روزنامه فرهیختگان روز سه شنبه با انتشار مطلبی به قلم مهران کرمی تحت عنوان سخن روز در موضوع مذاکرات هسته ای افزوده است: شاید گمان شود این دستاوردی اندک یا دست کم معمولی است ولی مقایسه آن با رویداد گروگان گیری در دهه اول انقلاب و پیامد آن مذاکرات ایران و آمریکا که به بیانیه الجزایر منتج شد، نشان از بلوغ، پختگی و تکامل دیپلماتیک ایران در چهار دهه گذشته (با یک استثنای بزرگ دولت گذشته و ادعای پرهزینه مدیریت جهان) دارد.
به گزارش جماران، این مطلب می افزاید : زمانی برای ثبت یک رویداد تاریخی یک فریم عکس کافی بود چون ثبت تصویر چرچیل، روزولت و استالین در دو کنفرانس تهران و یالتا که نماد پیروزی متفقین و پایان جنگ جهانی دوم شد و البته در بخش اعظم رویدادهای تاریخ همچون ورود شکوهمند کورش به بابل یا فتح مکه به دستان پیامبر اسلام(ص) و... حتی تصویری در دست نیست.
بیست ماه پیش حتی یک عکس یا فیلمی کوتاه از دیدار و دست دادن جان کری و محمدجواد ظریف می توانست شبکه های مختلف خبری و رسانه ها را ساعت ها مشغول کند، اینک اما در میان انفجار تصویرهای پرتکرار از دیدار نمایندگان دیپلماتیک ایران و آمریکا و دیگر کشورهای شرکت کننده در مذاکرات هسته ای انتخاب یک نماد برای رویداد تاریخی توافق ایران و غرب به دشواری ممکن است و حجم اطلاعات و تصاویر از این مذاکرات عالمگیر به خوبی معنای انفجار اطلاعات را نشان می دهد.
نوروز 1382 مصادف بود با هجوم نیروهای آمریکایی و انگلیسی به عراق و ورودشان به بغداد، همان زمان که محمدسعید الصحاف، سخنگوی رژیم صدام حسین با قاطعیت از مقاومت جانانه ارتش بعث علیه متجاوزان داد سخن می داد و می گفت آمریکا یی ها مثل سگ درباره ورودشان به شهر دروغ می گویند، دوربین های تلویزیونی از خیابان های بغداد صحنه های این ورود آرام و تخریب مجسمه صدام به دست مردم را به دنیا مخابره می کردند.
اگر آن روز دنیا شاهد یک جنگ به تعبیر امروزی آنلاین بود، امروز مذاکرات آنلاینی را به تماشا نشسته است که اگرچه به درازا کشیدن آن حوصله را از خبرنگاران و پیگیران مصمم اخبار توافق و تصمیم گیران و حتی مذاکره کنندگان ربود چه برسد به مردمی که در ایران و دیگر نقاط دنیا منتظر اعلام چنین تصمیمی بودند، با این حال نتیجه این مذاکرات نشان داد که ایرانیان به اذعان دوست و دشمن مذاکره کنندگان قابلی هستند و همچون دفاع وجب به وجب رزمندگان از خاک شان در جنگ تحمیلی، توانسته اند در برابر بزرگ ترین قدرت های روز جهان نه در میدان جنگ که در چالش دیپلماتیک سرافراز بیرون آیند تا روشن شود دولتی که برخاسته از رای و پشتیبانی مردم است و در آن شایستگان به قدرت می رسند بیمی از قدرت حریف به خود راه نمی دهد و می تواند از دستاوردهای خود پاسداری کند.
شاید گمان شود این دستاوردی اندک یا دست کم معمولی است ولی مقایسه آن با رویداد گروگان گیری در دهه اول انقلاب و پیامد آن مذاکرات ایران و آمریکا که به بیانیه الجزایر منتج شد، نشان از بلوغ، پختگی و تکامل دیپلماتیک ایران در چهار دهه گذشته (با یک استثنای بزرگ دولت گذشته و ادعای پرهزینه مدیریت جهان) دارد.
از این روست که زمان کنونی بهترین فرصت برای بهره گیری از این ظرفیت دیپلماتیک را برای مشارکت واقعی در مدیریت جهانی و نه براساس توهمات به دست می دهد. رویداد بزرگ توافق هسته ای یکی از سرفصل های تاریخ معاصر ایران خواهد بود و دستاوردهای بسیاری در زمینه های اقتصادی و بین المللی و سیاست داخلی به جا خواهد گذاشت که ممکن است در جایگاه و گرانیگاه قدرت سیاسی نیز تاثیر به جا بگذارد ولی بیراه نیست اگر توافق را آغاز دوره ای از تاریخ ایران پس از انقلاب بدانیم که جمهوری اسلامی از وجه سلبی ماهیت انقلاب خود در مبارزه با قدرت های بزرگ برای تثبیت دستاوردهایش گذر کرده و اینک وجه ایجابی آرمان های سیاسی خود یعنی مشارکت موثر در طرح ها و برنامه های منطقه ای و بین المللی وارد شده است آن گونه که تامین کننده منافع ملی کشور باشد و در بحران هایی چون عراق، سوریه و یمن ایفای نقش کند و به عنوان بازیگری تاثیرگذار و تعیین کننده بر مسئولیت خود در حل و فصل صلح آمیز منازعات صحه گذارد.
شرایط داخلی کشور و نیاز به مدیریت توانمند نارسایی های اقتصادی، اداری، زیست محیطی و خشکسالی می طلبد که خیال دست اندرکاران کشور از پیرامون و تهدیدهای استراتژیک محیطی فارغ و همه کوشش آنها مصروف رسیدگی به مسایلی باشد که زمینه ساز توسعه همه جانبه است.
در شرایط کنونی که شبح ناامنی و درگیری های خشونت آمیز فرقه ای و سیاسی بر منطقه سایه افکنده و رقیبان منطقه ای و بین المللی ایران درگیر منازعات متعدد هستند، فرصتی است تا مدیران نظام هم به حل مسائل و مشکلات داخلی همت گمارند، شاخص ها و استانداردهای زیست اجتماعی و رفاه اقتصادی را فراهم آورند، هم بتوانند به آسانی تهدیدات منطقه ای را مدیریت و دفع کنند و جایگاه کشور را در نظام بین الملل بهبود بخشند، در عین حال از ورود به مناقشاتی که از حوزه منافع و امنیت ملی به دور است، پرهیز کنند.
مشارکت موثر در مدیریت جهانی از راه ماجراجویی و خیالپردازی آن چنان که مسئولان دولت گذشته مدعی آن بودند به دست نمی آید. تلاش برای چهره پردازی و ارائه تصویری مثبت از ایران و ایفای نقش مسئولانه تر در حل بحران ها و مناقشات بین المللی تا آنجا که در حیطه منافع و امنیت ملی باشد، وجه ایجابی دوره دوم حیات جمهوری اسلامی است.