وقتی ١٥ساله بودم خبرنگار روزنامه اطلاعات شعبه خراسان شدم. بعد از مدت کوتاهی قرار شد عکسم در روزنامه، صفحه مخصوص خراسان چاپ شود.
به گزارش جماران، رفتم استودیو موگه پیش مصطفی. گفتم یک عکس هنری از من بگیر! آن روزها تازه مد شده بود (حداقل در مشهد) برای پرتره یک طرف صورت را تاریکتر میکردند. این عکس را به دفتر روزنامه دادم و چند روز بعد، یک خبر کوتاه چندخطی، وسط یکی از ستونها چاپ شد، با همان عکس و زیر آن نوشتند: «رضا کیانیان هنرمند جوانی از مشهد».
به زحمت کسی میتوانست آن عکس و خبر را ببیند. اما خودم به راحتی آن را دیده بودم و چند نسخه از روزنامه را هم از دفتر برداشته بودم که به همه نشان بدهم. به ثبت رسیده بودم.
اما خوشحالی من به زودی تبدیل به خجالت شد، چون پیرمردهای مسجد محل که من هم عضو ثابت آنجا بودم، عکس را دیده و گفته بودند: «رضا هرویینی شده، چون لبهاش سیاهه، صورتش هم سیاهه».
حالا من جلوی چشمشان بودم که نه لبهام و نه صورتم، هیچ کدام سیاه نبود، اما به آن عکس استناد میکردند و خودم را باور نمیکردند. چارهای نداشتم، فقط سعی کردم تمام نسخههای روزنامه- حداقل اونایی که تو محلمان پخش شده بود- را جمع کنم تا به مدرسه و به دست مدیر و ناظممان نرسد... ! الان ٦٥ساله شدم و هنوز هم خودم را جزو روزنامهنگاران میدانم؛ گاهی مطلبی، مقالهای و... مینویسم و گاهی هم با این و آن مصاحبه میکنم و اینجا و آنجا چاپ میکنم.
خب، سینماگر هم هستم. آقای روحانی درمورد سینما، بعد از انتخاب شدن بلافاصله به قولش عمل کرد و خانه سینما را باز کرد و به خیلی از قولهای دیگرش هم عمل کرد، حتی به قولهای جهانیاش.
اما هنوز انجمن صنفی روزنامهنگاران باز نشده. من در روز خبرنگار به خاطر همه خبرهای خوبی که خودشان و همکارانشان آفریدهاند، به همه خبرنگاران تبریک میگویم و همچنان منتظرم برای یک خبر خوب دیگر؛ باز شدن انجمن صنفی روزنامهنگاران.
منبع: اعتماد