در انتخابات ریاست جمهوری دهم، شرایطی پیش آمد که آیت الله مهدوی فرمودند بین «فاسد» و «افسد» و «بد» و «بدتر»، ما به احمدی نژاد رای می دهیم.

پس از رحلت آیت الله مهدوی کنی، تغییری در خط مشی جامعه روحانیت مبارز ایجاد شده است؟

نه. همان خط مشی آیت الله مهدوی همچنان ادامه دارد و آیت الله موحدی کرمانی همان خط مشی را دارند . اساسنامه ما همان است و بر اساس آن عمل می کنیم. ما آیت الله مهدوی کنی را یک الگوی کامل در همه ابعاد در جامعه می دانیم. او خوب درک می کرد، حوب می فهمید و خوب هم تصمیم می گرفت.

آیت الله مهدوی کنی در دوره حیاتشان نقشی محوری در جریان اصولگرایی داشته و همواره در پی وحدت گروه ها بودند. مرحوم عسگراولادی هم چنین نقشی را می کوشیدند ایفا کنند و حتی در پی حفظ نیروهای اصلاح طلب زیر پرچم نظام بودند. در فقدان این دو چهره ارزشمند جریان اصولگرا، چه کسی می تواند چنین نقشی را ایفا کند؟

معتقدم آیت الله موحدی کرمانی شخصیتی است که در زمان حیات آیت الله مهدوی کنی قائم مقام دبیرکل و مورد قبول وی بود. او ششخصیتی واقع بین بدون جهت گیری خاص است. البته نمی توان گفت همه آنچه را که مرحوم مهدوی کنی داشت، او دارد. اما او چیزهایی دارد که ممکن است آیت الله مهدوی نداشته باشد. اما در مجموع آیت الله موحدی به همان سبکی که آیت الله مهدوی کنی جلسات را اداره می کرد، جلسات جامعه روحانیت و جلسات مشترک با دیگر گروه های اصولگرا را اداره می کند. البته هر کسی را که از دست می دهیم سلمه ای است. هر کسی جایگاه خودش را دارد و کسی نمی تواند جایگزین وی شود. آیت الله مهدوی شخصیتی داشت و موحدی هم شخصیت ویژه خودش را دارد اما چون جامعه روحانیت یک تشکل است و تشکل قائل به شخص نیست. آیت الله مهدوی کنی هم همواره می گفت من یک نفرم و جامعه به من منحصر نمی شود و من تابع نظر جمعی شما هستم. با این وجود همه ما از خلاء وجود ایشان متاثر و متاسف هستیم.

تا جایی که در خبرها آمده بود جامعه روحانیت مبارز درباره انتخابات مجلس خبرگان با جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، هماهنگ وارد عرصه شده است.

بله همین طور است. هیچ اختلافی میان جامعتین در این باره وجود ندارد. حتی آیت الله مصباح یزدی هم در نشست سه بزرگوار -ایشان و آیات یزدی و موحدی کرمانی- عنوان کرد که هر چه که جامعتین اعلام کنند را بپذیرد.

پس لیست مشترکی از سوی هر سه گروه ارائه می شود؟

بله حتما به آنجا می رسیم. البته هنوز درباره این لیست به جمع بندی نهایی نرسیده ایم و هنوز مشکلاتی وجود دارد که انشالله با توافق طرفین رفع خواهد شد.

شما که گفتید اختلافی میان جامعتین نیست، پس این مشکلاتی که می فرمایید، چه هستند؟

بنده نمی توانم درباره جزئیات چیزی بگویم. این ها را از سخنگوی جامعه روحانیت بپرسید.

لیست مشترکی که از سوی جامعتین ارائه خواهد شد و جریان آقای مصباح نیز تابع آن خواهند بود، تنها به اعضای این تشکل های روحانی محدود خواهد بود یا اینکه روحانیونی خارج از عضویت جامعتین را هم در بر می گیرد؟

نه. اتفاقا چه بسا اعضای جامعتین در این ایست، کمترین باشند. حتما شخصیت های مورد تایید جامعتین در این لیست قرار خواهند گرفت، فارغ از اینکه عضو باشند یا نه.

از نظر گرایش سیاسی چطور؟ در لیست جامعتین تنها روحانیونی که در جریان اصولگرا می گنجند، حضور خواهند داشت یا .....

قطعا همینطور است.


