فیاض زاهد در اعتماد نوشت: در جریان واپسین تلاشها برای رسیدن به توافق هستهای بین ایران و کشورهای 1+5 بحث وحدت ملی یک بار دیگر در مباحث سیاسی به صدر موضوعات مهم و حیاتی بازگشته است. در اینکه چقدر وحدت ملی مورد نیاز شرایط و موقعیت امروز کشور ما است، میتوان مسائل متعددی را مطرح کرد. اما بحث دیگر این است که ما از این منظر در چه موقعیتی قرار گرفتهایم و چه مولفههایی زمینه این موقعیت را فراهم کردهاند.
به گزارش جماران در ادامه این مطلب آمده است: باید اعتراف کرد که وحدت ملی ما در این روزها قابل قیاس با شرایط دو سال پیش نیست. این وحدت را هم در سطح اقلیتهای سیاسی و هم در سطوح دیگر جامعه میتوان به وضوح دید. آن هم در شرایطی که بر خلاف دولت گذشته تاختن و حملات بیمحابا به مذاکرات هستهای به عنوان پروژهای ملی و تیم مذاکرهکننده ایران به عنوان یک گروه ملی هیچ هزینهای ندارد. این وضعیت یعنی افزایش سطح وحدت عمومی و ملی بیش از هر چیز دیگر حاصل فرآیند شکلگیری دولت یازدهم است. دولتی که هم موجودیت و هم مسیر انتخاب و تشکیل آن زمینه ترمیم روابط صدمه دیده گروههای اقلیت با حاکمیت و قدرت اجرایی را ترمیم کرد.
نکته دوم اما سپرده شدن قسمت مهمی از کارهای اجرایی به عهده افراد دارای سابقه و البته کارآمد است. نمونه اصلی این موضوع ترکیب کنونی مدیران وزارت خارجه و البته انتقال حوزه اجرایی پرونده هستهای کشورمان از شورای عالی امنیت ملی به این وزارتخانه است. در این بین نباید از یاد برد که شرایط خاص منطقه در سالهای اخیر هم لاجرم کشور ما را به سمت یک وحدت عمومی در داخل پیش برد. ظهور پدیدههایی مثل داعش در منطقه و همینطور افزایش مخاطرات بینالمللی در خاورمیانه ما را بر آن داشت تا به جای پیگیری مسائل اساسی خود در میان ایدههایی انتزاعی یک بار دیگر به سراغ سیاستها و رفتارهای واقعگرایانه بازگردیم و با معدلاتی منطقی و عقلانی به بازخوانی و پاسخگویی به مسائل خود بپردازیم.
در آخرین تلاشهای مذاکرهکنندگان ما در مذاکرات هستهای باز هم دامنه همگراییهای ملی افزایش پیدا کرده است. گروههایی که مشخصا در موضع منتقد و مخالف مذاکرات قرار داشتند با موضعی تلطیف شدهتر در میدان حضور دارند. این مهم نیست که آیا آنها در دل خود به این تعدیل موضع معتقد هستند یا نه. مهم این است که آنها دریافتهاند ادامه مسیر در حوزه سیاستورزی داخلی با مواضع عمومی قبلی آنها چندان امکانپذیر نیست. این وضعیت محصول نمایان شدن واقعیتها و جزییاتی از مذاکرات است که با برخی از تصویرسازیهای قبلی که مبنی بر نوعی از مماشات تیم مذاکرهکننده ایرانی بود، تفاوت دارد. نمونه بارز آن خبر مربوط به سخنان محکم وزیر خارجه کشورمان خطاب به مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا است.
تکمیل شدن این تصویر جدید میتواند زمینه وحدت ملی را بهشدت افزایش و از سویی امکان حملات داخلی و بدون اساس به مذاکرات را کاهش دهد. اما نکته اساسی و مهم این است که این وضعیت باید نتیجه خود را در فضای پسامذاکراتی نشان دهد. فضایی که همچنان نیازمند تحکیم وحدت ملی و البته منتظر آغاز شرایط ملی و بینالمللی جدیدی برای کشورمان است. واقعیت این است که در سالهای پیش و در شرایطی که کشورهای قدرتمند منطقه بیش از پیش متوجه فعالیتها و اقدامات برونمرزی بودند، ما در گیرودار بسیاری از مسائل درونمرزی خود باقی ماندیم. مسائلی که ریشه اصلی آنها هم در تضعیف ابعاد مختلف وحدت ملی بود. جامعه ایران نیاز دارد تا با استمرار و تقویت مولفههای تحکیمکننده وحدت ملی خود، وارد شرایط جدید شود.
باز هم مثل همیشه این وحدت ملی وابستگی زیادی به موقعیت و موفقیت دولت دارد. جایی که دولت باید نشان دهد که چکیده آرای عمومی جامعه است و ضمنا برنامههای خود را بر پایه برآوردی از واقعیتهای موجود و انطباق آن با مطالبات عمومی تنظیم میکند. دولت اگر نتواند وارد چنین مسیری شود هم محصول احتمالی مذاکرات هستهای را از دست خواهد داد و هم یک بار دیگر وحدت ملی ما وارد مخاطره جدی دیگری میشود.