محسن رهامی در یادداشت خود در روزنامه اعتماد نوشت: در آخرین دور از مذاکرات هستهای ایران و گروه 1+5، اتفاقی که خیلی شایسته تقدیر است وحدت مسوولان کشور، احزاب و جریانهای مختلف سیاسی در حمایت از تیم مذاکرهکننده هستهای است؛ وحدتی که یقینا با علم به منافع کلان ملی و مصالح کشور ایجاد شده است. در واقع اکثریت قریب به اتفاق مسوولان سیاسی کشور و تشکلها به این جمعبندی رسیدهاند که موضع دیپلماسی ایران، منطبق بر منافع ملی و در جهت حل مسائل هستهای و رفع تحریمها و عادیسازی روابط با دنیای خارج است.
به گزارش جماران در ادامه این یادداشت آمده است: این امر بسته به حزب و جریان خاص سیاسی و حتی دولت به معنای خاص قوه مجریه نیست بلکه نوعی وفاق ملی در بین جامعه و مسوولان شکل گرفته است تا همه متوجه ضررهای غیرقابل جبران فرهنگی، سیاسی و اقتصادی ناشی از رفتارهای هشت ساله دولتهای نهم و دهم و تاثیر این رفتارها در ایجاد تحریمها، بیکاری و تورم ناشی از تحریمها شوند، به صورتی که همه از نزدیک این مضرات را احساس میکنند. در شکلگیری این وحدت نقش یک عامل مهم را نمیتوان نادیده گرفت. سخنان رهبری معظم انقلاب در حمایت از تیم هستهای، اعتماد عمومی نسبت به درستی کار و صحت عمل دولت یازدهم و وزارت خارجه و به خصوص تیم مذاکرهکننده هستهای را ایجاد کرد. طبعا این اعتماد عمومی وحدت را بیشتر تقویت کرده و هیچگونه شک و تردیدی بین حامیان نظام باقی نگذاشته است.
حمایت از منافع ملی و حفظ حیثیت و دستاوردهای علمی کشور، همه و همه موجبات رسیدن به وحدت ملی را فراهم ساخته است. اما شاید این پرسش مطرح شود که چگونه میتوان این وفاق را در زمینههای دیگر ایجاد کرد؟ به نظر میرسد اگر مسائل کلان کشور بهدرستی از سوی دولتمردان تبیین شود به طور قطع اکثریت احزاب و تشکلهای مختلف سیاسی را در جهتی رهنمون میشود که تنها بر اساس منافع ملی و مصالح کشور فکر کرده و آنها را بر مصالح حزبی خود ترجیح دهند. گرچه برخی افراطیون با وجود تبیین مصالح ملی کارشکنیهایی انجام میدهند اما باید این واقعیت را پذیرفت که اکثریت ملت وجود مصلحت ملی را بهخوبی تشخیص میدهند. در دوران جنگ شاهد بودیم با تمام مصایبی که در کشور بدین واسطه ایجاد شد اما دولت جنگ آنگونه از این مسائل با مردم سخن گفت و از نیاز به اتخاذ سیاستهای انقباضی صحبت کرد که نتیجتا ضرورت و ملزومات جبهه بر سایر مسائل ترجیح داده شد و مردم نیز به راحتی با این موضوع کنار آمدند. در دوران مصدق نیز اینگونه بود. محدودیتهای اقتصادی که در آن دوران ایجاد شد و با سیاستهایی بودجهای که برای بسیاری از طرحهای ملی ایجاد شد اما با دریافت واقعیت وضعیت موجود از سوی مردم، حمایتهای لازم در جهت همراهی دولت ایجاد شد.
هرچند این تجربهها نشان دادند که میتوان وفاق ملی را در تمامی سطوح ایجاد کرد، اما این امر نیاز به هنر و تدبیری در اراده کشور دارد. نقش مسوولان در توجیه مردم در برابر مشکلات میتواند همه ملت را در راستای اهداف دولت حرکت دهد. هماکنون و بعد از مدتها مذاکره برای رسیدن به حقوق هستهای کشور مردم به آن حد از آگاهی رسیدهاند که رسیدگی به پرونده هستهای تصمیمی ملی و فراتر از تصمیمات قوه مجریه است بنابراین اگر در مسائل مشابه هم بتوان از این راه استفاده کرد، قطعا میتوان در مسیر وفاق ملی و در جهت حمایت از دولت برای رسیدن به سایر اهداف گام برداشت.