یعنی ممکن نیست کسانی از مجمع روحانیون مبارز یا مجمع مدررسین حوزه علمیه نیز در لیست جامعتین باشند؟

معمولا تهیه لیست بر اساس شایسته سالاری خواهد بود. ممکن است حتی افرادی غیر اصولگرا هم در این لیست باشند اما باید برخوردار از اصول مسلمی باشند که مد نظر است.


و این یعنی ملاک های مشخصی برای انتخاب اعضای لیست وجود دارد. این ملاک ها چه هستند؟

بله ملاک هایی داریم. اما این ملاک ها در جلسات جامعتین مطرح می شود و به بیرون درز نمی کند.

هیچ اختلافی میان جامعتین در باره انتخابات خبرگان وجود ندارد. حتی آیت الله مصباح یزدی هم در نشست سه بزرگوار -ایشان و آیات یزدی و موحدی کرمانی- عنوان کرد که هر چه که جامعتین اعلام کنند را بپذیرد.

آقای باهنر اخیرا چندید بار در سخنرانی هایشان درباره دورخیز برخی در انتخابات مجلس خبرگان احساس خطر کرده اند. شما شخصا چنین احساس خطری را جدی می گیرید؟

مسئله انتخابات مجلس خبرگان بسیار حساس است. چرا که دو مسئولیت مهم بر دوش این مجلس است. یکی آنکه، اگر حاثه ای برای رهبری پیش آید، باید رهبر انتخاب کند و دوم اینکه باید بر عملکرد رهبری نظارت داشته باشد. برای این مسئولیت ها حتما باید به افراد مطمئن و مومن و کسانی که به اصول انقلاب و خط مشی امام و رهبری معتقد هستند، سپرده شود و الا افرادی که باری به هر جهت باشند، طبعا نه در انتخاب رهبری آن شایستگی لازم را خواهند داشت و نه در نظارت بر عملکرد رهبری. بنابراین حساسیت های فراوانی در این زمینه وجود دارد و خود این حساسیت هم قابل درک است. در تمام کشورها، چهره های نهایی تصمیم گیر، به صورت فیلتر شده وارد صحنه می شوند و این جایگاه را تصرف می کنند. به صورت کلی اصول نظام نباید مخدوش شود. ضمن این که باید در چارچوب ملاک ها و معیاری باشد که قانون اساسی برای ما مشخص کرده است .هر کس می تواند کاندید شود، اگر مردم به او رای دادند، می تواند انتخاب شود. کما اینکه ما در حال حاضر در خبرگان هم نماینده اصلاح طلب داریم و هم اصولگرا و هم بین این دو.

نفرمودید که این احساس خطر را جدی می گیرید یا نه؟ واقعا قرار است اتفاقی بیفتد؟

بنده احساس می کنم که اگر ما آن ملاک ها و معیار های صحیح را اعمال کنیم، هیچ مشکل و خطری برای ما پیش نمی آید. چرا که هر چه لازم بوده در قانون اساسی و قانون انتخابات دیده شده است. آیین نامه نحوه برگزاری انتخابات خبرگان را هم خود اعضای خبرگان نوشته اند، یعنی مجلس شورای اسلامی نمی تواند در مورد انتخابات خبرگان هیچ تصمیمی بگیرد. تصمیم گیرنده همان فقها و بزرگانی هستند که ما به آنها اعتماد داریم. حال که شیوه موجود مورد تایید آنهاست، دیگر احساس خطر جایز نیست.

اخیرا در فضای رسانه ای مطالبی عنوان شده مبنی بر اینکه برخی اعضای جامعه روحانیت مشخصا آقای تقوی جلساتی با جبهه پایداری دارند که در فضای سکوت سیاسی دیگر اعضای جامعه روحانیت به نوعی جانب داری از این تشکل سیاسی محسوب می شود. نظرتان در این خصوص چیست؟

اصل این موضوع دروغ است و چنین چیزی وجود ندارد. من از نزدیک با آقای تقوی ارتباط دارم و بیشترین حضور را من در جلسات ایشان داشتم. در این جلسات ما از همه احزاب و گروه های اصولگرا دعوت کردیم و نظراتشان هم بیان شد، هیچ گاه فرد و یا جریان خاصی مود نظر ما نبوده است. تلاشمان بر این بود که همه با هم باشند، نه اینکه جبهه یا حزبی بر دیگری تقدم پیدا کند. این منطقی و معقول نیست. جامعه روحانیت نقش پدری را خوب ایفا می کند و آقای تقوی هم زیر نظر آیت الله مهدوی کنی کار خود را برای رایزنی با دیگر گروه ها آغاز کرد و تا به حال هم این روند را ادامه داده است. بنده شاهدم که هیچ گاه بحث جانب داری از جریان خاصی مطرح نبوده است.

