شکی نیست که سنگ بزرگی از پیش پای توسعه ایران برداشته شده است. چوب تحریمهای ظالمانه هستهای و غیر هستهای سالها بود که در چرخ توسعه کشور گیر و حرکت آن را کند کرده بود.
به گزارش جماران در یادداشت محمدرضا تابش در روزنامه اعتماد آمده است: دیروز با توافقی که در وین حاصل شد، عملا امکاناتی جدید برای ادامه حرکت کشورمان در مسیر توسعه فراهم شد. ایران هماکنون برای برداشته شدن تحریمهای ظالمانهای که قسمتهای مهمی از اقتصاد ما را زمینگیر کرده بود لحظهشماری میکند. به شکلی مشهود و واضح خوشنودی عمومی از توافق حاصل شده در جامعه موج میزند. اما موضوعی در این میان وجود دارد که باید از همین نخستین ساعات بعد از توافق هستهای مرکز توجه قرار بگیرد. اینکه آیا توافق حاصل شده و در پی آن برداشته شدن تحریمهای ظالمانه کار توسعه کشور را تمام خواهد کرد؟ به عبارتی آیا تمام مشکل ما همین مساله بود؟
شکی نیست که طی کردن مسیر توسعه بعد از حل مشکل تحریمها به مراتب آسانتر از قبل میشود اما توسعه همهجانبه مانند اتومبیلی است که تحریمها تنها راه او را سد کرده بود. حرکت این اتومبیل هر چند از منظری در گرو برداشته شدن این سد است اما واقعیت دیگری نیز وجود دارد و آن اینکه این اتومبیل برای حرکت نیازمند نیروی محرک و البته کیفیتی فنی است که در داخل آن نهفته، نه در راه پیش رو. با این مقدمه موضوع اصلی مد نظر خود را مطرح میکنم؛ جامعه ایران اکنون از رسیدن به توافقی بینالمللی هیجانزده است. آنقدر که از روزهای قبل به شکلی روشن به دنبال روزنهای برای برگزاری جشن هستهای میگشت. این جشن از یک منظر مفهوم خاصی دارد و آن اینکه جامعه حل قسمت عمدهای از بحرانها و گرفتاریهای خود را در گرو حل موضوع هستهای میدانسته است. این همان نقطهای است که میتواند به ضد ماهیت مذاکرات که در واقع حصول نتیجهای برای هموار کردن راه توسعه بود بینجامد.
جامعه هیجانزده در قدم بعد از جشن خود بلافاصله در پی گشایشی عظیم در فضای اقتصادی و عمومی کشور میگردد. حال آنکه بر همه ناظران و کارشناسان سیاسی واضح است رسیدن به چنین گشایشی از یک سو نیازمند گذر زمان و از سوی دیگر برنامهریزیهای دقیق داخلی است. تقویت هیجان جامعه در کوتاهمدت هیچ نتیجهای جز رسیدن به سرخوردگی در گام بعدی خود ندارد. در همینجاست که باید خوشنودی و خوشحالی جامعه از گرهگشایی اخیر در پرونده هستهای کشورمان نه به سمت هیجانهای عمومی بلکه به سوی تقویت امید اجتماعی سوق داده شود. امیدی که در بطن خود با طرد هیجانهای زودگذر نوعی از تعقل و تلاش توامان را با هم گره زده و مطالبات عمومی را در سطحی واقعبینانه کنترل میکند. به نوعی که نه جامعه از حقوق اساسی خود عقبنشینی کند و نه خواستهای فراتر از حد توان عمومی کشور داشته باشد.