روزنامه ایران نوشت: افکار عمومی آگاه جهان در دو سال اخیر شاهد فضایی بود که مذاکرات هستهای ایران و گروه 1+5 و انعکاس جهانی آن ایجاد کرد. البته فضایی با دو«مفهوم» که اولی را تحولی فوق العاده و خارج از انتظار و دومی را غوغا سالاری تعبیر میکنم. طیفی که در فضای ایجاد تحول جدید بودند این درک را داشتند که در «موقعیت» تصمیمگیری نسبت به وضعیتی هستند که در میانه جنگ و صلح قرار دارد، بنابراین تمرکز خود را از متن تصمیمگیری به حاشیه سازیهای غوغاسالاران معطوف نکردند تا با تفوق «فن دیپلماسی» و منطق بر «تهدید و زور» به نتیجهای مورد رضایت طرفین برسند.
به گزارش جماران در ادامه این مطلب آمده است: اما غوغاسالاران ادامه «وضعیت» تهدید و زور را بر راه حل دیپلماتیک ترجیح میدادند. با توجه به اهمیت چالش تاریخی و طولانی این دو دیدگاه که هر کدام حامیان فکری و کارگزاری دارد، در این نوشتار به اختصار روند پرونده هستهای و نتیجهای که در مقطع کنونی عاید ملت بزرگ ایران شده است، ذکر میشود.
1- حکمت و تدبیر تصمیم گیران
بدون تردید حسن روحانی رئیس جمهوری با سابقه ترین و حرفهای ترین شخصیت سیاسی در پرونده هستهای محسوب میشود و با همین جایگاه حرفهای و حقوقی خود دیپلماتهای حرفهای در امور بینالملل و سازمانهای بینالمللی و امریکا شناسی را به سرپرستی دکترمحمد جواد ظریف راهی مصاف با گروه1+5 کرد. کافیست افکار عمومی ما بداند که دکتر روحانی از نخستین دوره مجلس شورای اسلامی تا کنون با همه تصمیم گیریهای فنی، تخصصی، سیاسی، امنیتی و سرنوشت ساز کشور و در دهه اخیر با پرونده هستهای مرتبط بوده است. میتوان گفت روحانی با تیز بینی و عملکرد تخصصی و فنی قدرتمندانه خود در همه مراحل این پرونده را مدیریت کرده و در این روند با عبور از دوره جنگ تحمیلی، دوره سازندگی و تحریم، پیوسته برای تحقق اراده ملت در استفاده «صلحآمیز هسته ای» گام برداشته است که کتاب امنیت ملی ودیپلماسی هستهای ایشان پیش از انتخابات و شرح مذاکرات دو سال اخیر گوشهای از این نگاه مبتنی بر تدبیرگرایی درتصمیمگیری را تبیین میکند.
2- اهمیت وخطر موضوع
موضوع هستهای از اولین کاربرد آن توسط امریکا در ناکازاکی و هیروشیمای ژاپن (حدود 70 سال قبل) تاکنون بهعنوان مقوله «قدرت انهدام» مطرح است که سرنوشت قوی ترین دشمن و بزرگترین تهدید را تعیین میکند واز آنجا که مسیر «برخورداری از قدرت تخریب اتم» از استفاده صلحآمیز آن میگذرد، رژیمهای حقوقی کنترل و نهادهای نظارت بینالمللی رویکرد سختگیرانهای در برابر تلاش کشورهای دیگر برای بهره برداری از این انرژی را مستقر کردهاند. علاوه براین رژیمها و نهادها، قدرتهای برتر نیز «بد بینانه ترین وضعیت» را نسبت به فعالیت هستهای دیگران متصورند. فراتر از بد بینی این قدرتها در برخی اوقات ما نیز چه در قالب اتخاذ کنشهای چالش بر انگیز و چه در قالب واکنشها به چالشهای غرب، به ایران هراسی دامن زده ایم. هر چند «فتوای رهبر معظم انقلاب» مبنی بر منع اعتقادی و «عاری شدن جهان و بویژه خاورمیانه از تسلیحات کشتار جمعی» موضع اصولی دیپلماسی ما است اما در برخی از مقاطع ادبیات ما ادبیات «قدرت» و لحن ما بیشتر«تهدید آمیز» بوده تا «صلح آمیز». بههمین دلیل امکان ایجاد باور برای قدرتهای بدبین نسبت به صلحآمیز بودن فعالیت هستهای ما دشوار
گشته بود. به طوری که حتی همپیمانان منطقهای ما نظیر روسیه و چین هم در قطعنامههای علیه ایران با اتفاق آرا با امریکا و فرانسه و انگلیس در شورای امنیت همرأی شدند. بنابراین به سرانجام «برد- برد» رساندن این مذاکرات نابرابر و پیچیده از نظر نویسنده این سطورکه روند پرونده را حداقل از 1370 تا کنون از جلسات و نشستهای شورایعالی امنیت ملی و کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس و مواضع و اخبار جهانی و قطعنامهها و سند توافق دنبال کرده است یک پیروزی ملی همراه با بهبود وجهه جهانی و تبدیل «اهمیت»جمهوری اسلامی ایران به «قدرت» در جهان محسوب میشود زیرا قدرت هایی که طی سالهای گذشته با تهدید و تحریم وفشاربهدنبال سرنگونی انقلاب و جمهوری اسلامی بودند اکنون جایگاه سیاسی و اقتدار عملی آنرا به رسمیت شناخته و فصل جدیدی در روابط خود با ما گشودهاند.
3- واقعیتها و تبلیغات
ملت ما صف بندی مخالفان و ناراضیان خارجی این توافق را از شروع انقلاب اسلامی تا پایان جنگ هشت ساله تحمیلی یا هر بحران در روابط خارجی ایران با جهان را بخوبی میشناسند. شکاف در ارکان قدرت امریکا بر سرنتیجه این مذاکرات بین دمکراتها و جمهوریخواهان از یکسو و کاخ سفید و کنگره از سوی دیگر دلیل بر شکست صف بندی مخالفان دیرینه ایران و لابی صهیونیستها در امریکاست که نمیخواستند «تیغ تیز» قطعنامههای تهدیدآمیز که همچون چکاننده ماشه در اختیار شورای امنیت بود یا سایه سنگین تحریم ها از بالای سر ایران برداشته شود. زیرا سالها همه آنها در قبال این تحریم و تهدید ضد ایران سود بردند. اما ملت ایران متضرر شد درحالیکه در وضعیت جدید هر کس میخواهد از ایران سود ببرد باید متقابلاً به ملت ایران سود برساند و این «وضعیت» جدید برای خیلی از همسایگان که یا رقیب منطقهای ما هستند یا اقتصاد مشابه و ژئوپلیتیک همسان دارند، ناخوشایند است. پس این واقعه یکی از تصمیمات بعد از انقلاب اسلامی مبتنی بر «مفهوم صحیح منافع و امنیت ملی» و «عزت و حکمت و مصلحت» نظام است که در پرتو همدلی دولت با ملت بهدست آمده است.