شاید این حساسیت به خاطر این است که تشکلی مثل جبهه پایداری معمولا ساز مخالف زده و زیر پرچم واحد قرار نگرفته. به طور مثال در انتخابات گذشته مجلس، جبهه پایداری حاضر نشد که زیر بیرق جامعتین عمل کند و لیست مجزا ارائه داد.

نه اینگونه نیست، یک نفر از جامعه روحانیت مبارز مامور شده تا نیروهای انقلاب را دور هم جمع کند. ما جبهه پایداری را هم جزء نیروهای انقلاب می دانیم. درست است که در گذشته جریانات، خطاها و اشتباهاتی کرده اند، اما اکنون اظهاراتشان نشان می دهد که هماهنگ و همراه عمل می کنند . هیچ دلیلی ندارد وقتی همه اصولگرا ها با هم حرکت می کنند، بگوییم فلان جریان نباید باشد و فلان جریان باید باشد. در واقع همگرایی برای همه افراد و حزب ها وجود دارد. دراین همگرایی هیچ حساسیتی بینشان وجود ندارد. بهترین اظهارات برای همگرایی اصولگراها را همین جبهه پایداری ها تا کنون در جلسات داشتند .

در حال حاظر پیش بینی شما از انتخابات آینده چیست؟ فکر می کنید در انتخابات آتی این همگرایی که به دنبال آن هستید شکل می گیرد؟ می توانیم شاهد یک لیست واحد از سوی اصولگرایان باشیم یا خیر؟

تا اینجا باورمان این است که می توانند به وحدت برسند. اما عالم، عالم تغییر است، لذا هر لحظه ممکن است تغییراتی به وجود بیاید. تا به این لحظه ما معتقدیم این هماهنگی و همگرایی ادامه پیدا خواهد کرد و امید است، که لیستی واحد ارائه شود.

آیت الله مهدوی کنی در انتخابات ریاست جمهوری سال 92 بسیار مصر بودند که حتما فرد اصلح انتخاب شود. منتها در داخل اصولگراها، شرایطی پیش آمد که ایشان را رنج داد. اصولگرایان شرایط بدی برای آیت الله مهدوی کنی ایجاد کردند که حال و روز ایشان را هر روز بدتر می کرد.

نظرتان در مورد نوع ورود جناح مقابل به انتخابات چیست؟ فکر می کنید در انتخابات آتی اصلاح طلبان چقدر می توانند در این عرصه حضور داشته باشند؟

طبعا آنها هم امید دارند، که موفق می شوند و در حال تلاش کردن هستند. در حال حاضر هم تلاش هایشان مشهود است و افرادشان کاملا فعال عمل می کنند و امید دارند که در انتخابات می توانند اثر گذار باشند.


برخی آقایان معتقدند، بعد از اتفاقاتی که در سال 88 افتاده جریان اصلاح طلب یا مرده یا باید از صحنه رقابت های سیاسی کنار گذاشته شود، از نظر شما این امر امکان پذیر است؟

خیر، چنین چیزی نه ممکن است و نه مصلحت ایجاب می کند. ما واقعیت ها را نمی توانیم دگرگون کنیم، به هر حال دو جریان اصلاح طلب و اصولگرا وجود دارد و هیچ کدام قابل حذف نیستند. منتها اینکه چند درصد توفیق انتخاباتی می یابند، مورد بحث است و الا هم حضورشان و هم انتخابشان مشروع است. از طرف دیگر قانونی وجود ندارد که بخواهیم مانع حضور طیف و یا جریان خاصی شویم. اما اگر حضور آنها در جریان فتنه مشخص شده باشد، قطعا شورای نگهابن آنها را رد صلاحیت خواهد کرد. اما خیلی از اصلاح طلبان شخصیت های متدین، مخلص و پایبند به نظام هستند. این افراد را هیچ گاه نمی شود، نادیده گرفت .


مثلا چه کسانی؟

نمی توانم اسم ببرم. این را از من نخواهید.


