رسول منتجب نیا در یادداشتی در اعتماد نوشت: دولت یازدهم در آستانه توافقی قرار گرفته است که مدتهاست گروههای مخالفی را در کنار خود دیده است. گروههایی که بدون در نظر گرفتن اقتضائات زمانی دست به تحلیلهایی از نحوه مذاکره تیم هستهای ایران میزنند که تا حدود زیادی نمایانگر اهداف اصلی مذاکرهکنندگان نیست.
به گزارش جماران در ادامه این یادداشت آمده است: با توجه به سخنان صریح حسن روحانی در شب میلاد با سعادت امام حسن مجتبی و بیان فرازی از زندگی امام دوم شیعیان، ذکر نکاتی چند لازم و ضروری به نظر میرسد. برای ارزیابی عملکرد کسانی که در حال انجام وظیفه بوده و هدف آنها نه رسیدن به قدرت بلکه انجام مسوولیت است، باید شرایط زمان را دید و امکانات و مقتضیات را سنجید. اینگونه نیست که همیشه جنگ به صلاح و صلح به مصلحت باشد. گاهی شرایط اقتضا میکند که یک حکومت در حال جنگ باشد و گاهی اقتضا دارد که پذیرای صلح باشد. در تاریخ انبیای الهی و ائمه اطهار (ع) از این موارد بسیار دیده شده است. گاهی موضوعاتی در جامعه وجود دارد که تاکتیکهای مختلفی را نیازمند است. هدف یک فرد خداجو که مصلحت جامعه را دنبال میکند، این نیست که بین مردم طرفدار داشته باشد و افکار عمومی را جلب کند، بلکه هدف؛ رسیدن به مقصد الهی است.
در تقسیمبندیهایی که صورت میگیرد گفته میشود در مسیر زندگی انسان یک هدف کلی وجود دارد که به آن دکترین گفته شده که نباید به دست فراموشی سپرده شود. یک تقسیم دیگر نیز مسائل جزیی بوده و آن شاهراههایی است که انسان را به هدف میرساند و تقسیمبندی دیگر شیوه و روشی است برای حرکت در مسیر. در این تقسیم بندی آنچه تغییرناپذیر است هدف الهی است. اما استراتژی متفاوت و تاکتیکها به سرعت قابل تغییر است. صلح و جنگ دکترین نیست که قابل تغییر نباشد، تاکتیک و استراتژی است که قابل تغییر و تبدیل است. حضرت محمد(ص) ضمن اینکه با کفار میجنگیدند در مواردی اقدام به صلح و معاهده میکردند که آن هم با دستور پروردگار بود. اما در زمان امام حسن (ع) جنگ کردن به معنای نابود شدن اسلام بود. فرماندهان یکی پس از دیگری به دشمن پیوستند لذا هیچ چارهای غیر از صلح نبود. اما سیدالشهدا (ع) مامور به جنگ است، نمیتواند اقدام به صلح کند چون طرف او قابلیت پذیرش مدارا را ندارد، هرچند در نهایت به شهادت بینجامد. در زمان امام حسین(ع) جنگ کردن به آزادگی و حریت رسیدن است. در زمان حضرت امام (ره)، هشت سال اقتضای جنگ در کشور حاکم بود ولی کار به جایی رسید
که ادامه جنگ به معنای از دست دادن ارزشها بود. پس ما نمیتوانیم یک نسخه واحدی را برای تمامی رهبران جوامع و حکومتهای دینی بنویسیم. اینکه مصالح ملی از طریق جنگ یا مداراست بسته به نظر کارشناسان امر دارد. امروز نمونهای از این شرایط را ملاحظه میکنیم. شرایطی که ادامه آن و به تبع آن برخوردهای تند و خشن، هزینههای زیادی را برای ملت به همراه خواهد داشت؛ برخوردهای خشن افرادی که به دنبال لجاجتی که دارند بر این باورند چون با امریکا در جنگ بودهایم همان راه باید ادامه داده شود.
همانطور که جنگ هزینه جانی و مالی و حیثیتی دارد پذیرش صلح هم هزینه دارد، چه بسا هزینه آبرو باشد. امام حسن(ع) وقتی صلح را پذیرفتند عدهای افراد سطحی فکر در برابر ایشان ایستادند که شما ما را ذلیل کردهاید و فریاد یا مذل المومنین سر دادند. در داستان حکمیت نیز همین جملات را میگفتند. وقتی امام خمینی قطعنامه را پذیرفت گفت آبرویی که دارم برای حفظ اسلام در این راه نثار کردم اما افراد جاهلی میگفتند که امامی که خواهان ادامه جنگ بود الان چطور این قطعنامه را پذیرفت؟ الان هم اینگونه است. اگر کشور ما اکنون حاضر شده در برابر دولتهای قدرتمند جهانی مذاکره کند به معنای استحاله نیست. دولت یازدهم آبروی خود را در این راه گذاشته است. دومین شخص کشور برای رسیدن به این هدف تلاش میکند. پس روا نیست که برخی دوستان نادان و دشمنان آگاه خود را دلسوزتر از همه نسبت به کشور بدانند.