جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

تحریم که برود، تازه اوضاع می شود مثل قبل

تحریم که برود، تازه اوضاع می شود مثل قبل. مگر پیش از تحریم کشور ثروتمند و مرفه و پیشرفته و بی دغدغه ای بودیم که الان باشیم؟ بهترین و بی خطر ترین راه، همان مدیریت تولید و مدیریت مصرف است. هشیارانه ترین کار همان «اقتصاد مقاومتی» است. هزار راه نرفته در پیش است. کمربندها را همچنان بسته نگه دارید.

کد خبر: ۹۱۴۳۲
تحریم که برود، تازه اوضاع می شود مثل قبل

روزنامه اطلاعات روز شنبه در یادداشتی نوشت: خطای محض است اگر همه چیزمان را به امضای توافق نامه گره بزنیم. متأسفانه بسیاری از اهل سیاست و اقتصاد، چنان سخن رانده اند که انگار توافق هسته ای که بشود، همه چیز خود به خود عوض می شود. اقتصاد سامان می گیرد، جوانان بیکار ناگهان شاغل می شوند، قیمت ها ارزان می شود و درآمدها زیاد. جنگل ها می رویند و رودساران جاری می شوند و آلودگی رخت بر می بندد و باران می بارد و هوا تازه می شود و بزهکاری و جرم فراموش می شود و فساد به تاریخ می پیوندد و همه چیز ایده آل می شود و رفاه و آبادانی و پیشرفت و تعالی و رونق و لذت جامعه را می گیرد و خلاصه بهشت موعود به زمین می آید.

به گزارش جماران، این یادداشت در ادامه می افزاید: این ها مبالغه نیست، لابه لای سخنان بسیاری از آدم هایی که منصبی دارند یا شهرتی را اگر ببینیم، همان مفاهیم را با الفاظ و اشکال متفاوت آورده اند. پیوند زدن همه آنچه باید یک ملت با مدیریت و درایت دولت به کف آورد، به رفع تحریم های اقتصادی غرب، کار درستی نیست بلکه خطای فاحشی است.

درست است که تحریم ها باید برچیده شود و هیچ آدم عاقلی نمی گوید علیه ما تحریم و قطعنامه بدهید و آنقدر قطعنامه بدهید تا… اما، این دلیل نمی شود که هر اشکالی که داریم و هر ایرادی را که بر ما وارد است، فرصت طلبانه به گردن تحریم بیندازیم. اگر سدی ساخته ایم که اشتباه محاسبه داشته است، یا معلمی سر کلاس درست درس نمی دهد، یا دانشجویی به جای کار، پایان نامه آماده ابتیاع می کند، یا هوای شهرها را آلوده کرده ایم یا جنگل ها را به زمینخواران داده ایم یا بحران کم آبی را نه پیش بینی کرده ایم و نه مدیریت یا بانکداری مان پر از رانت و رابطه است یا نماینده ای را به شیراز دعوت کرده ایم و با چوب و سنگ به استقبالش آمده ایم یا فضای سیاسی را مملو از توهین و تهمت و افترا کرده ایم یا هر که با ما اندک اختلاف دیدگاهی داشت به چوب تکفیر و فتنه رانده ایم یا فضای خیابان و کوچه و ورزشگاه را برای زنان، نا امن و بی اخلاق کرده ایم یا فضای دلالی را به تولید و سودجویی را بر انصاف و ریخت و پاش بیت المال را بر صرفه جویی ترجیح داده ایم یا به بزرگان مان بی احترامی کرده ایم یا بچه هامان را خوب تربیت نکرده ایم یا جوانانمان را در برابر انواع مفسده از جمله اعتیاد، مصون و مقاوم نکرده ایم یا اخلاق را در بسیاری از حوزه ها، از سیاست تا اقتصاد و اجتماع، زیر پا گذاشته ایم…. همه این ها تقصیر تحریم است و خصومت کشورهای 1+5!

نمی دانیم، شاید دولت هم تقصیری ندارد. مخالفان توافق، چنان بی محابا و بی رحمانه به توافق می تازند و دولت را متهم به اهمال و بی توجهی به ارزش ها و…. می کنند که دولت مجبور می شود برای نشان دادن اهمیت کارش، در مذاکرات سخت و فشرده و طاقت فرسا، اهمیت توافق را بالا و بالاتر ببرد و چنان بالا ببرد، که ناخواسته حل همه مسائل کشور را درگرو این توافق بداند تا قدر و شأن تلاش دستگاه دیپلماسی کشور به تمامی دانسته شود.

در واقع، «اهمیت دادن به توافق هسته ای و نشان دادن جایگاه آن در رفع همه مسائل و مصائب کشور بسیار بیشتر از اندازه واقعی» عکس العمل ناخواسته دولت است به حملات بی انصافانه و بی مهار.

مجموعه جریان های رودررو یا زاویه دار با دولت، دولت را وارد بازی دشواری کرده اند. از یک سو، برگ برنده دولت همین توافق است اما اگر توافق حاصل نشود، دولت عملاً شکست خورده است و اگر توافق حاصل شود، انتظاراتی بسیار بیش از اندازه واقعی و در شأن توافق، از دولت طلب خواهد شد که برآورده کردن آن تقریباً محال است.

چه خوب می شود اگر دولت، در این روزها که ظاهراً به حصول توافق نهایی نزدیک می شود، برای خنثی کردن بازی مخالفان و رقیبان، خیلی ساده و صمیمانه و صادقانه به مردم بگوید که رفع تحریم ها، به معنی نزول ناگهانی بهشت موعود از آسمان به زمین نیست. رفع تحریم ها، بازکردن بندها از پاهایمان است اما برای رقابت باید دویدن بیاموزیم. ما کشوری هستیم با درآمدهای محدود و هزینه های بسیار. باید مصرف مان را مدیریت کنیم، باید وارداتمان را مدیریت کنیم، باید دانش و توان تولید و رقابت در دنیای امروز را کسب کنیم نه این که چشممان به نفت باشد تا کی گران می شود و نگاهمان به تحریم که چه وقت برچیده می شود و به قول حافظ هرچه داریم و نداریم را ز بیگانگان تمنا کنیم. باید قاچاق کالا و فرار مالیاتی و فساد و اختلاس و رانت خواری و ویژه خواری را مهار کنیم.

تحریم که برود، تازه اوضاع می شود مثل قبل. مگر پیش از تحریم کشور ثروتمند و مرفه و پیشرفته و بی دغدغه ای بودیم که الان باشیم؟ بهترین و بی خطر ترین راه، همان مدیریت تولید و مدیریت مصرف است. هشیارانه ترین کار همان «اقتصاد مقاومتی» است. هزار راه نرفته در پیش است. کمربندها را همچنان بسته نگه دارید.

انتهای پیام

دیدگاه شما