پس از معرفی خانه نصیرالدوله بدر به عنوان خانه مدرس و اختصاص همه بودجه خرید خانه مدرس به این خانه، بخشی از خانه مدرس که طبق گفته «محسن مدرس»، نوه پسری سید حسن مدرس، محل سکونت و اندرونی او بوده است در سال 1386 تخریب شد.
به گزارش جماران، اما بخش غربی خانه یا همان بیرونی که طی هفتاد سال اخیر دچار تغییرات فراوان و گاه پیچیده شده است، در مالکیت خانواده کتابچی باقی ماند. شکایت این خانواده به مراجع مختلف برای خرید خانه مدرس به جایی نرسید و این خانه حتی در فهرست آثار ملی نیز ثبت نشد. این در حالی است که در 31 خردادماه سال 1381 مدیرکل وقت میراث فرهنگی استان تهران که نقش عمدهای در الحاق خانه نصیرالدوله به پرونده خانه مدرس داشت، در نامهای به رئیس سازمان میراث فرهنگی، خواهان ثبت فوری و خارج از نوبت خانه مدرس شده بود. این خواسته پس از 13 سال هنوز تحقق نیافته است.
در تمام این مدت، رسانهها پیگیر پرونده خانه مدرس بودند و در چند نوبت بازدیدهای دسته جمعی از این خانه را سامان دادند. آخرین بازدید، در خلال جمعه گردیهای سال گذشته احمد مسجد جامعی، عضو شورای شهر تهران بود که با همراهی خبرنگاران و تعدادی از مسئولان سازمان میراث فرهنگی صورت گرفت. از آن پس، مسجد جامعی نقش فعالتری در پیگیری وضعیت خانه مدرس عهدهدار شد تا اینکه سال گذشته پس از رایزنیهایی میان اداره میراث فرهنگی استان تهران و یکی از سرمایهداران سرشناس، خانه مدرس با هدف ایجاد دارالقرآن و موزه خریداری شد.
احمد رضا حشمتی که طراحی و نظارت بر پروژه مرمت خانه مدرس را برعهده دارد، میگوید که مرمت خانه از اسفندماه سال گذشته آغاز شده و اکنون در مراحل پایانی است. او تأکید دارد که در شهریورماه جاری میتوان شاهد بهرهبرداری از خانه مدرس بود. بدین ترتیب، خانهای که دولت جمهوری اسلامی 11میلیارد و 500 میلیون ریال برای خرید و مرمت آن تخصیص داده بود، درنهایت به همت بخش خصوصی خریداری شد؛ آن هم پس از تخریب نیمی از آن!
منبع: ایران