چندی پیش آقای ناطق نوری در سخنرانی ای اعلام کردند که "تنور انتخابات هنوز گرم نشده است". نظر شما در مورد سخن ایشان چیست؟

به نظرم فعالیت ها برای انتخابات دیر نشده، چرا که این کار قرار است در اسفند ماه انجام شود. تقریبا هفت ماه تا آن زمان فرصت باقی است، حتی بعضی ها به زود هنگام بودن فعالیت های انتخاباتی در حال حاضر اشاره دارند. ورود به مسائل انتخاباتی در این زمان دلیلی ندارد، نباید الان شور هیجان داشته باشیم. بنده معتقدم دو ماه به انتخابات مانده باید فعالیت ها را آغاز کرد، چرا که هنوز برخی افراد تصمیم نگرفته اند که کاندیدا بشوند یا خیر.


خاطره ای از مرحوم آیت الله مهدوی کنی برایمان تعریف می کنید؟

خاطرات زیادی از ایشان دارم، اما یکی از این خاطره ها درباره مریضی شان بود که به رحلت ایشان منتج شد. ایشان به قم رفته بودند، در حرم حضرت معصومه فردی از ایشان سوالی می کند، ایشان هم جواب می دهد. اما وی انقدر سوالش را تکرار می کند و اصرار به پاسخ گرفتن می کند که حال وی خراب می شود. خودشان می گفتند «به قدری مرا اذیت کرد که حالم بد شد و مرا به بیمارستان بردند». یک روز بعد آیت الله مهدوی کنی در مراسم 14 خرداد شرکت کردند و پس از آن مستقیما به بیمارستان منتقل شده و به حالت کما رفتند. این خاطره تاسف آوری برای ما بود، که بعضی افراد با توجه به این که آیت الله مهدونی کنی ابا داشتند به بعضی مسائل بپردازند، می خواهند سوال خود را به زور هم که شده بپرسند و به زور پاسخ بگیرند.

مردم حق دارند بپرسند که مگر کشور بی صاحب بوده که این همه پول خورده شده ولی کسی متوجه آن نشده؟! با یک جمع بندی ساده می توان فهمید که چقدر ثروت دست اشخاص است، کل کشور ما انقدر سرمایه ندارد که این دزدان دارند!

خاطرتان هست سوالی که باعث مرگ آیت الله مهدوی کنی شد، چه بود؟

بله کاملا آن را به خاطر دارم. از ایشان درباره یک شخص سوال شده بود ولی ایشان ابا داشتند که درباره اشخاص اعلام نظر کنند. اما سوال کننده اصرار می کند و حال ایشان خراب می شود.

سوال درباره چه کسی بود؟

وقتی مرحوم مهدوی کنی ابا داشتند در اینباره حرفی بزنند، چرا من از این فرد نام ببرم. ایشان در انتخابات ریاست جمهوری سال 92 بسیار مصر بودند که حتما فرد اصلح انتخاب شود. منتها در داخل اصولگراها، شرایطی پیش آمد که ایشان را رنج داد. اصولگرایان شرایط بدی برای آیت الله مهدوی کنی ایجاد کردند که حال و روز ایشان را هر روز بدتر می کرد.

منظورتان شرایطی است که هیچ یک از نامزدهای اصولگرا حاضر نشدند به نفع دیگری کنار بروند و حتی برخی از آنها شایعه سازی کردند که آیت الله مهدوی کنی به نامزدی آنها نظر دارد؟

بله. تفرق آنها باعث دلخوری آیت الله شد. هر کدام برای خود تصمیم می گرفتند و برای خود تکلیف شرعی جداگانه ای داشتند! در آن زمان دیگر شیخوخیت هم کارایی خود را از دست داده بود. بنده معتقدم در آن انتخابات اصولگرایان آقای مهدوی کنی را تا حدود زیادی تحت فشار گذاشتند. اما آخر کار به جایی رسید که جامعه روحانیت نظری نسبت به کاندیدایی ارائه نداد. معتقدم مجموع این ها غم ها و غصه هایی بود که آیت الله مهدوی کنی را از پا در آورد و باعث رحلت ایشان شد. البته ایشان بعد از انتخابات نسبت به اصل انتخابات خوشحال بودند و هیاتی را برای تبریک به آقای روحانی فرستادند که بنده هم در این جمع حضور داشتم. مرحوم مهدوی کنی از این اینکه یک روحانی انتخاب شده، اظهار خوشحالی می کردند.

البته شیخوخیت روحانیت و پذیرش نقش محوری آنها در وحدت آفرینی از انتخابات سال 84 زیر سوال رفت. کما اینکه در آن انتخابات هم نظر شورای هماهنگی نیروهای انقلاب به ریاست آقای ناطق نوری بر اعلام حمایت از آقای لاریجانی بود اما دیگر نامزدهای اصولگرا این را نپذیرفتند.

به هر حال انتخابات همین است. هر کاری که هم که بکنیم، افراد احساس وظیفه می کنند! خودشان یک طرف و حامیانشان که بیشتر از خودشان داغ می شوند هم یک طرف. گاهی ممکن است خود طرف نظرش این نباشد که در عرصه باقی بماند اما کسانی که از او حمایت می کنند، مصر هستند که حتما به اهدافشان برسند و می گویند اگر او بیاید کشور را آباد می کند اگر نیاید کشور خراب می شود!

خاطره ای از حمایت جامعه روحانیت مبارز از نامزدی اعضایش برای انتخابات ریاست جمهوری دارید؟ منظورم آقایان هاشمی رفسنجانی، ناطق نوری و روحانی هستند.

جامعه روحانیت در مورد آقای ناطق در انتخابات ریاست جمهوری سال 76 سنگ تمام گذاشت. اما خواست و ارداه مردم این بود که شخص دیگری انتخاب شود. از آقای هاشمی رفسنجانی هم در هر دوره ای که نامزد شدند، حمایت کرده ایم. اما آقای روحانی ارتباطی با جامعه روحانیت نداشتند و حتی بعد از این هم که در انتخابات پیروز شدند به هیچ یک از جلسات ما نیامدند.

به عنوان آخرین سوال می خواستم نظرتان را درباره تخلفات دولت گذشته که در فضای رسانه ای عنوان شده است، بدانم. برخی طرح این مسائل را سیاسی کاری می دانند و برخی هم از سر دغدغه بیت المال و بازگرداندن آن. نظر شما چیست؟

بنده معتقدم اگر قرار باشد هر دولتی که روی کار می آید، دولت گذشته را زیر سوال ببرد، سرمایه اجتماعی مان را ازدست خواهیم داد. آقای احمدی نژاد اشتباه بزرگی کرد که نسبت به گذشتگان چه آقای هاشمی و چه آقای ناطق نوری مواضع نامطلوبی گرفت. این کار ایشان به هیچ وجه به مصلحت کشور نبود. الان هم همینطور است. اخذ برخی مواضع اصلا به مصلحت نیست. مقام معظم رهبری هم بارها اعلام کرده اند که گذشته را رها کنید، حتی در دیدار اخیرشان با هیات دولت هم این موضوع را بیان کردند. به هر حال اگر مشکلات جامعه حل نشود، با "گفتار درمانی" درمانی صورت نمی گیرد. اگر در مورد دولت گذشته سو استفاده ای هم شده بی سرو صدا همه را به قوه قضاییه ارجاع بدهند و از این دستگاه بخواهند به اتهامات آنها رسیدگی کنند.

جامعه را به هیچ وجه نباید بدبین کرد. اکنون فضای کشور به گونه ای شده که مردم دیگر به هیچ چیز اعتماد ندارند و این اتفاقات نشات گرفته از دولت آقای احمدی نژاد است. با کمال تاسف ابتدا در رسانه ها، فضا سازی می کنند و بعد مسائل را به محاکم ارجاع می دهند. نهایتا اینکه در این محکمه ها طرف تبرعه می شود یا مجازات، هم معلوم نیست! بنده معتقدم که دولت ها نباید به جان هم بیفتند. چرا که اگر بخواهند به این رویه ادامه دهند ما سرمایه اجتماعی مان را به طور کامل از دست می دهیم. در اینجا باید بگویم که آغاز کننده این کار غلط؛ آقای احمدی نژاد بود که خطا کرد.

البته حجم تخلفات دولت گذشته آنقدر بالاست که این سوال در افکار عمومی پیش آمده که مگر کشور چقدر درآمد دارد که این همه اختلاس و تخلف مالی به ثبت رسیده؟

دقیقا همین است. مردم حق دارند بپرسند که مگر کشور بی صاحب بوده که این همه پول خورده شده ولی کسی متوجه آن نشده؟! واقعا این مسائل چه اعتباری برای ما باقی می گذارد؟ منصفانه یکی بیاید قضاوت کند که خود زنی بدتر از این هم می شود؟ مجازات حق همه کسانی است که خوردند و بردند. با یک جمع بندی ساده می توان فهمید که چقدر ثروت دست اشخاص است، کل کشور ما انقدر سرمایه ندارد که این دزدان دارند!

منبع:‌خبرآنلاین

انتهای پیام

دیدگاه شما